Top 10 Vriendelijkheidsverhalen Van 2018

“Doe dingen voor mensen, niet vanwege wie ze zijn of wat ze terugdoen, maar vanwege wie jij bent.” --Harold Kushner

Top 10 vriendelijkheidsverhalen van 2018

Door KindSpring.org

Elk jaar deelt KindSpring de top 10 meest inspirerende verhalen over vriendelijkheid die het hele jaar door op onze website of in onze wekelijkse nieuwsbrief verschenen. Deze verhalen variëren van toevallige ontmoetingen met anonieme daden van vriendelijkheid tot weloverwogen, doordachte manieren waarop gewone mensen ervoor kiezen om de wereld een betere plek te maken voor de mensen om hen heen. Hier zijn een paar van onze favorieten uit 2018!

Toen haar fiets werd gestolen en de mensheid hem vond

"Mijn fiets is zaterdag een week geleden gestolen. Het was voor de helft mijn schuld, voor de helft die van mijn man, en voor de volle 100 procent de schuld van degene die hem gestolen had. Achtergelaten met een slot, een voorwiel en een zwaar hart, deed ik het enige wat ik kon bedenken: ik besloot de dief een briefje achter te laten. Oké, het was een groot briefje. Gewapend met gele verf maakte ik een kartonnen bord van 2,5 bij 90 centimeter en hing dat over de hele gevel van het huis van mijn huisbaas in Brooklyn (met zijn toestemming)." (Lees het verhaal op de Real Tiny Trumpet Blog)

Een man vroeg vrijwilligers om zijn oudere buren te helpen tijdens een sneeuwstorm, en dit gebeurde.

Chicago werd afgelopen weekend getroffen door een sneeuwstorm en Jahmal Coles inbox stroomde over van verzoeken van oudere buren: ze hadden hulp nodig met het sneeuwruimen voor hun huis. Sommigen moesten familieleden naar het ziekenhuis brengen. Anderen hadden zuurstoftanks en waren bang om vast te komen zitten. Daarom stuurde Cole vrijdagavond een tweet de wereld in met de vraag of tien vrijwilligers naar zijn wijk Chatham, in het zuiden van Chicago, wilden komen om de dertig centimeter sneeuw die zich ophoopte, weg te ruimen. (Lees het artikel in de Washington Post)

Brood en koraalkleurige rozen in de supermarkt

Terwijl ik afrekende in de supermarkt, was ik even bij de vrouw achter me. Ze reed in zo'n winkelwagentje met het mandje ervoor. Er zaten maar een paar dingen in: wat appels, maïs, een brood, wat blikvoer en een bos prachtige koraalkleurige rozen. Tijdens ons bezoek zag ik haar verschillende keren naar die mooie rozen kijken en glimlachen. Ik zei tegen haar dat het inderdaad heel mooie rozen waren. Ze zei: "Ik ben er echt dol op, ze hebben mijn lievelingskleur." Nou, net toen ik wegging, hoorde ik haar tegen de kassière zeggen: "Je kunt die rozen terugzetten, ik zou ze eigenlijk niet moeten betalen." (Lees het verhaal van KindSpring)

Wat begon met een kerstavondtraditie, veranderde in een onwaarschijnlijke vriendschap

Mijn moeder was een alleenstaande moeder en ik was haar enige kind. We woonden in de jaren 60 in een klein appartement in de stad. Mijn tante Rose en neven en nichten woonden naast ons. Elke december vertelde mijn moeder aan iedereen die alleen was op kerstavond dat ze een open huis zou houden. Mijn moeder vond dat niemand alleen mocht zijn tijdens de feestdagen. Als ze had gekund, had ze waarschijnlijk een advertentie in de krant gezet waarin ze de wereld uitnodigde. Ons kleine appartement zat nu vol, elke kamer behalve mijn slaapkamer was gevuld met feestende volwassenen op kerstavond. (Lees het verhaal op de blog van Niki Flow)

