In De Chrysalis

Chrysalises inspireren en verbazen me tegelijkertijd. De gedachte dat een rups in een zak van zijn eigen lichaam kan kruipen, zijn vorm kan oplossen en er als vlinder uit kan komen, is een clichébeeld van transformatie, maar jeetje. Sta er even bij stil en denk er eens goed over na. Weet de rups dat dit gaat gebeuren? Als hij dat weet, getuigt dat van enorm veel vertrouwen. Als hij dat niet weet, getuigt dat van ongelooflijke moed. Hij hangt daar maar rond, isoleert zich van de rest van de wereld en verandert op manieren die hij nooit zal begrijpen.

Kan een rups bij het zien van een vlinder denken: "Dat zal ik ook zijn"?

Dus ja, we gaan allemaal onze cocons in. We zijn allemaal in onze cocon geklommen en wachten tot de imaginaire schijven in werking treden, zich uitrekken en uitgroeien tot onze nieuwe manieren van zijn. We zullen hier misschien nog lang blijven en dingen leren. We gaan een interregnum in dat een even grote uitdaging zal zijn als alle andere die de mensheid ooit heeft meegemaakt.

Heb wat empathie voor de rups die zijn cocon creëert en een pop wordt. Hij gelooft misschien dat dit nu eenmaal zo is, terwijl ondertussen, onbewust, de imaginaire schijven in zijn lichamelijke soep ronddraaien, met een ander idee over wat hij zal worden.

In de cocon lossen je ideeën over jezelf op en neemt het leven zelf het over. Let op de kleine signalen, let op wat er aan de randen gebeurt. Versterk de vriendelijke daden en mogelijkheden die je ziet in je gemeenschap en je persoonlijke leven. Documenteer en ontwikkel de nieuwe gewoonten die je ontdekt, of het nu gaat om behulpzaamheid, aandacht, nieuwsgierigheid of competentie. Onderdruk de drang om cortisol te krijgen van triggerende gebeurtenissen en sociale media die je boos maken, of de verontwaardiging die nog steeds grip op je bewustzijn wil hebben. Kruip in plaats daarvan in een cocon en bestudeer je verbeelding.

Vrienden, ga de smurrie in.

***

Fragment hieruit .