Náð Gerist

Og á þessum undursamlegu stundum gerum við okkur grein fyrir því að lífið er meira en við getum mögulega ímyndað okkur.

Þetta er hvísl tilfinningar, næstum óáþreifanleg. Samt er það kraftmikið. Skyndilega ertu í öðru rými. Þú finnur fyrir næstum þyngdarleysi. Loftið er kyrrt, öndun þín er hæg, en það sem þú ert að upplifa er hreint og tært. Þú hefur verið snortinn af augnabliki af hreinni náð.

Eitt sumarkvöld nýlega var ég að borða kvöldmat með systrum mínum og mömmu. Tónlist var spiluð – arían „Söngur til tunglsins“ úr Rusalka eftir Antonín Dvorak. Ég varð skyndilega vör við ótrúlega sætleika raddar söngkonunnar. Systir mín, Annalisa, sem lærði óperu, sagði okkur að sjálfmenntað óperusöngkona, Amira Willighagen, væri aðeins tíu ára gömul, en hún hefði eiginleika eins og hin látna María Callas. Útfærsla stúlkunnar á þessu löngu, erfiða verki var fullkomin – óhugnanlega. Það sem tekur söngvara ár að læra hafði þetta barn tekið inn meðfædda. Og þegar við héldum áfram að hlusta fór ég að gráta, yfirbuguð af englakenndri fegurð og fínleika háværrar raddar hennar. Ég var svo þakklát systur minni og þessari ungu stúlku fyrir þá stund. Kvöldverðinum lauk á sætari nótum og við þrifum eldhúsið með nýjum léttleika í hjarta.

Ótrúleg náð.

Dóttir mín er móðir tveggja ungra barna. Eitt kvöldið hringdi hún í mig eftir að þau voru komin í rúmið. Hún var gjörsamlega úrvinda eftir að hafa reynt svo mikið að „gera allt“ fyrir son sinn og dóttur: að keyra þau í sundtíma, hafa umsjón með leikdegi þeirra, endalaust lesa fyrir þau, skipuleggja eitt listaverkefni á fætur öðru. Hún sagði mér að eiginmaður hennar væri að vinna fram eftir þriðja kvöldið í röð í nýja vinnunni sinni og krakkarnir væru brjálaðir. Þegar hún hafði komið þeim fyrir í kvöldmat var hún rétt að gráta. Þau borðuðu þegjandi í nokkrar mínútur. Dóttir mín hélt niðri í sér andanum og beið eftir að maturinn myndi fljúga eða smábarnið gæfi hundinum kvöldmatinn sinn. Þá leit fjögurra ára gamall sonur hennar út um gluggann og sagði: „Þetta er fínt að sitja hérna með þér.“ Hann var að tala við tveggja ára systur sína, sem brosti sætlega til baka til hans. Á þeirri stundu var móðir þeirra algjörlega hugfangin. Allt sem hún hafði gert hafði leitt til þessarar einu dýrðlegu stundar milli barna hjartans hennar.

Óvænt náð, eins og skyndilegur, undraverður sólargeisli sem brýst gegnum dimmt regn.

Ungur maður sem ég þekki og dáði fann náð með því að vinna óeigingjörn sjálfboðaliðastörf. Tyler D. var afrakstur nánast kærleikslauss heimilis, en einhvern veginn vissi hann að hann vildi náið og kærleiksríkt samband. Það kom fram í brotum úr samtali: „Þegar ég gifti mig ætla ég að ganga úr skugga um að ég sé til staðar fyrir börnin mín,“ eða „Ef ég ætti svona góða kærustu myndi ég ekki hunsa símtöl hennar.“

Einu sinni, þegar hann heyrði um par sem við bæði þekktum sem hafði slitið sambandi, sagði hann að þau væru svo heppin að eiga hvort annað, gætu þau ekki bara fundið lausn á þessu? En Tyler vissi ekki hvernig hann ætti að opna sig fyrir konu sem hann laðaðist að. Hann gat ekki sætt tilfinninguna um að hann væri ekki verðugur þess að vera elskaður við löngunina til að vera elskaður. Þannig að hann sat fastur og einmana. Helsta útrás hans virtist vera vinnan sem sjálfboðaliði í dýraathvarfi. Hann var blíður og umhyggjusamur og kettirnir og hundarnir brugðust betur við honum en nokkrum öðrum í athvarfinu.

