Het zachtste ter wereld is een open geest. Omdat hij niet gelooft wat hij denkt, is hij flexibel, poreus, zonder tegenstand, zonder verdediging. Niets heeft macht over hem. Niets kan hem weerstaan. Zelfs het hardste ter wereld – een gesloten geest – kan de kracht van openheid niet weerstaan. Uiteindelijk stroomt de waarheid erin en erdoorheen, zoals water door een rots.
Wanneer de geest voor het eerst een student van zichzelf wordt, leert hij dat niets ter wereld hem ooit kan tegenwerken: alles is er voor, alles draagt eraan bij, verlicht, voedt en onthult het. Hij blijft zich openstellen, omdat hij zich in een onbevreesde, onverdedigde staat bevindt en hongert naar kennis. En wanneer hij beseft dat het niets is, kan hij overal doordringen, zelfs als er geen ruimte voor is, geen plek om het te ontvangen.
Mensen zijn bang om niets te zijn. Maar niets zijn is slechts één aspect daarvan. Het is niet alleen niets om bang voor te zijn, het is ook reden om te vieren. Zonder jouw stressvolle verhaal is er geen stress – uiteraard! Als je je gedachten niet gelooft, is er alleen maar gelach en vrede. Er zijn namen voor zo'n plek. Ik noem het de hemel. En hoe kunnen mensen weten wat niets is terwijl ze nog steeds geloven wat ze denken? 'Iets is beter dan niets' – kun je absoluut weten dat dat waar is?
De werkelijk open geest heeft geen doel of bedoeling, behalve te zijn wat hij is. Hij is niet gehecht aan concepten van zichzelf of de ander. Hij beseft dat er uiteindelijk geen mensen zijn, geen geest. Wanneer de geest zich opent, verlies je alles, dankbaar. Ik zit hier als vrouw, en bij de volgende realisatie ben ik een sterrenstelsel of een mier. Het maakt niet uit. Je verliest alles, en dan is er de terugkeer. Kijk je op een dag dat je haar goed zit niet graag in de spiegel? Zo is het. Je kijkt in de spiegel naar niets, opgetogen. Als je niets bent, is het altijd een dag dat je haar goed zit. […]
De geest verschijnt, als hij verschijnt, alleen om zichzelf te beëindigen. Eerst verdwijnt de geprojecteerde wereld, dan de geest die hem projecteerde. Er blijft geen spoor van over. Stilte is het enige dat mogelijk is – de openheid van het feit dat je nooit bestaan hebt. Dat is waar ik leef. Als het voorbij is, is het voorbij. Je kunt het niet scheppen of ongedaan maken. Dat zou je niet willen.
-- Byron Katie, in " Duizend namen voor vreugde "
Wanneer de geest voor het eerst een student van zichzelf wordt, leert hij dat niets ter wereld hem ooit kan tegenwerken: alles is er voor, alles draagt eraan bij, verlicht, voedt en onthult het. Hij blijft zich openstellen, omdat hij zich in een onbevreesde, onverdedigde staat bevindt en hongert naar kennis. En wanneer hij beseft dat het niets is, kan hij overal doordringen, zelfs als er geen ruimte voor is, geen plek om het te ontvangen.
Mensen zijn bang om niets te zijn. Maar niets zijn is slechts één aspect daarvan. Het is niet alleen niets om bang voor te zijn, het is ook reden om te vieren. Zonder jouw stressvolle verhaal is er geen stress – uiteraard! Als je je gedachten niet gelooft, is er alleen maar gelach en vrede. Er zijn namen voor zo'n plek. Ik noem het de hemel. En hoe kunnen mensen weten wat niets is terwijl ze nog steeds geloven wat ze denken? 'Iets is beter dan niets' – kun je absoluut weten dat dat waar is?
De werkelijk open geest heeft geen doel of bedoeling, behalve te zijn wat hij is. Hij is niet gehecht aan concepten van zichzelf of de ander. Hij beseft dat er uiteindelijk geen mensen zijn, geen geest. Wanneer de geest zich opent, verlies je alles, dankbaar. Ik zit hier als vrouw, en bij de volgende realisatie ben ik een sterrenstelsel of een mier. Het maakt niet uit. Je verliest alles, en dan is er de terugkeer. Kijk je op een dag dat je haar goed zit niet graag in de spiegel? Zo is het. Je kijkt in de spiegel naar niets, opgetogen. Als je niets bent, is het altijd een dag dat je haar goed zit. […]
De geest verschijnt, als hij verschijnt, alleen om zichzelf te beëindigen. Eerst verdwijnt de geprojecteerde wereld, dan de geest die hem projecteerde. Er blijft geen spoor van over. Stilte is het enige dat mogelijk is – de openheid van het feit dat je nooit bestaan hebt. Dat is waar ik leef. Als het voorbij is, is het voorbij. Je kunt het niet scheppen of ongedaan maken. Dat zou je niet willen.
-- Byron Katie, in " Duizend namen voor vreugde "
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION