Η Κλερ Νταν μας οδηγεί ξυπόλητη σε ένα ελικοειδές μονοπάτι πίσω από το σπίτι της, προς τις όχθες του Μπιρούρουνγκ, ή αλλιώς του ποταμού Γιάρα. Καθώς καθόμαστε στο ξερό γρασίδι αργά το απόγευμα μιας μέρας με 40 βαθμούς Κελσίου, τα τζιτζίκια τιτιβίζο

μια αίσθηση που κοιτάζω πίσω σε κάτι που θέλει να κινηθεί μέσα από μένα. Και η Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ μιλάει γι' αυτό τόσο όμορφα, η μούσα που θέλει να κινηθεί μέσα από εσένα. Και ότι οι ιδέες έχουν ανεξαρτησία, αν δεν αδράξεις την ιδέα τότε θα χτυπήσει την πόρτα κάποιου άλλου. Είναι λοιπόν αυτή η ιδέα της ανάγκης να είσαι αρκετά ανοιχτός και αρκετά δεκτικός για να κινηθεί η δημιουργία, σαν το κοίλο οστό. Και πραγματικά έτσι ένιωσα με το βιβλίο μου. Όσο κι αν δυσκολεύτηκα με αυτό.

Ναι. Υποθέτω ότι αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του να ακολουθείς ένα βαθύτερο κάλεσμα - ότι δεν είναι απαραίτητα αυτό που νομίζεις ότι θέλεις [γέλια]. Ή αυτό που είναι εύκολο να κάνεις.

Ναι, παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι, όχι απαραίτητα αυτό που θέλεις. Νιώθω ότι το βασικό είδος ατάκας που μου προσφέρει μια αίσθηση μυστικιστικής ζωής είναι η πραγματική παράδοση σε αυτό που προσφέρει η ζωή. Η πραγματική παράδοση στον τρόπο που σου παρουσιάζεται η ζωή. Η πάλη ενάντια στην πραγματικότητα δεν είναι διασκεδαστική. Και υπάρχει μια τέτοια ευκολία, εμπιστοσύνη και αποδοχή που έρχεται με αυτή την παράδοση. Το να πεις: «Εντάξει, θα σταματήσω να σκαρφαλώνω, απλώς θα αφήσω την όχθη και θα μπω στο ποτάμι, θα διασκεδάσω, θα πλοηγηθώ στα ορμητικά νερά και θα δω πού θα με βγάλει».