Það var einn hundur sem var hræddur og hafði verið misþyrmt. Tyler gerði Barney að sérstöku verkefni sínu og eyddi meiri tíma með honum en með hinum dýrunum í dýraathvarfinu. Innan tveggja vikna varð greinileg breyting á Barney, sem hjólaði allan daginn þar til Tyler mætti. Umsjónarmaður dýraathvarfsins lagði til að Tyler íhugaði að ættleiða Barney. Tyler varð hissa. Hann var vanur að gefa án þess að búast við neinu í staðinn. Að honum mætti ​​„leyfa“ að taka Barney heim var framandi hugtak. Tyler fann sig hugsa meira og meira um það. Kannski gæti hann komið með Barney heim af og til? Hann hafði séð hundagarð ekki langt frá íbúðinni sinni. Heimili hans var nógu stórt og Barney gat verið í girtu, notalegu bakgarðinum þegar Tyler væri í vinnunni. Hann vissi að leigusali hans myndi leyfa honum að setja upp hundahurð; það var hún sem hafði lagt til dýraathvarfið sem mótefni við einmana kvöld Tylers.

Tyler ákvað að taka Barney með sér heim í prufu. Þegar hann nálgaðist búr Barneys með ól og taum var hann sveittur og spenntur. Það fannst honum gríðarlegt forréttindi að hafa þennan nýja vin sér við hlið. Þegar hann leiddi Barney að bílnum sínum upplifði hann mikla tilfinningabylgju. Var þetta ástin? Barney stökk í framsætið og Tyler settist í bílstjórasætið. Barney settist í sætið og breytti sér í þéttan kúlu, höfuðið á loppunum, augun á unga manninum. Á þeirri stundu áttaði Tyler sig á því að hann hafði opnað hjarta sitt fyrir þessari veru og að hann væri elskaður á móti. Hann var alveg kyrrlátur þegar hann innbyrti þennan sannleika. Og hann vissi að hann hafði einhvern veginn brotið í gegnum það sem hann hafði í leyni talið vera „frosið hjarta“ sitt.

Þegar Tyler sagði mér frá því sem hann kallaði „Barney-söguna“ gat ég séð í andliti hans sjálfstraust sem hafði aldrei verið til staðar. Þetta var ekki mikil breyting; þetta var frekar eins og lítið leyndarmál sem glóði innra með honum og myndi hjálpa honum að stefna að því lífi sem hann vildi.

Náð.

Þessar stundir náðar, innsýnar eða algjörrar fegurðar, eins og hreinn ljósstraumur, kenna okkur að lífið hefur alltaf meira að bjóða en við getum ímyndað okkur – og þær geta gerst ef við erum opin fyrir þeim.

Hvernig verðum við opin fyrir þeim?

Við hægjum á okkur. Við leyfum okkur að finna til. Við látum þessa stórkostlegu sköpun – hjartað/hugann – vinna þunga verkið. Skynfæri okkar – öll – eru að verki hvort sem við erum meðvituð um þau eða ekki. Hunsið þau ekki! Þegar við æfum okkur í að vera meðvituð í hreyfingum okkar og hugsun munum við sjá breytingu: heimilisstörf verða minna erfið; það sem er ánægjulegt, eins og góður matur eða hlýleg samskipti við fólk sem okkur þykir vænt um, verður styrkt; sálarlíf okkar og tilfinningar verða minna viðbrögðsríkar og óreiðukenndar. Að opna sig fyrir náð breytir áferð og dýpt meðvitundar okkar, hlýjar hjörtum okkar og auðgar líf okkar.