இருபத்திரண்டு வயதில், ஹைலே தாமஸ், "இந்த வாழ்வையெல்லாம் வைத்து நான் என்ன செய்வது??" என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டார். அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவர் இந்த எண்ணங்களைப் பதிவு செய்தார். இவை, "என்னை அச்சத்திலிருந்து விடுவித்து, ஒரு பரந்த சுதந்திர உணர்விற்கு நகர்த்த உதவியுள்ளன. ஓட்டம். சாத்தியக்கூறு. வாழ்க்கையின் எந்தக் கட்டத்தில் இருந்தாலும், உருவம் மாறுவதாலும், வளர்வதாலும் ஏற்படும் பதற்றத்தை உணரும் எவருக்கும், இது உங்கள் மனதை ஆற்றுப்படுத்தும் என்று நம்புகிறேன்" என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார்.
நீ வளர்ந்து முதிர்ச்சியடைவதற்கு இன்னும் நேரம் இருக்கிறது என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்.
நீங்கள் எப்போதும் இருக்க வேண்டிய இடங்களுக்கும், உங்களுக்கு உரிய இடங்களுக்கும் சென்று சேர்கிறீர்கள். நீங்கள் இன்னும் உங்கள் ஞானத்தை வெளிக்கொணர்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள், மேலும் நீங்கள் உண்மையில் யார் என்பதில் ஆழமாக வேரூன்றுவதற்கும் உங்களுக்கு இடம் இருக்கிறது.
அதுவரை, சற்றே முழுமையற்றதாக உணர்வதில் தவறில்லை; ஆனாலும், நீங்கள் முழுமையாகவும், எல்லையற்ற நிறைவுடனும் இருக்கிறீர்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்.
வளர்வது என்பது வித்தியாசமாக இருக்கும் என்றும், ஒருநாள் நான் கண்விழிக்கும்போது முன்பை விட அதிகமாகத் தெரிந்துகொள்வேன் என்றும் நான் கற்பனை செய்திருந்தேன் என நினைக்கிறேன். என் கைகளில் ஒரு வரைபடம் வந்து விழிக்கும் என்றும், இந்த வாழ்வை வைத்து என்ன செய்வதென்று அது எனக்குச் சொல்லும் என்றும் நினைத்தேன். ஒருநாள் நான் வளர்ந்து, எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டு, நான் யாராக மாறுவேன் என்றும், வாழ்க்கை என்னை எப்படி உருவாக்கும் என்றும் தெரிந்துகொள்வேன் என நினைத்தேன்.
ஆனால் உண்மையில், வளர்வது என்பது பலவிதமான உடைகளை அணிந்து பார்ப்பது போன்றது. வெவ்வேறு தோல்களை அணிந்துகொண்டு, அவற்றில் ஏதேனும் ஒன்று நமக்குச் சரியாகப் பொருந்தும், நம்மைப் போலவே உணரும், நம் வீட்டைப் போல உணரும் என்று நம்புவது.
இருப்பினும், நாம் பல்வேறு வேடங்களை அணிந்து பார்த்து, ஒருவேளை சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டாலும், ஒரு நீடித்த உணர்வு பின்தங்கிவிடுகிறது. நாம் அணிந்து பார்த்த எந்த அடையாளமும் தொடக்கத்தில் நாமாக இருந்ததில்லை என்ற ஒரு புதிய உணர்வு நம் முதுகெலும்பில் மெல்லப் பரவுகிறது.
ஒருவேளை, நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் உண்மை, அந்த உடையில் அல்ல, மாறாக அந்த உடையை அணியும் அந்த உயிரிலேயே அடங்கியிருக்கலாம். அதற்குள் இருக்கும் பரந்த தன்மை, முடிவற்ற வடிவங்களில் மீண்டும் மீண்டும் உயிர் பெறுகிறது.
ஏனென்றால் வளர்வது என்பது ஒரு முடிவில்லாத பயணம். ஓர் உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்கு மிதந்து செல்வது. சேருமிடமும் இல்லை, முடிவுக் கோடும் இல்லை. எல்லாம் மிகவும் தெளிவற்றது...
மேலும், ஒருவேளை, அதுதான் இதிலுள்ள எல்லா மாயமும்.
வாழ்க்கை என்னும் நீரோட்டம் நம்மை வேறொரு உண்மைக்குள் மேலும் இழுத்துச் செல்லும்போது, நாம் உறுதியுடன் நிலைபெற விரும்புகிறோம். அந்த உண்மை, “நீ உன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறாயோ, அது நீ அல்ல; நீ ஒருபோதும் அப்படி ஆகவும் மாட்டாய்” என்று கிசுகிசுக்கிறது.
ஏனென்றால், நீங்கள் உண்மையில் யார் என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க முடியாது; மாறாக, அதை ஒரு தூய சாத்தியமாக அறிந்து, உணர்ந்து, அனுபவிக்க முடியும்.
ஒருவேளை, வளர்வது என்பது விதிகள் என்று எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்வதுதான். அளவற்ற ஆற்றல் எனும் பெரும் பேரண்டத்திற்குள் ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைக்கும்போது, அதுவே வகுக்கும் பாதையைத் தவிர வேறு பாதை இல்லை.
ஒருவேளை, வளர்வது என்பது தொடக்கமோ முடிவோ இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்வதேயாகும்; நம்மைச் சந்திக்கும் கணங்களில் நிகழும் உருமாற்றங்கள் மட்டுமே உள்ளன; நாம் உருவாகி மறையும் இடைவேளைகளில், ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் நம்மையே ஆச்சரியப்படுத்திக்கொண்டு, ஒவ்வொரு பள்ளத்தாக்கிலும் ஆழமாகி, நம் இதய விருப்பங்களின் உருவமாக உயர்வதே அது.
ஒருவேளை நாம் உறுதியான உண்மைகளுக்குப் பதிலாக சாத்தியக்கூறுகளின் மீது கவனம் செலுத்தவும், பயத்திற்குப் பதிலாக மகிழ்ச்சியிலிருந்து நமது வாழ்க்கைக் கதைகளை எழுதவும் பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம்.
நமது எல்லையற்ற தன்மையின் அரவணைப்பில், ஒருவேளை நாம் நம்மைப் பிணைத்துக் கொள்ளும் தீர்ப்புகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் உருக்கிவிடுகிறோம். ஒரு கோடை நாளில் ஒளிவீசும் சூரியனைப் போல, ஒரு காலத்தில் திடமாக இருக்கக் கோரிய ஒவ்வொரு குளிர்ச்சியான பொருளையும் உருக்கி, நாம் திரவமாகிறோம். நாம் பாய்கிறோம்.
காலப்போக்கில் - ஏனென்றால் நேரம் இருக்கிறது.
இந்த ஞானத்தை நீங்களே உங்களுக்குப் பரிசளித்துக் கொள்ளுங்கள். இந்த நிம்மதியை நீங்களே உங்களுக்குப் பரிசளித்துக் கொள்ளுங்கள்.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
4 PAST RESPONSES