Buigen in dienst: Een Korte Film Met Onwaarschijnlijke Sterren

Hieronder volgt een kort interview met filmmaker Divyang Thakkar

V: Wat was de inspiratie achter het maken van de film?

Divyang: Mijn vrouw Veronica en ik bezochten een retraite genaamd "Startup Service" van Moved by Love in Ahmedabad, India. We begonnen aan de retraite met een idee van dienstbaarheid, gebaseerd op schaalbare impact op de stakeholders. Tijdens de retraite realiseerde ik me hoe ik al die tijd een outside-in-benadering volgde. Ik dacht aan de impact voordat ik me echt op mezelf richtte en de kiem ervan observeerde. Tijdens de retraite spraken we over ideeën over dienstbaarheid vanuit wat we hadden en het verkennen van andere vormen van kapitaal. Verhalen vertellen heeft me altijd gefascineerd en elke verkenning van de vorm ervan heeft me altijd veel inzicht gegeven. Zo ontstond het basisidee om de twee samen te brengen: dienstbaarheid door middel van verhalen vertellen en hoe de focus kan liggen op het proces van dienstbaarheid met verhalen vertellen. De film was in de ware zin van het woord een hypothese die we wilden testen, namelijk het vinden van een rode draad van vriendelijke gedachten tussen de deugd van het buigen en de routine van het buigen die deze vrouwen talloze keren ondergaan tijdens het rommel maken.

V: Wie zijn de kinderen en vrouwen die in de video te zien zijn?

Divyang: Manav Gulzar is een programma dat waardegedreven onderwijs biedt aan kinderen in sloppenwijken in Jamalpur, Ahmedabad, India. Alle kinderen in de film maken deel uit van dit programma.

De vrouwen in de film zijn echte voddenrapers die betrokken zijn bij het ophalen van vast afval in de stad. Ze zijn betrokken bij een afvalinzamelingsprogramma, Paryavaran Mitra, gevestigd in Ahmedabad, dat hen de mogelijkheid biedt om een ​​kwalitatief goed bestaan ​​op te bouwen, ver weg van de wanpraktijken die in deze sector heersen.

We wilden niet de hele film scripten en daarom lieten we de climax tot het einde komen. We wilden ruimte creëren en zien hoe de kinderen ertoe bewogen werden om op hun eigen manier hun dankbaarheid te tonen aan deze vrouwen. De kinderen en het filmteam ontdekten samen hoe onbaatzuchtig en ondankbaar de daad van deze vrouwen elke avond is. We voelden allemaal een collectieve behoefte om hen te respecteren voor wat ze doen. De eerste stap was om hen geen voddenrapers te noemen, maar vrienden van het milieu.

V: Wat was het hoogtepunt van de samenwerking met hen?

Divyang: Een acteur probeert altijd een leugen te leven, eerlijk gezegd. Door met deze kinderen te werken, kon ik hun spontaniteit observeren. Ik besefte hoe ervaring kan leiden tot ego, wat ons op zijn beurt weer wegvoert van de waarheid van het moment.

V: Scavenging is in veel delen van de wereld een onbekend concept. Kunt u wat meer vertellen over het werk dat deze vrouwen dagelijks doen en het programma waar ze aan deelnemen?

Divyang: Een typische dag in het leven van een milieuactivist bestaat uit het tussen 2 en 3 uur 's nachts naar haar werk gaan, bijna 8-10 kilometer lopen, rommel maken op vuilnisbelten en in steegjes, minstens 1000 keer bukken om bijna 20 kg recyclebaar afval van de straten van de stad te halen. Ze sorteert en verkoopt het afval aan de lokale pita's (afvalinzamelcentra), waarmee ze bijna 100-140 roepies verdient, genoeg om van de hand in de tand te leven voor haar en haar gezin. Alleen al in Ahmedabad zijn er 40.000 van zulke vrouwen die samen elke dag 800.000 kg afval opruimen. Hun werk wordt vaak neergekeken door de maatschappij, deels omdat ze in een ongeorganiseerde sector werken en deels omdat hun werk zelf als ondergeschikt wordt beschouwd.

Paryavaran Mitra, opgericht door een toegewijd team van maatschappelijk werkers, jonge professionals en experts uit de industrie, richt zich op het verbeteren van het economische, sociale en fysieke welzijn van deze vrouwen. Ze hebben een bedrijfsmodel ontwikkeld dat een einde maakt aan de economische uitbuiting van de vrouwen en hen in staat stelt meer te verdienen. Hun onderzoek heeft aangetoond dat volume en sortering de twee belangrijkste toegevoegde waarde zijn in de gehele waardeketen van afvalbeheer. Daarom hebben ze 100 vrouwen georganiseerd om het volume in te zamelen en een team van 10 vrouwen verantwoordelijk voor de sortering. Vervolgens verkopen ze, in tegenstelling tot andere modellen, het afval rechtstreeks aan de recyclebedrijven. Dit stelt hen in staat een beter rendement te behalen, dat in de vorm van kwartaalwinsten aan de vrouwen wordt teruggegeven. Alle winst wordt gedeeld met de vrouwen, soms in de vorm van hoogwaardige boodschappen, schoolgeld, ziektekostenverzekeringen en meer. Via Paryavaran Mitra monitoren we ook de gezondheid van de vrouwen.

Ze hebben ook een aantal vrouwen geleerd om prachtige producten te maken van het afval dat door milieuactivisten wordt ingezameld. Met deze gerecyclede producten kunnen de vrouwen een extra inkomen verdienen en hun artistieke vaardigheden ontwikkelen, terwijl de producten zelf een artistieke maar betekenisvolle boodschap voor de gebruiker belichamen. Het project heeft de naam 'Gift of Change' gekregen.

Voor meer informatie over hun werk kunt u terecht op: www.paryavaranmitra.info

V: Zijn er bepaalde memorabele momenten of verhalen uit het filmproces die je te binnen schieten?

Divyang: Tijdens het filmen verloren we ons tijdsbesef. De opnames met de vrouwen vonden 's nachts plaats en de scènes met de kinderen filmden we overdag. Het maakte ons niet uit waar en hoeveel we aten of sliepen. Er was een gemeenschap van mensen, bekend en onbekend, die ons erdoorheen hielpen. Ik besefte dat een intentie soms alles is wat we nodig hebben om het moederinstinct van het universum te ontwaken.

V: Wat zijn de volgende ontwikkelingen voor Serving Seeds?

Divyang: Er is veel inspirerende videocontent online te vinden, maar met Serving Seeds willen we de interactie tussen kijker en doener vergroten. Daarmee willen we ook niet definiëren hoe die interactie moet plaatsvinden. Gewoon verbinding maken. Een van de lopende projecten waar ik aan werk, is een korte film over Arun dada: een Gandhiaanse tachtiger die zijn werk nooit heeft verkocht. Ik ben ook van plan een film te maken over orgaandonatie. Toen we de film over de buiging online zetten, waren we verbaasd over hoe mensen zich aanboden om hulp te bieden, ook al hadden we er nooit om gevraagd. We willen een community opbouwen van verhalenvertellers met verschillende achtergronden die verschillende formats verkennen, zoals geschreven, gesproken/audio, films, illustraties/kunst, enzovoort.