Eszena azaltzen utziko dizuet: Prospect Parkeko estatuaren ondoan skateboardingean dabiltzan bost gizonengana hurbiltzen naiz, elkarrekin daude eta hurbildu eta esaten diet: "Aupa, poema bat idatzi dizut zuretzat, irakurri al dizut?"
Bostok gora begiratzen didate, zer, zer demontre gertatzen ari da hemen? esanez. Eta gero, banan-banan, "Bai, noski, egin ezazu". Nire telefonoak % 1eko bateria du. Hasi aurretik hil daiteke. 40 urte inguruko emakume zuri queer bat naiz, korrika egiteko jantzi geruzatan jantzita, eta begiak bakarrik ikusten zaizkit. Bost gizon gazte kolorekoak dira, 20 urte ingurukoak, denak maskaradunak. Onartu beharra dago egoera hau barre egingo zenukeen gauza mota dela. Noski, egin ezazu.
Ia haien ondotik pasa nintzen idatzi ondoren, baina gero pentsatu nuen, zergatik ez diozu zure musari esaten zure musa direla? Zer kalte egin diezaioke horrek?
Poesian berria naiz, baina gustatzen zait antzezlan oso bat baino askoz errazagoa dela partekatzea. Norbaiti poema bat eman diezaiokezu besterik gabe.
Nik ere zuekin guztiekin partekatu nahi nuke. Uste dut arteak sendatzen duela, irekitzen gaituela eta zubiak egiten dituela, eta bakarrik sentiarazten gaituela. Niretzat egia da, nolanahi ere. Eta maite nuen patinatzen ikustea, haien pozak zoriontasunez betetzen ninduen.
Gorri eta beltzez jantzitako patinatzaileak
Taulak biraka
zapatila zurien azpian
Gazte talentudunak eta
Elkarri bultzatzen
Baietz leun bat.
Irribarre alaiak
Txantxetan hitz egitea
Hor dago, aupa!
Bi kono irauli eskalatzea
Errepideko laranja eta 911 urdina
Hauek dira gizon zoriontsuenak
Sikomoroen artean kokatua
Kubiertak talka egiten
Itxuraz oharkabean
Hogeita bost gradura
Brooklyneko eguzki baten azpian
Zer iruditzen zitzaien galdetzen ari zirenentzat - Txundituta geratu ziren. Poema baten gaia izatea maite zuten. Denek ukabilkadak eskaini zizkidaten ... Maitasun trukea izan zen. Maite nituen eta gero erakutsi ahal izan nien. Eta itzuli zidaten. Eta pentsatzea ia ez nintzela buelta eman eta zer demontre esan eta irakurri nien. Alegia, arraroa izan zen... ei, poema bat idatzi dizuet, partekatu al dezaket zuekin?... baina, zein dibertigarria.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
8 PAST RESPONSES
Love the story - and the poem. I can see and feel the joy in those moments of sharing. Thank you.
Your story made me happy.
It’s really interesting, because, obviously, you took a great risk. Whenever we share our personal creativity, it’s a risk, but way more so sharing with complete strangers. Brava for that! (And the poem is really really beautiful..,)
Ah, yehhh, healing the world one small act at a time.
A wave and a smile go a long to smooth another’s journey, and perhaps even soften a bully’s heart. }:- a.m. proverb on the hoof
That is a wonderful story and poem. Sharing with the muse. Love it!
Thank you for these pure-hearted demonstrations of love. You "See No Strangers!"
Thank you Winter for listening to your inner voice that said, "stop & share"
I resonate deeply!
I've had the most amazing and deep connection in the streets, on subways,
busses, sidewalks when I simply stop and connect. usually I'm the one initiating. Though at times, it's also the willingness to stop and engage ♡
In DC, it was with Mr Weeks, a towering man with a booming voice, ebony skin and a twinkly grin. I'd see him when I walked to work. I dress rather "loudly" in pink with like green, turquoise blue and Mr Weeks began our initial connection with "hello, where you goin' dressed like that on a Tuesday morning?"
I began our connection by stopping & responding, "World Bank where I'm teaching Storytelling"
Mr Weeks: "phhhhhpppphhht, World Bank?! They don't need you, the kids, the teens, they need you..."
And thus began the glorious nearly daily encounters and conversations, "being schooled" by Mr Weeks. And my payment to Mr Weeks were Hugs. Initial offer from me to him and his response, "hugs are, at times, better than any money"
I always carry my Free Hugs sign in my bag... Mr Weeks would see me halfway down the block and be ready for me with arms open.
Thank you again Winter, for your courage to connect & reminding me of Mr Weeks.
[Hide Full Comment]Hugs from my heart to yours,
Kristin