Back to Stories

Hamingjusamir Menn

Leyfðu mér að setja þetta í samhengi: Ég geng að fimm mönnum sem eru að hjólabretta við styttuna í Prospect Park, þeir hanga saman og ég geng að þeim og segi: „Hæ, ég skrifaði ljóð um þig, fyrir þig, má ég lesa það fyrir þig?“

Þau horfa öll fimm upp á mig og hugsa: „Hvað, hvað í andskotanum er að gerast hérna?“ Og svo segja þau einn af öðrum: „Já, auðvitað, gerðu það.“ Síminn minn er með 1% rafhlöðu eftir. Hann gæti dottið áður en ég byrja. Ég er hvít, hinsegin kona á fertugsaldri, klædd í mörg lög til að fara út að hlaupa og aðeins augun á mér sjást. Þau eru fimm ungir menn af lituðum uppruna, á þrítugsaldri, allir með grímur. Þetta er að vísu eitthvað sem maður myndi gera grín að. Endilega gerðu það.

Ég var næstum því að ganga fram hjá þeim eftir að ég hafði skrifað þetta, en svo hugsaði ég, af hverju ekki að segja músunni þinni að þær séu músurnar þínar? Hvaða skaða gæti það gert?

Ég er nýr í ljóðlist en mér líkar að það er svo miklu auðveldara að deila henni heldur en heilu leikriti. Þú getur bara gefið einhverjum ljóð.

Mig langar líka að deila þessu með ykkur öllum. Ég held að listin lækni, opni okkur og brúi bilið og láti okkur líða minna einmana. Það á allavega við mig. Og ég elskaði að horfa á þau skauta, gleði þeirra fyllti mig hamingju.

Skautahlauparar í rauðu og svörtu

Bretti snúast

undir hvítum íþróttaskóm

Ungir hæfileikaríkir og

Að ýta hvert öðru við

Mjúkt jáááá

Fagnandi bros

Smakkspjall

Vúhú þarna er það

Að klífa tvær umturnaðar keilur

Appelsínugult og blár 911 við vegkantinn

Þetta eru hamingjusamustu mennirnir

Vagga meðal platantrjáa

Þilfar rekast á

Virðist ómeðvitaður

Í tuttugu og fimm gráður

Undir sólinni í Brooklyn

Fyrir þá sem eru að velta fyrir sér hvað þeim fannst - Þau voru miður sín. Þau elskuðu að vera viðfangsefni ljóðs. Þau buðu öll upp á hnefahögg. ... Þetta var ástarsamskipti. Ég hafði elskað þau og svo fékk ég að sýna þeim það. Og þau gáfu það til baka. Og að hugsa sér að ég sneri næstum því ekki við og sagði „hvað í ósköpunum“ og las það fyrir þau. Ég meina, það var skrýtið... heyrðu, ég skrifaði ljóð fyrir ykkur, má ég deila því með ykkur? ... en, hvað það var gaman.

Share this story:

COMMUNITY REFLECTIONS

8 PAST RESPONSES

User avatar
Anonymous Feb 12, 2021
User avatar
Maren Baturin Breazeale Feb 11, 2021

Love the story - and the poem. I can see and feel the joy in those moments of sharing. Thank you.

User avatar
Debbie Dargavell Feb 11, 2021

Your story made me happy.

User avatar
Chris Page Feb 11, 2021

It’s really interesting, because, obviously, you took a great risk. Whenever we share our personal creativity, it’s a risk, but way more so sharing with complete strangers. Brava for that! (And the poem is really really beautiful..,)

User avatar
Patrick Watters Feb 11, 2021

Ah, yehhh, healing the world one small act at a time.

A wave and a smile go a long to smooth another’s journey, and perhaps even soften a bully’s heart. }:- a.m. proverb on the hoof

User avatar
ChiefTB Feb 11, 2021

That is a wonderful story and poem. Sharing with the muse. Love it!

User avatar
Vicky Smith Feb 11, 2021

Thank you for these pure-hearted demonstrations of love. You "See No Strangers!"

User avatar
Kristin Pedemonti Feb 11, 2021
Thank you Winter for listening to your inner voice that said, "stop & share" I resonate deeply! I've had the most amazing and deep connection in the streets, on subways, busses, sidewalks when I simply stop and connect. usually I'm the one initiating. Though at times, it's also the willingness to stop and engage ♡In DC, it was with Mr Weeks, a towering man with a booming voice, ebony skin and a twinkly grin. I'd see him when I walked to work. I dress rather "loudly" in pink with like green, turquoise blue and Mr Weeks began our initial connection with "hello, where you goin' dressed like that on a Tuesday morning?"I began our connection by stopping & responding, "World Bank where I'm teaching Storytelling"Mr Weeks: "phhhhhpppphhht, World Bank?! They don't need you, the kids, the teens, they need you..."And thus began the glorious nearly daily encounters and conversations, "being schooled" by Mr Weeks. And my payment to Mr Weeks were Hugs. Initial offer from me to him an... [View Full Comment]