Odwaga I wrażliwość: Koronawirus I mądrość Starszych

W każdym kryzysie mojego życia nauka pomogła mi znaleźć drogę. Oznacza to zwracanie uwagi, pozwalanie sobie na odczuwanie i myślenie, patrzenie na rzeczy z różnych perspektyw, zbieranie najlepszych dostępnych informacji, próby łączenia kropek i „życie pytaniami”, gdy odpowiedzi mnie omijają.

Dlatego uwielbiam ten fragment powieści TH White'a „The Once and Future King”, opartej na legendzie o królu Arturze. Czarodziej Merlyn, któremu powierzono edukację młodego Artura, przemawia do przyszłego króla w tym, co nazwalibyśmy „momentem nauki”.

Jako Amerykanie i obywatele świata, jesteśmy w momencie nauki zwanym „pandemią”, a ja próbuję się uczyć. Oto kilka rzeczy, których uczę się w tym momencie — momencie, w którym mam nadzieję i modlę się o dobro wszystkich. Daj nam znać, czego się uczysz:

Uczę się więcej o pewnych osobistych dynamikach. Ponownie walczę ze starymi wewnętrznymi wojnami między strachem a wiarą, samodzielnością a szukaniem pomocy. Gdy niektóre z następstw tego kryzysu do mnie docierają, zamiast pytać „Dlaczego ja?”, uczę się pytać na nowo „Dlaczego nie ja?”

Coraz bardziej poznaję dobre serca ludzi, którzy wyciągają rękę w sposób odzwierciedlający nasze wspólne człowieczeństwo. Jestem wzruszona tymi, którzy pytają: „Jak się masz? Czy mogę jakoś pomóc?” i wyraźnie chcą wiedzieć.

Dowiaduję się więcej o milionach ludzi na całym świecie, którzy każdego dnia swojego życia znajdują się w „kategorii wysokiego ryzyka” — nie ze względu na wiek czy stan zdrowia, ale ze względu na rasę, religię, narodowość, płeć, orientację seksualną lub ubóstwo. Żyją w nieustannych pandemiach rasizmu, seksizmu, nacjonalizmu, homofobii, strukturalnych nierówności ekonomicznych i konfliktów zbrojnych. Teraz mam maleńkie okno, aby przez chwilę zajrzeć w ich doświadczenia. Obym nauczył się wszystkiego, czego mogę, i oby moja wiedza się utrzymała.

Dowiaduję się więcej o ludziach, którzy do niedawna występowali przeciwko „Wielkiemu Rządowi” i temu, co nazywają „Socjalizmem”. Teraz domagają się interwencji federalnej na każdym poziomie — od opieki zdrowotnej, przez ratowanie korporacji, po naprawy na „wolnym” rynku, które uratują ich 401K. Czy widzą, co dzieje się z ich „przekonaniami”, gdy TO ONI, a nie pozbawieni majątku, są zagrożeni? Gdy ich osobista burza minie, czy będą pamiętać, jak się odwrócili, czy też odwrócą się?

Coraz bardziej dowiaduję się, co to znaczy, cytując Merlyna, „widzieć świat wokół siebie zdewastowany przez złych szaleńców”. Dewastacja nie zawsze następuje z morderczą szybkością 11 września. Może zacząć się od małych rzeczy, które pozostają niezauważone, takich jak decyzja #45 z 2018 r. o wyeliminowaniu zespołu reagowania na pandemię NSC, co przydałoby się kilka miesięcy temu.

Dlaczego przywódca miałby zwalniać ekspertów w ten sposób? Z wypowiedzianych słów i działań podjętych w ciągu ostatnich trzech lat odpowiedź wydaje się jasna: „Pewne rzeczy stoją na drodze do uczynienia Ameryki Wielką Ponownie, w tym Wielki Rząd, Głębokie Państwo, nauka, fakty, trudne pytania, prawdomówni i dysydenci”. Więc nikogo nie powinno dziwić, że #45, zapytany dlaczego to zrobił, powiedział: „Obrzydliwe pytanie”. „Nic o tym nie wiem”. „Nie biorę za to żadnej odpowiedzialności”.

Jeśli odpowiedzialność nie kończy się TAM, to chyba kończy się TUTAJ — na nas, ludziach, którzy mamy szansę wyciągnąć wystarczająco dużo z tego kryzysu, aby naprawić Statek Państwa i przywrócić go na właściwy kurs. Obyśmy przetrwali burzę i wyciągnęli z niej wnioski.

***

Po więcej inspiracji dołącz do nas w rozmowie z Parkerem Palmerem w czwartek 9 kwietnia na temat Courage & Vulnerability: Corona and the Wisdom of Elders. Więcej szczegółów i informacje o RSVP tutaj.