Op haar tweeëntwintigste vroeg Haile Thomas zich af: "Wat moet ik met dit alles... bestaan??" Als antwoord daarop schreef ze deze gedachten op, die haar naar eigen zeggen hebben geholpen om "van angst naar een groter gevoel van vrijheid te gaan. Flow. Mogelijkheden. Voor iedereen die de angst voelt van een verandering, van volwassen worden, in welke levensfase je je ook bevindt, ik hoop dat dit je hart wat rust geeft."
Ik wil dat je onthoudt dat er nog tijd genoeg is om volwassen te worden.
Dat je uiteindelijk altijd terechtkomt waar je moet zijn, op de plekken waar je thuishoort. Je bent nog steeds bezig je wijsheid te ontdekken, en er is ruimte voor je om te wortelen in wie je werkelijk bent.
Tot die tijd is het oké om je een beetje onvolledig te voelen, en toch te weten dat je volledig en oneindig heel bent.
Ik had me voorgesteld dat opgroeien anders zou zijn, dat ik op een dag wakker zou worden en meer zou weten dan voorheen. Dat er een routekaart in mijn handen zou vallen die me zou vertellen wat ik met dit alles moest doen... met het bestaan. Ik dacht dat ik op een dag volwassen zou worden en alles zou begrijpen, dat ik zou weten wie ik zou worden en wat het leven van me zou maken.
Maar in werkelijkheid is opgroeien net zoiets als het passen van verschillende kostuums. Je trekt verschillende huiden aan en hoopt dat er eentje tussen zit die goed past, die voelt als onszelf, als thuis.
Maar terwijl we verschillende kostuums uitproberen, en misschien zelfs voor sommige kiezen, blijft er een aanhoudend gevoel achter. Langzaam kruipt het besef door onze ruggengraat dat geen van de identiteiten die we hebben uitgeprobeerd ooit was wie we werkelijk waren.
Misschien schuilt de waarheid waarnaar we op zoek zijn niet in het kostuum, maar in de entiteit die zich aankleedt. De innerlijke ruimte die steeds weer in eindeloze vormen tot leven komt.
Omdat opgroeien een eindeloze reis is. Een zweven van het ene lichaam naar het andere. Geen bestemming, geen eindstreep. Het is allemaal zo vaag…
En misschien is dat wel de magie ervan.
We willen ons in zekerheid vestigen, zelfs wanneer de stroom van het leven ons verder meesleurt naar een andere waarheid. Een waarheid die fluistert: "Je bent helemaal niet wie je denkt te zijn, en dat zul je ook nooit worden."
Want wie je werkelijk bent, kun je niet bedenken, maar moet gekend, gevoeld en ervaren worden als pure mogelijkheid.
Misschien betekent volwassen worden wel dat je beseft dat er geen regels zijn. Geen pad, behalve het pad dat zich met elke stap in de afgrond van pure mogelijkheden ontvouwt.
Misschien betekent volwassen worden wel begrijpen dat er geen begin of einde is, alleen transformaties in de momenten die we tegenkomen, intermezzo's waarin we worden en weer niet worden, onszelf bij elke wending verrassen, dieper worden door elk dal, opstijgen naar de belichaming van de verlangens van ons hart.
Misschien leren we ons steeds meer te richten op mogelijkheden in plaats van op absolute waarheden. Om onze levensverhalen te schrijven vanuit vreugde in plaats van angst.
In de omhelzing van onze grenzeloosheid smelten we wellicht de oordelen en verwachtingen waaraan we onszelf vastklampen. Zoals de stralende zon op een hete zomerdag, die alles wat koud en vastberaden was doet smelten, worden we vloeibaar. We stromen.
Met tijd - want er is tijd.
Moge je jezelf dit inzicht schenken. Moge je jezelf deze rust schenken.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
4 PAST RESPONSES