Περισσότερο από τα φούξια χωνιά που ξεσπούν
της μηλιάς, περισσότερο από του γείτονα
σχεδόν άσεμνη επίδειξη σπρωξιμάτων από κλαδιά κερασιάς
τα άνθη τους στο χρώμα του μαλλιού της γριάς μέχρι τον σχιστόλιθο
ουρανός από ανοιξιάτικες βροχές, είναι το πρασίνισμα των δέντρων
αυτό με συγκινεί πραγματικά. Όταν όλο αυτό το σοκ του λευκού
και τα καραμέλες, τα στολίδια και τα μπιχλιμπίδια του κόσμου, φεύγουν
το πεζοδρόμιο σκορπισμένο με τα κομφετί των συνεπειών,
τα φύλλα έρχονται. Υπομονετικός, αργός, ένα πράσινο δέρμα
μεγαλώνοντας πάνω από ό,τι μας έκανε ο χειμώνας, μια επιστροφή
στην παράξενη ιδέα της συνεχούς ζωής παρά
το χάος μας, ο πόνος, το κενό. Εντάξει λοιπόν,
Θα το πάρω, φαίνεται να λέει το δέντρο, ένα νέο γυαλιστερό φύλλο
ξεδιπλώνοντας σαν γροθιά σε ανοιχτή παλάμη, θα τα πάρω όλα.
της μηλιάς, περισσότερο από του γείτονα
σχεδόν άσεμνη επίδειξη σπρωξιμάτων από κλαδιά κερασιάς
τα άνθη τους στο χρώμα του μαλλιού της γριάς μέχρι τον σχιστόλιθο
ουρανός από ανοιξιάτικες βροχές, είναι το πρασίνισμα των δέντρων
αυτό με συγκινεί πραγματικά. Όταν όλο αυτό το σοκ του λευκού
και τα καραμέλες, τα στολίδια και τα μπιχλιμπίδια του κόσμου, φεύγουν
το πεζοδρόμιο σκορπισμένο με τα κομφετί των συνεπειών,
τα φύλλα έρχονται. Υπομονετικός, αργός, ένα πράσινο δέρμα
μεγαλώνοντας πάνω από ό,τι μας έκανε ο χειμώνας, μια επιστροφή
στην παράξενη ιδέα της συνεχούς ζωής παρά
το χάος μας, ο πόνος, το κενό. Εντάξει λοιπόν,
Θα το πάρω, φαίνεται να λέει το δέντρο, ένα νέο γυαλιστερό φύλλο
ξεδιπλώνοντας σαν γροθιά σε ανοιχτή παλάμη, θα τα πάρω όλα.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
9 PAST RESPONSES
to the strange idea of continuous living despite
the mess of us, the hurt, the empty.” 🙏🏽❤️
seeing spiraling blossoms
opening again