Miłość: Największy Dar Życia

Opublikowano w Common Ground

Wszyscy chcemy lub potrzebujemy być kochani. Potrzeba miłości jest jednym z najbardziej podstawowych ludzkich impulsów. Możemy zakrywać tę potrzebę wzorcami samoobrony lub obrazami samowystarczalności. Albo możemy otwarcie przyznać się do tej potrzeby przed sobą lub innymi. Ale jest ona zawsze obecna, czy to ukryta, czy widoczna. Zazwyczaj szukamy miłości w relacjach międzyludzkich, projektujemy naszą potrzebę na rodziców, partnerów, przyjaciół, kochanków. Nasz brak lub zaprzeczenie miłości często powoduje rany, które nosimy ze sobą. Ta niezaspokojona potrzeba nas prześladuje, czasami popychając nas w uzależnienia lub inne autodestrukcyjne wzorce. I odwrotnie, jeśli nasza potrzeba miłości jest zaspokojona, czujemy się odżywieni w głębi naszego bytu.

Miłość wzywa nas na wiele różnych sposobów. Jednak podczas gdy większość ludzi szuka miłości w gąszczu ludzkich relacji, mistyk jest wciągany głębiej pod powierzchnię — słowami Rumiego: „wróć do korzenia korzenia swojego własnego bytu”. I tutaj zaczynamy odkrywać jeden z największych sekretów życia: jak miłość jest u źródła wszystkiego, co istnieje, jest źródłem wszystkiego, co istnieje. Miłość to nie tylko uczucie między ludźmi, ale substancja, energia, boska iskra, która jest obecna we wszystkim. I to jest ta najgłębsza esencja — ta substancja miłości — której potrzebujemy, aby nas odżywić.

Miłość przemawia do naszej duszy i do naszego ciała. Miłość obejmuje wszystkie zmysły — smak i dotyk, zapach, wzrok i słuch. Miłość z samej swojej natury obejmuje wszystko. Nie należy tylko do relacji międzyludzkich. Można ją znaleźć wszędzie, ponieważ jest wszędzie. Mistyk odkrywa prosty sekret, że w rzeczywistości miłość przepływa przez wszystko, co istnieje — słodkie, delikatne, bolesne, świadome, a także mroczne i namiętne. A gdy ta pierwotna energia, ta największa moc, budzi się w nas, w naszym sercu, naszej duszy, a nawet w komórkach naszego ciała, przyciąga nas głębiej do swojej własnej tajemnicy. Miłość przyciąga nas z powrotem do miłości.

I tutaj odkrywamy jedność miłości – że źródło i odpowiedź na naszą pierwotną potrzebę nie są od nas oddzielone, ale częścią naszej własnej, zasadniczej natury, naszego własnego prawdziwego bytu. Ponownie, cytując Rumiego:

W chwili, gdy usłyszałem moją pierwszą historię miłosną
Zacząłem cię szukać, nie wiedząc
jakże to było ślepe.

Kochankowie nie spotykają się ostatecznie gdzieś.
Oni są cały czas w sobie.

Mistyczna prawda o jedności miłości jest czymś prostym i istotnym: prawdziwa natura miłości, której wszyscy szukamy, nie jest inna niż my. Pamiętam moje pierwsze bezpośrednie doświadczenie tej miłości. Miałam prawie 20 lat, gdy pewnego popołudnia, gdy medytowałam, poczułam coś, co mogę opisać tylko jako skrzydła motyla dotykające krawędzi mojego serca. I w tej chwili cała moja istota i ciało wypełniły się miłością, o której istnieniu ledwie wiedziałam. Każda komórka mojego ciała była kochana, czule, delikatnie i całkowicie. Miłość była obecna we mnie. A ta miłość pochodziła ze mnie, z mojego własnego serca. Nie było innej.