Het unieke 21e verjaardagsverzoek van een broeder uit een studentenvereniging

Twee jaar geleden woonden mijn vriend en ik in ons studentenhuis op de universiteit. Zijn verjaardag kwam snel dichterbij en hij kwam naar me toe met een ongebruikelijk verzoek: in plaats van cadeautjes te krijgen en dronken te worden (zoals de meeste 21-jarigen in een studentenvereniging zouden doen), wilde hij 'willekeurige goede daden' doen. (Lees het verhaal van KindSpring)

Een vierjarige superheld in een cape

De superheldencape van Austin Perine glijdt en fladdert terwijl hij dakloze mannen kipsandwiches uitdeelt buiten een opvangcentrum in Birmingham, Alabama. Het is een snikhete 35 graden buiten, maar op vierjarige leeftijd laat Austin zich niet afschrikken. De rode satijnen cape die hij draagt, zegt hij, zorgt ervoor dat hij sneller gaat. "Hij waait in de wind," legt hij glimlachend uit. In het opvangcentrum wordt hij al snel begroet met een vrolijke stroom highfives en schouderklopjes. Sinds maart is hij een bekend gezicht geworden voor de dakloze mannen en vrouwen die zich verzamelen op de stoep voor het rode bakstenen gebouw van Firehouse Ministries. (Lees het verhaal van CNN)

De bloemen van mevrouw Gooden

Als verzekeringsagent moet ik klanten thuis bezoeken om hun verzekeringspremies te innen. Ik had een oudere klant, mevrouw Gooden. Ze is een lieve vrouw en doet altijd haar best om me zo lang mogelijk bij haar thuis te houden. Op een dag, toen ik wegging, vertelde ze me over de bloemen die ze graag in haar tuin had willen hebben. Ze zei dat de enige bloemen die ze zich herinnerde toen ze opgroeide, de bloemen waren die op de grote meelzakken stonden afgebeeld. (Lees het verhaal van KindSpring)

Het verhaal van Karen

Na een onmenselijke dienst van acht uur in een naamloze, smerige fabriek stapte ik vies, moe en heet in de bus. Het was een prachtige, zonnige dag, maar het grootste deel van de dag had ik achterin een schemerig pakhuis doorgebracht met het uitladen van goederenwagons die tot de nok toe gevuld waren met onderdelen voor goedkoop kantoormeubilair. Het waren allemaal metalen onderdelen, dus die werden ingesmeerd met een dunne olie die het metaal beschermde en roest tegenging. Het spreekt voor zich dat ik die plek elke dag verliet alsof ik in een kolenmijn had gewerkt. Maar zelfs met mijn verslaving in die tijd was ik toch een beetje trots op mezelf. Ik had deze uitzendbaan drie maanden gehad, wat extreem zeldzaam was, en toen ik in de bus naar huis ging, besloot ik dat de deprimerende gedachten over mijn echte leven mijn geest vandaag niet zouden dempen. (Lees het verhaal van KindSpring)

Uitverkochte donuts

Sinds klanten en leden van de gemeenschap half oktober te horen kregen dat Stella Chhan ziek was, komen ze naar Donut City in Seal Beach, ten zuiden van Los Angeles, om tientallen donuts te kopen. Het is de bedoeling dat John Chhan zijn winkel in Zuid-Californië elke dag eerder sluit, zodat hij tijd kan doorbrengen met Stella, zijn vrouw. (Lees het artikel van NBC News)

De 'geefkast' van een schoolconciërge

Conciërge Carolyn Collins van de middelbare school stond op het punt om in de vroege ochtendduisternis het vuilnis buiten te zetten toen ze een harde klop op de deur van de kantine hoorde. Ze zette haar vuilnisbak neer en deed de deur open. Twee leerlingen – een jongen en een meisje – keken haar nerveus aan. "Mogen we alsjeblieft binnenkomen?" vroeg de jongen, ook al begon de school pas over twee uur. "Mijn zus en ik worden het zat om buiten te wachten." Ze vertelden dat ze in een auto woonden met hun moeder, die hen vroeg had afgezet zodat ze zich in een van de toiletten klaar konden maken voor school. Collins voelde haar ogen vullen met hete tranen. De tieners hadden honger, dus pakte ze snel wat fruit, melk en ontbijtgranen." (Lees het artikel in de Washington Post)