Jongste Alleenstaande Ouder Van India Adopteert Kind Met Speciale Behoeften

Een bijzonder kind, Binny genaamd, ontving buitengewone liefde en zorg van softwareontwikkelaar Aditya Tiwari. Op 1 januari 2016 schreef Aditya geschiedenis door de jongste alleenstaande adoptieouder van het land te worden – hij adopteerde Binny. Dit is het verhaal van zijn lange strijd tegen het systeem om Binny thuis te krijgen.

Gezegend worden met een kind met een beperking is een ervaring die unieke gaven en uitdagingen met zich meebrengt. Niet alle ouders kunnen zowel de vreugde als de moeite van het opvoeden van deze bijzondere kinderen omarmen.

Binny werd geboren in een rijke familie, maar ze lieten hem in de steek vanwege zijn bijzondere aandoening.

Op 16 maart 2014 werd een kind geboren in een welgesteld gezin in Bhopal. Maar slechts een paar dagen na zijn geboorte brachten zijn ouders hem naar een weeshuis. Hij was hun derde kind en was ongewenst, simpelweg omdat hij bijzonder was.

Binny leed aan het syndroom van Down. Hij had een gat in zijn hart en ook zijn zicht was aangetast.

Het syndroom van Down is een chromosomale aandoening die gepaard gaat met een verstandelijke beperking, een karakteristiek gelaatstrekken en een zwakke spierspanning in de kindertijd. Alle getroffen personen ervaren cognitieve achterstanden, maar de verstandelijke beperking is meestal licht tot matig. Mensen met het syndroom van Down kunnen diverse aangeboren afwijkingen hebben. Ongeveer de helft van alle getroffen kinderen wordt geboren met een hartafwijking.

Het gemiddelde IQ van een jongvolwassene met het syndroom van Down is 50, wat overeenkomt met de mentale leeftijd van een kind van 8 of 9 jaar. Onderzoek wijst uit dat er geen genezing is voor het syndroom van Down. Onderwijs en goede zorg blijken echter de kwaliteit van leven te verbeteren.

Misschien was Binny ook wel opgeknapt. Zijn moeder had zijn zwakke hart met liefde kunnen vullen, zijn vader had zijn vinger kunnen vasthouden om hem te helpen lopen, en zijn broers en zussen hadden hem met eigen ogen de prachtige wereld kunnen laten zien waarin hij geboren was. Maar ze kozen anders. Binny was nu een wees.

Aditya werd geïnspireerd door de houding van zijn ouders om mensen in nood te helpen.

Aditya kwam uit een middenklassegezin in Indore. Hij had nooit genoeg geld toen hij opgroeide, maar zijn ouders voedden hun kinderen liefdevol op en brachten hun medeleven bij. Aditya had zijn ouders altijd al hun best zien doen om mensen te helpen. Geïnspireerd door hun levenshouding droomde hij ervan een kind te adopteren zodra hij gesetteld was. Het was duidelijk dat hij deze stap pas zou zetten nadat hij getrouwd was.

"Toen ik hoorde dat Sushmita Sen alleenstaande moeder werd, was ik echt geïnspireerd. Maar iedereen om me heen zei dat het makkelijk was dat ze deze stap als beroemdheid zette, maar dat het voor een gewone man niet haalbaar was", herinnert Aditya zich.

Op 13 september 2014 gebeurde er echter iets ongewoons, wat Aditya's leven veranderde.

Toen Aditya Binny voor het eerst ontmoette, kwam hij niet in aanmerking voor adoptie. Maar hij bleef wel al zijn uitgaven betalen.

"Het was de verjaardag van mijn vader. We gingen naar het weeshuis van de Missionaries of Charity, Jyoti Niwas, in Indore om wat cadeautjes uit te delen aan de kinderen daar. Het was de eerste keer dat ik een weeshuis bezocht. Alle kinderen waren prachtig en lief, maar mijn ogen waren gericht op één kind. Het was Binny. Ik had constant het gevoel dat hij me iets probeerde te vertellen," zegt Aditya.

Toen Aditya naar Binny informeerde, kreeg hij te horen dat Binny een bijzonder kind was en voor behandeling van Bhopal naar Indore was overgebracht. Ook werd hem verteld dat niemand Binny wilde adopteren vanwege zijn ziekte, aangezien elke toekomstige adoptieouder een gezond kind zoekt.

" Ik heb mijn wens om Binny te adopteren aan hen kenbaar gemaakt. Ze zeiden echter dat ik niet in aanmerking kwam voor adoptie omdat ik ongehuwd was en de leeftijdsgrens voor adoptie in India 30 was. Ik was toen pas 27. Ik was teleurgesteld, maar ik heb hen gevraagd of ik Binny's kosten mocht dragen. En dat mocht ", voegt Aditya toe.

Het was een langdurig proces, waarbij we honderden e-mails moesten versturen, nauwgezet moesten opvolgen en nog veel meer.

Aditya, die als softwareontwikkelaar werkt bij Barclays in Pune, begon Binny nu elke keer te bezoeken als hij thuiskwam. Hij betaalde ook voor Binny's medische kosten. In slechts drie maanden tijd werd Binny Aditya's bestaansrecht.