Miłość jest największym darem życia. Szukamy miłości, a jednak jest ona wszędzie wokół nas i w nas. Należy do jedności życia, do każdej kropli rosy na każdym liściu, do pająka tkającego sieć, do dziecka patrzącego na gwiazdy. Jeśli otworzymy nasze zmysły i serca, możemy poczuć jej obecność. Miłość jest życiem mówiącym nam o swojej prawdziwej tajemnicy. A w tej rozmowie tak wiele rzeczy może się wydarzyć, tak wiele cudów może się narodzić, małych, nieświadomych cudów, których często nie zauważamy — jak chwilowe światło słoneczne zza chmury, kwiat, w którym niespodziewanie wykiełkowało nasiono, uśmiech nieznajomego. Pomimo wszystkich zniekształceń, bólu i cierpienia, ten świat należy do miłości, tak jak każdy z nas należy do miłości. I wystarczy wiedzieć, że jesteśmy częścią tej miłości.

Uczenie się miłości to uczenie się życia, stawania się częścią wielkiej miłosnej afery, jaką jest życie. I tak jak miłość jest darem życia, tak miłość jest jedynym prawdziwym darem, który każdy z nas musi dać. Wychowałem się w rodzinie, w której miłość była nieznana, w której nic prawdziwego nie było dane. I tak doceniłem ten prosty dar i to, jak cenny jest. Miłość to wszystko, co naprawdę mamy do dania, a miłość jest darmowa, nawet jeśli kosztuje krew i złamane serce.

Niestety, żyjemy w kulturze, w której tak wiele jest zniekształcone, uwięzione w krainie cienia ego i chciwości. Jesteśmy karmieni niekończącymi się pragnieniami, manipulowani przez reklamy i media, nie wiedząc już, czemu ufać. Prawie zapomnieliśmy, że życie jest święte. W takich czasach szczególnie ważne jest, aby powrócić do tego, co istotne i prawdziwe, czego nie można kupić ani sprzedać. Proste akty życzliwości, otwarte serce, które słucha, ręce, które się troszczą — z przyjacielem, nieznajomym, z kimś w potrzebie. To są prawdziwe waluty naszego wspólnego człowieczeństwa, które łatwo przełamują bariery i przypominają nam o jedności głębszej niż nasze powierzchowne podziały. W naszej prawdziwej naturze nie jesteśmy konsumentami, ale kochankami, a życie nie polega na dobrobycie ekonomicznym ani zdobywaniu większej ilości rzeczy, ale jest romansem czekającym na przeżycie.

A w tym czasie szczególnie ważne jest, aby oddać dar miłości ziemi, tej samej ziemi, którą zatruwamy i zanieczyszczamy. Odwzajemnij miłość prostymi czynami: sadząc zioła z troską i uwagą; chodząc, dotykając ziemi stopami z miłością na każdym kroku; widząc wiosenne kwiaty, świadomi jej piękna. Ziemia jest tak hojna, dała nam życie, a my ją bezcześcimy, atakujemy jej delikatną sieć. Nadszedł czas, aby ponownie zakochać się w ziemi, aby pamiętać, że jest święta i pomóc w jej uzdrowieniu, aby jej słuchać i ją kochać.

A to, co jest objawione w sercu kochanka, tego, który oddał się miłości, jest wielką tajemnicą stworzenia: że miłość jest zawsze obecna. Miłość jest obecna w naszym własnym sercu, w każdym oddechu, w każdej komórce naszego ciała i w całym stworzeniu. Całe stworzenie jest nieustannym wylewem miłości, kochanka i ukochanej, którzy potrzebują siebie nawzajem, spotykają się, łączą się ze sobą. Wielką tajemnicą nie jest więc to, że ta miłość jest zawsze obecna, ale to, że wydaje się ukryta przed nami, że zapomnieliśmy, jak zostaliśmy stworzeni z miłości. Że jesteśmy miłością poszukującą miłości. A największym darem życia jest miłość czekająca na przeżycie.