Ukłon Podczas nabożeństwa: krótki Film Z Nietypowymi Gwiazdami

Poniżej znajduje się krótki wywiad z filmowcem Divyangiem Thakkarem

P: Co zainspirowało Cię do nakręcenia tego filmu?

Divyang: Moja żona Veronica i ja uczestniczyliśmy w odosobnieniu „Startup Service” organizowanym przez Moved by Love w Ahmadabadzie w Indiach. Przyjechaliśmy na odosobnienie z ideą służenia, która opierała się na skalowalnym wpływie na interesariuszy. Podczas odosobnienia uświadomiłem sobie, że przez cały czas stosowałem podejście od zewnątrz do wewnątrz. Myślałem o wpływie, zanim skupiłem się na sobie i dostrzegłem jego źródło. Podczas odosobnienia rozmawialiśmy o pomysłach na służenie z tego, co mamy, i odkrywanie innych form kapitału. Opowiadanie historii zawsze mnie fascynowało, a każde zgłębianie tej formy zawsze dawało mi wiele do myślenia. Tak więc pojawiła się podstawowa idea połączenia tych dwóch rzeczy: służenie poprzez opowiadanie historii i to, jak można skupić się na procesie służenia poprzez opowiadanie historii. Film był w istocie hipotezą, którą chcieliśmy przetestować – hipotezą znalezienia wątku życzliwych myśli między cnotą kłaniania się a rutyną kłaniania się, której kobiety te dokonują niezliczoną ilość razy podczas zbierania szmat.

P: Kim są dzieci i kobiety pojawiające się w filmie?

Divyang: Manav Gulzar to program, który zapewnia edukację opartą na wartościach dzieciom ze slumsów w dzielnicy Jamalpur w Ahmadabadzie w Indiach. Wszystkie dzieci w filmie biorą udział w tym programie.

Kobiety w filmie to prawdziwe zbieraczki śmieci, które zajmowały się wywozem odpadów stałych w mieście. Współpracowały z programem zbiórki odpadów Paryavaran Mitra z Ahmadabadu, który zapewnia im możliwość godnego zarobku z dala od nieuczciwych praktyk panujących w tej branży.

Nie chcieliśmy pisać scenariusza do całego filmu, dlatego punkt kulminacyjny pozostawiliśmy na etapie powstawania. Chcieliśmy zachować przestrzeń i zobaczyć, jak dzieci na swój sposób wyrażają wdzięczność tym kobietom. Dzieci i ekipa filmowa wspólnie odkryły, jak bezinteresowny i niewdzięczny jest czyn tych kobiet każdej nocy. Wszyscy poczuliśmy wspólną potrzebę szacunku dla nich za to, co robią. Pierwszym krokiem było zaprzestanie nazywania ich „szmaciarzami”, a nadanie im miana przyjaciółek środowiska.

P: Co było najważniejsze we współpracy z nimi?

Divyang: Aktor zawsze stara się żyć w kłamstwie, w prawdzie. Praca z tymi dziećmi pozwoliła mi zaobserwować ich spontaniczność. Uświadomiłam sobie, jak doświadczenie może prowadzić do egoizmu, który z kolei oddala nas od prawdy chwili.

P: Zbieractwo to pojęcie nieznane w wielu częściach świata. Czy możesz opowiedzieć trochę więcej o pracy, którą te kobiety wykonują na co dzień i o programie, w którym biorą udział?

Divyang: Typowy dzień z życia przyjaciółki środowiska to wyjście do pracy między 2 a 3 nad ranem, przejście prawie 8-10 km, szukanie śmieci na wysypiskach i w zaułkach, schylanie się co najmniej 1000 razy, aby zebrać prawie 20 kg odpadów nadających się do recyklingu z ulic miasta. Segreguje i sprzedaje odpady do lokalnych pitas (punktów zbiórki odpadów), zarabiając prawie 100-140 rupii, co wystarcza na przeżycie dla niej i jej rodziny. W samym Ahmadabadzie jest 40 000 takich kobiet, które łącznie zbierają 800 000 kg odpadów każdego dnia. Ich praca jest często lekceważona przez społeczeństwo, częściowo dlatego, że pracują w niezorganizowanym sektorze, a częściowo dlatego, że ich praca sama w sobie jest uważana za podrzędną.

Paryavaran Mitra, inicjatywa stworzona przez zaangażowany zespół pracowników socjalnych, młodych profesjonalistów i ekspertów branżowych, koncentruje się na poprawie ekonomicznego, społecznego i fizycznego dobrostanu tych kobiet. Opracowali model biznesowy, który eliminuje wyzysk ekonomiczny kobiet i umożliwia im zarabianie więcej. Ich badania wykazały, że ilość i sortowanie to dwa główne elementy wartości dodanej w całym łańcuchu wartości gospodarki odpadami stałymi. Dlatego zorganizowali 100 kobiet do zbierania odpadów, a zespół 10 kobiet zajmuje się sortowaniem. Następnie, w przeciwieństwie do innych modeli, sprzedają odpady bezpośrednio firmom recyklingowym. Pozwala im to uzyskać lepsze zwroty, które są przekazywane kobietom w postaci kwartalnych zysków. Cały zysk jest dzielony między kobiety, czasami w formie wysokiej jakości artykułów spożywczych, czesnego, ubezpieczenia zdrowotnego i innych. Poprzez Paryavaran Mitra monitorujemy również stan zdrowia kobiet.

Nauczyły również kilka kobiet tworzenia pięknych produktów z odpadów zebranych przez organizacje działające na rzecz środowiska. Dzięki tym recyklingowanym produktom kobiety mogą zarobić dodatkowe pieniądze i rozwijać swoje umiejętności artystyczne, a same produkty niosą ze sobą artystyczne, a zarazem znaczące przesłanie dla użytkownika. Projektowi nadano nazwę „Dar Zmiany” .

Więcej informacji na temat ich pracy znajdziesz na stronie: www.paryavaranmitra.info

P: Czy przychodzą Ci na myśl jakieś niezapomniane momenty lub historie z procesu kręcenia filmu?

Divyang: Podczas kręcenia filmu straciliśmy poczucie czasu. Zdjęcia z kobietami odbywały się w nocy, a sceny z dziećmi w ciągu dnia. Nie miało dla nas znaczenia, gdzie i ile jemy ani ile śpimy. Była społeczność ludzi, znanych i nieznanych, którzy wspierali nas przez cały czas. Zrozumiałam, że czasami wystarczy intencja, aby obudzić macierzyński instynkt wszechświata.

P: Jakie są dalsze plany Serving Seeds?

Divyang: W sieci jest mnóstwo inspirujących materiałów wideo, ale w Serving Seeds naszym celem jest otwarcie okna interakcji między obserwatorem a wykonawcą. Dzięki temu nie chcemy definiować, jak ta interakcja powinna przebiegać. Chcemy po prostu nawiązać kontakt. Wśród moich bieżących poszukiwań znajduje się krótki film, nad którym pracuję, o Arun dada: Gandhijczyku po osiemdziesiątce, który nigdy nie sprzedał swojej pracy. Planuję również nakręcić film o dawstwie organów. Kiedy umieściliśmy w internecie film z „kłanianiem się”, byliśmy zdumieni, jak wiele osób zgłosiło się z pomocą, mimo że nigdy o nią nie prosiliśmy. Zamierzamy zbudować społeczność opowiadaczy historii z różnych środowisk, eksplorujących różne formaty, takie jak pisanie, mowa/audio, filmy, ilustracje/sztuka itp.