Σε παλαιότερες εποχές, εν μέσω εκτεταμένης φτώχειας, οι αλευρόμυλοι συνειδητοποίησαν ότι ορισμένες γυναίκες χρησιμοποιούσαν σάκους για να φτιάχνουν ρούχα για τα παιδιά τους. Σε απάντηση, οι αλευρόμυλοι άρχισαν να χρησιμοποιούν ύφασμα με λουλούδια...
Με την εισαγωγή αυτού του νέου υφάσματος στο σπίτι, οι οικονομικοί γυναίκες παντού άρχισαν να επαναχρησιμοποιούν το ύφασμα για μια ποικιλία οικιακών χρήσεων - πετσέτες πιάτων, πάνες και άλλα. Οι τσάντες άρχισαν να γίνονται πολύ δημοφιλείς για είδη ένδυσης.
Καθώς η τάση της ανακύκλωσης φαινόταν ότι θα παρέμενε, οι κατασκευαστές άρχισαν να τυπώνουν τις υφασμάτινες σακούλες τους - ή τα σακίδια τροφοδοσίας - σε μια όλο και μεγαλύτερη ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων.
Μερικά από τα μοτίβα που άρχισαν να χρησιμοποιούν φαίνονται παρακάτω
Με την πάροδο του χρόνου, η δημοτικότητα του σακιδίου τροφοδοσίας ως υφάσματος ένδυσης αυξήθηκε πέρα από τις πιο τρελές προσδοκίες οποιουδήποτε, τροφοδοτούμενη τόσο από την εφευρετικότητα όσο και από την σπανιότητα.
Μέχρι την εποχή που ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος κυριάρχησε στη ζωή των Αμερικανών και το ύφασμα για ύφασμα ήταν σε έλλειψη λόγω της χρήσης του στην κατασκευή στολών, εκτιμήθηκε ότι πάνω από τρεισήμισι εκατομμύρια γυναίκες και παιδιά φορούσαν ενδύματα φτιαγμένα από σακίδια τροφής.
Εικόνες σαν κι αυτές μας υπενθυμίζουν ότι μεγάλα τμήματα της χώρας ήταν κάποτε τόσο φτωχά που η κατασκευή ρούχων για παιδιά, από σάκους αλεύρι, ήταν απλώς μέρος της ζωής εκείνη την εποχή.
Οι κατασκευαστές έδωσαν ακόμη και οδηγίες για το πώς να αφαιρέσετε το μελάνι...
Οικογένειες που φαίνονται παρακάτω με τα παιδιά τους να φορούν τα φορέματα από τους σάκους ταΐστρας. Οι άνθρωποι τότε σίγουρα ήξεραν πώς να προσπαθούν να χρησιμοποιούν και να επαναχρησιμοποιούν ό,τι είχαν και να μην σπαταλούν.
Οι σάκοι τροφής συνέχισαν να τραβούν την προσοχή των γυναικών κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Τη δεκαετία του 1950, όμως, έγιναν διαθέσιμοι φθηνότεροι χάρτινοι σάκοι και έτσι ξεκίνησε η σταδιακή παρακμή αυτών των φωτεινών, όμορφων και λειτουργικών υφασμάτων.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι κατασκευαστές σάκων πριονιού προσπαθούσαν να δελεάσουν τους πελάτες με υφάσματα με τυπωμένα κινούμενα σχέδια, από Buck Rogers μέχρι Σταχτοπούτα. Υπήρξε ακόμη και μια τηλεοπτική διαφημιστική καμπάνια που είχε ως στόχο να τσακίσει τη συνείδηση της Αμερικανίδας νοικοκυράς, αλλά δεν κατάφερε να δημιουργήσει σημαντική αύξηση στις πωλήσεις. Σήμερα, μόνο οι Amish εξακολουθούν να χρησιμοποιούν βαμβακερούς σάκους για τα στεγνά τους προϊόντα.
Ο κόσμος έχει αλλάξει με τόσους πολλούς τρόπους από τότε, όμως το να έχεις μια νοοτροπία για να αξιοποιείς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ό,τι έχεις στη διάθεσή σου είναι ένα χαρακτηριστικό που, δικαίως, ισχύει και πρέπει να συνεχιστεί.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
10 PAST RESPONSES
former owner. There were prints and solids; when I told my mom, an avid hand quilter I made the trip from El Paso to Granbury where we cut out two quilts. I have since made two aprons from the unique prints. We were both so excited by my discovery.
The difference between the rich and the poor has always been, is and always will be...
When it comes to quality, expensive is not always better...
I hope to read many more interesting articles here in the future...
I wore dresses made out of flour sacks when I was a child. My family was not poor--but we were frugal--and my Mother and Grandmother sewed beautifully. I am wearing a flour sack dress in my first grade picture (1950), but only because I had forgotten about "picture day." My Mother was mortified! After all, I had perfectly good store-bought dresses. But I cherish that picture.
loved this! Wish we could go back to cotton sacks for bulk goods, makes so much more sense. I would absolutely wear a dress or skirt or pants or blouse made from these wonderful and sweet fabrics! Brilliant of the manufacturers to key into this need too!
Like pajamas, a pillowcase, and a patchwork quilt lovingly made of flour sacks -- this story is heartwarming. Thank you.