Zingen Voor Tomaten

Ik bezocht vanochtend de tomatenkas: een afdak van gebogen witte loodgietersstangen, bedekt met plastic. Het houdt ze warm in een berggebied waar het in de lente tot eind juni koel kan blijven en de nachten meestal koel blijven. Op dit moment zijn de tomaten sterk en zitten ze vol met grote groene vruchten tussen donkergroene, overvloedige bladeren. De vruchten beginnen net rood te kleuren en ik kijk ernaar uit om heerlijke, aan de plant gerijpte tomaten te eten, gekweekt uit de kleine zaadjes die in maart binnenshuis zijn ontstaan.

Elke ochtend bezoek ik de tuin en geniet ik van wat er groeit. Vandaag, als ik het tomatenhuis binnenstap, voel ik me welkom. Ik heb het gevoel dat de tomaten net zo blij zijn om mij te zien als ik om hen te zien. Ik voel plotseling de drang om even te blijven, bij hen te zijn, te communiceren en van hun aanwezigheid te genieten. Ik ga zitten en begin te zingen, met het duidelijke gevoel dat ze het leuk zullen vinden. Eerst zing ik Het Tuinlied , erg geliefd bij kleuters: "Inch by inch, row by row, gonna make this garden grow." Ik denk aan de goede oude Pete Seeger die het zo goed zong. Maar het was niet het juiste lied voor vandaag, dus stapte ik over op een bhajan , een devotioneel lied, en de tomaten vonden het leuk, en ik vond het leuk. We vierden de overvloed, creativiteit, productiviteit en vreugde van de schepping.

Ik heb nog nooit voor tomaten gezongen. Soms zing ik tijdens het snoeien, wieden of water geven, of neurie ik tijdens het opbinden en opbinden. Maar om bewust voor de tomaten te zingen, een stukje te plukken waarvan ik dacht dat ze het lekker zouden vinden, is voor mij een nieuwe manier om met de tuin om te gaan. Het is een blijvertje.

Veel inheemse volkeren geloven dat elke plant zijn eigen lied heeft. Wanneer een genezer of sjamaan het recht heeft om het lied van een bepaalde plant te gebruiken, komt dat doordat de plant daar toestemming voor heeft gegeven. Waarom is dit idee zo vreemd voor de meeste mensen in onze cultuur? Waarom kunnen wij het lied van planten niet horen? Waarom kan ik het lied van tomaten niet horen?

Het lijkt niet zo vreemd dat elke plant zijn eigen lied heeft, als ik me bedenk dat alles trilling is. Moderne natuurkunde en oude leringen zijn in dat besef samengegaan. Doordring een atoom tot in zijn kleinste bekende deeltjes en er zijn daar geen deeltjes, alleen oscillerende golven of deeltjes die zich manifesteren in vorm terwijl ze trillen. Geluid is trilling. Ons oor is afgestemd om een ​​bepaald trillingsbereik waar te nemen en dat als geluid te begrijpen. Mensen maken instrumenten die een trillingsbereik waarnemen dat hoger en lager is dan het menselijk oor kan waarnemen en plotseling kunnen we het lied horen van de verre ruimte, van elektronen, van sterren.

Alles is trilling. Alles creëert geluid. Hafiz schreef: "Luister naar de muziek. Ik ben het concert dat uit de mond van elk wezen stroomt, zingend met de talloze akkoorden."

Veel inheemse volkeren beweren dat ons vermogen om het gezang van andere wezens, zoals planten, te horen ontstaat door met ons hart te luisteren. Welke gevoeligheid moet zich ontwikkelen om ontvankelijk te zijn, om het gezang van elk wezen te horen? Mijn eigen hart zingt in de tuin, springt op van vreugde wanneer ik verschillende planten zie opkomen, bloeien, vrucht dragen of gewoon bestaan. Ik voel dat de tomaten mijn genegenheid voelen, dat ze mijn gezang waarderen. Ik wou dat ik ze terug kon horen zingen, of met me mee. Misschien wel, maar op een andere manier dan de kinderen op school die met me meezingen.

Alles is trilling. Alles creëert geluid.
Hafiz schreef: “Luister naar de muziek.
Ik ben het concert dat uit de mond van elk schepsel stroomt,
zingen met de talloze akkoorden.”

De moderne biologische wetenschap heeft zeer gevoelige instrumenten ontwikkeld die de voortdurende beweging van levende cellen, waaronder plantencellen, waarnemen; een beweging die een fluctuerend ritme creëert. Deze kennis lijkt overeen te komen met de inzichten van de inheemse wetenschap, deze oeroude kennismethoden die ook de trillingen van planten, hun gezang, waarnemen. Maar ze nemen die waar via andere bewustzijnstoestanden, via de waarneming van het hart in plaats van via de zintuigen die we gewoonlijk gebruiken in de wereld van de materie.

De cellen van het hart oscilleren ook, en alle oscillerende patronen tonen het vermogen tot meevoering, tot synchronisatie van hun ritmes, of het nu de slingers van klokken zijn of individuele cellen. Wanneer meegevoerd, komt het ritme of de zang van de ene cel overeen met die van de andere. Is het vandaag de reactie van mijn hart op tomaten die me in staat stelt hun gezang waar te nemen? Is mijn impuls om voor de tomaten te zingen omdat ze voor mij zingen? Zingen ze altijd? Is dit de dag waarop ik de gevoeligheid en delicaatheid van hun gezang ervaar?

Iets stelt me ​​vandaag in staat om zingend op hen te reageren. Misschien zingen we inderdaad naar elkaar – zij op hun tomatenliedjes en ik op mijn menselijke manier.