De Vriendelijkheidsbus

Maya Angelou vroeg ons ooit om een ​​regenboog in andermans wolk te zijn, maar dat is moeilijker dan het lijkt. We leren allemaal al jong hoe belangrijk vriendelijkheid is, maar weinigen slagen erin om het tot het middelpunt van ons leven te maken. Daardoor wordt vriendelijkheid eerder een kruid dan het hoofdgerecht, iets waar we naar streven wanneer de gelegenheid zich voordoet. Terwijl sommigen alleen maar praten, rijden anderen jarenlang in een tientons bus vol inspirerende boodschappen om die boodschap na te leven.

Bob Votruba's huis is een omgebouwde bus, de tweede die hij de afgelopen acht jaar heeft meegemaakt. Bedroefd door de tragische schietpartij op Virginia Tech in 2007, zocht Bob naar een antwoord op die onuitsprekelijke haat. Zijn antwoord lag aan de andere kant van het spectrum, op zoek naar mogelijkheden om overal waar hij kon een daad van vriendelijkheid te verrichten. Op dat zeldzame kruispunt in het leven waar tijd, kansen en passie samenkomen, verkocht Bob alles, kocht een afgeleefde schoolbus en ging de weg op om zijn leven aan dit doel te wijden. Hij verzamelde familie en vrienden om zijn nieuwe bus te versieren met opbeurende citaten en ging op pad om de boodschap te verspreiden aan iedereen die wilde luisteren.

Als vriendelijkheid liefde is met werkschoenen aan, dan hebben Bob en zijn asielhond Bogart hun laarzen tot op de zolen versleten. Ze hebben het hele land doorgereisd om anderen te inspireren een belangrijke uitdaging aan te gaan: een miljoen goede daden verrichten in hun leven. Bob en Bogart richten zich op het uitbannen van pesten en zelfmoord onder adolescenten, maar Bob moedigt iedereen aan om een ​​doel te kiezen dat hen aanspreekt. Uiteindelijk leiden alle wegen naar dezelfde plek.

Zijn felgekleurde bus reed vorige week van Darien naar Easton, om vervolgens verder naar het noorden te gaan. Mijn vrouw en ik arriveerden zondagochtend vroeg en onaangekondigd bij zijn passagiersdeur, maar Bob verwelkomde ons als oude vrienden. Hij besteedde meer dan een uur aan het uitleggen van zijn filosofie en hoe hij het grootste deel van een decennium buiten deze verouderde stalen doos heeft geleefd. Kortom, hij gelooft dat het uitzenden van positieve gedachten en daden letterlijk de wereld om ons heen verandert. Je hoeft niet ver te zoeken naar bewijs dat deze wereld alle positiviteit kan gebruiken die het kan krijgen.

In zijn lezingen voor verschillende groepen, en met name studenten, benadrukt hij de enorme impact die empathie en vrijgevigheid kunnen hebben op zowel de gever als de ontvanger. Hoewel een miljoen daden een leven lang duren, omvatten ze zowel spirituele als fysieke daden. Net zo belangrijk als het openhouden van een deur of het aanbieden van hulp, is het afzien van oordelen of het wensen van iemand het beste. In plaats van stil te staan ​​bij de omvang van dat ontmoedigende aantal, stelt Bob voor om je te concentreren op de vriendelijke gedachten die we in één dag kunnen genereren. Gewoontes ontwikkelen zich in de loop van de tijd, en het domino-effect van deze daden stapelt zich op.

Als je deze fantastische uitdaging aandurft, bezoek dan Bobs website: www.onemillionactsofkindness.com en lees de inspirerende verhalen van mensen die hun eigen reis zijn begonnen om de wereld te veranderen. Steun zijn werk met een kleine donatie of koop Bogarts nieuwe boek (volgens geruchten verschijnt het boek eind deze zomer).

Leo Buscaglia zei ooit dat onze talenten een geschenk van God aan ons zijn, maar wat we ermee doen, is ons geschenk aan God. Bob Votruba laat ons een prachtig geschenk na. De wereld heeft meer mensen zoals hij nodig, en ik moedig jullie aan om hem op te zoeken wanneer hij en Bogart aan het einde van de zomer terugkeren. Het is de enige schoolbus waar je met plezier achteraan rijdt.
http://www.onemillionactsofkindness.com/