Maar in december 2014 kreeg Aditya te horen dat Binny opnieuw naar Bhopal zou worden overgeplaatst. Aanvankelijk voelde Aditya zich daar schuldig over. Hij wist echter dat hij niet zonder Binny kon. Hij had al besloten dat hij Binny zou adopteren zodra hij 30 werd en trouwde.

Aditya's weekenden begonnen dus in Pune, maakten een tussenstop in Indore en eindigden in Bhopal. Hij zorgde ervoor dat hij Binny minstens twee keer per maand zag. Het was een druk schema, maar Aditya voelde zich gedreven – het was nog maar een kwestie van twee jaar, dacht hij, voordat Binny definitief bij hem zou komen wonen. Hij bleef Binny's kosten betalen, inclusief al zijn medische kosten.

[...] Binny's biologische ouders hadden hem niet op legale wijze afgestaan ​​en officieel was hij niet geregistreerd als kind dat ter adoptie kon worden aangeboden.

Aditya had geen idee van adoptieprocedures. Dus begon hij er onderzoek naar te doen. Hij wilde Binny hoe dan ook redden en hem naar huis halen. Hij schreef naar het ministerie van Buitenlandse Zaken van Madhya Pradesh, maar hoorde niets van hen.

Vervolgens schreef hij zo'n 500 tot 600 e-mails, honderden brieven en stuurde faxen naar de centrale overheid, de premier, de president, Maneka Gandhi, Anna Hazare, Kiran Bedi en nog veel meer invloedrijke mensen, waarin hij om hulp vroeg. [...]

Na langdurige juridische procedures werd Binny op 3 juni 2015 naar Matruchaya, Bhopal, gestuurd. Nu was Binny wettelijk vrij voor adoptie, maar Aditya kwam nog steeds niet in aanmerking om hem te adopteren.

Gelukkig voor Aditya werden de nieuwe adoptierichtlijnen in het parlement besproken om te worden geïmplementeerd in de Wet op het Jeugdrecht. Aditya schreef een brief aan de voorzitter van de Lok Sabha, mevrouw Sumitra Mahajan, met het verzoek het wetsvoorstel goed te keuren. Het wetsvoorstel bevatte een clausule waarin de leeftijdsgrens voor de potentiële adoptieouder (PAP) werd verlaagd naar 25 jaar.

Het wetsvoorstel was op 9 mei 2015 in de Lok Sabha aangenomen, maar was nog in behandeling bij de Rajya Sabha. Uiteindelijk werd het aangenomen en werden de nieuwe richtlijnen op 1 augustus 2015 geïmplementeerd.

Op 27 augustus ging Maneka Gandhi Binny in Matruchaya ontmoeten en gaf hij CARA opdracht het kind aan Aditya te geven. Binnen 15 dagen voltooide Aditya alle formaliteiten, inclusief de inschrijving voor thuisonderwijs.

"Toen ik door het bureau werd uitgenodigd voor de laatste vergadering, dacht ik dat ze me vragen zouden stellen over hoe ik voor Binny zou zorgen. Maar in plaats daarvan probeerden ze mij en mijn ouders ervan te overtuigen een stap terug te doen. Ze begonnen me te ontmoedigen door te zeggen dat geen enkel meisje met me zou trouwen als ik zo'n kind zou adopteren," zegt Aditya.

Volgens de nieuwe richtlijnen moet een speciaal kind binnen een maand na registratie aan de PAP worden toegewezen. Aditya bleef echter wachten tot december. Hij kreeg opnieuw te horen dat het thuisonderzoek in Indore was afgerond en dat zijn huis in Pune nu ook deze procedure moest doorlopen. Toen het thuisonderzoek in Pune ook succesvol was, werd hij uitgenodigd om samen met zijn levenspartner op gesprek te komen.

Omdat Aditya het zat was dat het agentschap zulke onnodige obstakels opwierp, zocht hij opnieuw de hulp van mevrouw Gandhi, CARA en de Collector van Indore.

Binny kwam op 1 januari 2016 thuis. Aditya noemde hem Avnish.

" Avnish is een van de namen van Heer Ganesha. Ik heb altijd tot Bappa voor Avnish gebeden en hij heeft me geholpen", zegt Avnish' trotse vader, Aditya.

Aditya's ouders aarzelden aanvankelijk om hem te steunen toen hij besloot Avnish te adopteren, maar toen ze zijn liefde voor dit kind zagen, steunden ze hem van harte in zijn pogingen om de baby mee naar huis te nemen. Ze zijn inmiddels zelfs naar Pune verhuisd om bij Aditya en Avnish te verblijven.

"Het is een moment van trots voor ons. We zijn God dankbaar dat Hij ons een zoon als Aditya en nu een kleinzoon als Avnish heeft gegeven", zeggen Aditya's ouders.

Aditya wil ook zijn dank uitspreken aan mevrouw Gandhi en CARA voor hun begeleiding en steun tijdens zijn hele reis.