Do Poczwarki

Poczwarki mnie inspirują i zadziwiają. Myśl, że gąsienica może wpełznąć do worka zrobionego z jej własnego ciała i rozpuścić swoją formę, a następnie wyjść jako motyl, jest oklepanym obrazem transformacji, ale kurczę. Zatrzymaj się na chwilę i naprawdę się nad tym zastanów. Czy gąsienica wie, że to się wydarzy? Jeśli tak, to pokazuje ogromne zaufanie. Jeśli nie, to pokazuje niesamowitą odwagę. Po prostu tam wisi, izolując się od reszty świata i zmieniając się w sposób, którego nigdy nie zrozumie.

Czy gąsienica widząc motyla myśli: „Pewnego dnia to będę ja”?

Więc tak, wszyscy zmierzamy do naszych poczwarek. Wszyscy weszliśmy do naszych kokonów i czekamy, aż dyski imaginalne wejdą do gry, wydłużą się i rozwiną w nasze nowe sposoby bycia. Możemy tu być przez długi czas i nauczyć się kilku rzeczy. Wchodzimy w interregnum, które będzie równie dużym wyzwaniem, jak każde, z którym ludzkość się zmierzyła.

Miej trochę empatii dla gąsienicy, która tworzy poczwarkę i staje się poczwarką. Może wierzyć, że tak właśnie teraz jest, a tymczasem na poziomie nieświadomości dyski imaginalne wirują w jej cielesnej zupie, mając inne wyobrażenie o tym, czym ma się stać.

W poczwarce twoje wyobrażenia o sobie rozpuszczają się, a życie przejmuje kontrolę. Uważaj na małe sygnały, uważaj na to, co dzieje się na obrzeżach. Wzmacniaj akty dobroci i możliwości, które widzisz w swojej społeczności i życiu osobistym. Dokumentuj i rozwijaj nowe praktyki, które odkrywasz, czy to pomocność, uwagę, ciekawość czy kompetencje. Stłumij potrzebę szukania uderzeń kortyzolu z wyzwalających wydarzeń i mediów społecznościowych, które cię denerwują, lub sprzedawców oburzenia, którzy wciąż pragną mieć kontrolę nad twoją świadomością. Zamiast tego, zamknij się w kokonie i badaj swoją wyobraźnię.

Do dzieła, przyjaciele.

***

Fragment pochodzi z tego miejsca .