Een Onverwachte Vriend Bij Onze Awakin Circle

Het was weer een dinsdag. Mijn favoriete dag van de week, want het is Ontwaakdag voor onze lokale gemeenschap aan de rand van Pune.

Zoals gebruikelijk rond ik het koken in de eerste helft van de dag af, ruim ik de keuken op en rond ik af met de rest van de dagelijkse klusjes. Op deze dag hadden 10 mensen zich aangemeld en alles was volgens plan gepland.

Toen, om 16.00 uur, kreeg ik een telefoontje van een aanwezige die zei dat er zeven extra bezoekers uit Chandigarh zouden komen! Ik was helemaal van mijn stuk gebracht door het nieuws – wat moest ik nu doen? Het was al na 16.00 uur en ik wist niet goed hoe ik voor nog eens zeven mensen moest koken. Ik probeerde mijn gedachten tot rust te brengen, en net op dat moment belde mijn buurvrouw Chumiki (ook een vaste klant bij Awakin) me en vroeg: "Kan ik pulav (een rijstgerecht) maken voor vanavond?" Het was alsof het universum meeluisterde. Ik zei: "Ja, natuurlijk!" en gaf haar het nieuwe aantal aanwezigen door.

Onze kring begint met een uur stilte. Aan het einde van het uur, als we onze ogen openen, vult de ruimte zich met de vele onbekende (maar toch bekende) gezichten van de mensen die de hele avond stilletjes naar binnen zijn geslopen. We lezen de passage ' Verlichting is intimiteit met alle dingen ' in het Engels en Hindi en we beginnen met delen. Terwijl de praatstok rondgaat, deelt iedereen een stukje. Totdat de stok in handen valt van de eerste gast, die ongeveer 25 jaar oud lijkt te zijn.

Hij haalt langzaam diep adem, kijkt ons stuk voor stuk aandachtig aan en begint te vertellen: "Ik ben hier nieuw en ik weet eigenlijk niet hoe ik hier terecht ben gekomen. Maar vandaag, na een uur in stilte te hebben gezeten, voel ik me alsof ik een veilige plek heb betreden. Ik wil graag dingen delen die ik al jaren in me heb opgekropt. Ik heb dit nog nooit eerder met iemand gedeeld."

Met veel oprechtheid vervolgde hij: "Ik verloor mijn moeder toen ik vier uur oud was, vlak na mijn geboorte. Ik heb ook geen vader. Hij leeft nog, maar hij was een huurmoordenaar, dus ik heb hem uit mijn geheugen gewist. Ik ben van school gegaan, heb een rokkenjager en een drugsverslaafde geworden. Noem maar een drug en ik heb het gedaan. Soms heb ik zelfs eten uit vuilnisbakken gegeten waar een hond uit zou eten. Als ik naar mijn leven kijk, zie ik dat ik allerlei ongezonde en vreselijke dingen heb gedaan."

Nadat hij nog wat meer details heeft gedeeld, voegt hij toe: "Ik vraag me af waarom jullie allemaal iemand als ik vertrouwen op deze bijeenkomst. Hoe kun je iemand vertrouwen en deuren voor hem openen die nog steeds de last van zijn verleden met zich meedraagt?"

De zaal luisterde in verbijsterde stilte naar hem. Als gastheer voelde ik dat ik iets moest doen, maar ik wist niet wat. Ik bad stilletjes tot mijn inspiraties en vroeg om leiding om het juiste te doen. Plotseling hoorde ik mezelf zeggen: "Laten we een minuut stilte houden terwijl we elkaars hand vasthouden."

Het voelde als een heel lange minuut. Ik hoorde een stil koor uit elk hart in de cirkel komen: "Loka samastha sukhino bhavantu." (Moge de hele schepping in diepe vrede verblijven.)

De rest van de sessie bleven de tranen uit de ogen van deze jongeman vloeien.

Zodra het delen voorbij was en vlak voordat de kring voor het diner uiteenging, stond iedereen in de rij om hem een individuele knuffel te geven. De rest van de avond stroomde zijn beker over van dankbaarheid voor ieder van hen.

Ik moet denken aan een citaat dat Sheetal (een van onze buurtbewoners) vaak deelt: "We begeleiden elkaar allemaal naar huis."