Leyfðu mér að setja þetta í samhengi: Ég geng að fimm mönnum sem eru að hjólabretta við styttuna í Prospect Park, þeir hanga saman og ég geng að þeim og segi: „Hæ, ég skrifaði ljóð um þig, fyrir þig, má ég lesa það fyrir þig?“
Þau horfa öll fimm upp á mig og hugsa: „Hvað, hvað í andskotanum er að gerast hérna?“ Og svo segja þau einn af öðrum: „Já, auðvitað, gerðu það.“ Síminn minn er með 1% rafhlöðu eftir. Hann gæti dottið áður en ég byrja. Ég er hvít, hinsegin kona á fertugsaldri, klædd í mörg lög til að fara út að hlaupa og aðeins augun á mér sjást. Þau eru fimm ungir menn af lituðum uppruna, á þrítugsaldri, allir með grímur. Þetta er að vísu eitthvað sem maður myndi gera grín að. Endilega gerðu það.
Ég var næstum því að ganga fram hjá þeim eftir að ég hafði skrifað þetta, en svo hugsaði ég, af hverju ekki að segja músunni þinni að þær séu músurnar þínar? Hvaða skaða gæti það gert?
Ég er nýr í ljóðlist en mér líkar að það er svo miklu auðveldara að deila henni heldur en heilu leikriti. Þú getur bara gefið einhverjum ljóð.
Mig langar líka að deila þessu með ykkur öllum. Ég held að listin lækni, opni okkur og brúi bilið og láti okkur líða minna einmana. Það á allavega við mig. Og ég elskaði að horfa á þau skauta, gleði þeirra fyllti mig hamingju.
Skautahlauparar í rauðu og svörtu
Bretti snúast
undir hvítum íþróttaskóm
Ungir hæfileikaríkir og
Að ýta hvert öðru við
Mjúkt jáááá
Fagnandi bros
Smakkspjall
Vúhú þarna er það
Að klífa tvær umturnaðar keilur
Appelsínugult og blár 911 við vegkantinn
Þetta eru hamingjusamustu mennirnir
Vagga meðal platantrjáa
Þilfar rekast á
Virðist ómeðvitaður
Í tuttugu og fimm gráður
Undir sólinni í Brooklyn
Fyrir þá sem eru að velta fyrir sér hvað þeim fannst - Þau voru miður sín. Þau elskuðu að vera viðfangsefni ljóðs. Þau buðu öll upp á hnefahögg. ... Þetta var ástarsamskipti. Ég hafði elskað þau og svo fékk ég að sýna þeim það. Og þau gáfu það til baka. Og að hugsa sér að ég sneri næstum því ekki við og sagði „hvað í ósköpunum“ og las það fyrir þau. Ég meina, það var skrýtið... heyrðu, ég skrifaði ljóð fyrir ykkur, má ég deila því með ykkur? ... en, hvað það var gaman.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
8 PAST RESPONSES
Love the story - and the poem. I can see and feel the joy in those moments of sharing. Thank you.
Your story made me happy.
It’s really interesting, because, obviously, you took a great risk. Whenever we share our personal creativity, it’s a risk, but way more so sharing with complete strangers. Brava for that! (And the poem is really really beautiful..,)
Ah, yehhh, healing the world one small act at a time.
A wave and a smile go a long to smooth another’s journey, and perhaps even soften a bully’s heart. }:- a.m. proverb on the hoof
That is a wonderful story and poem. Sharing with the muse. Love it!
Thank you for these pure-hearted demonstrations of love. You "See No Strangers!"
Thank you Winter for listening to your inner voice that said, "stop & share"
I resonate deeply!
I've had the most amazing and deep connection in the streets, on subways,
busses, sidewalks when I simply stop and connect. usually I'm the one initiating. Though at times, it's also the willingness to stop and engage ♡
In DC, it was with Mr Weeks, a towering man with a booming voice, ebony skin and a twinkly grin. I'd see him when I walked to work. I dress rather "loudly" in pink with like green, turquoise blue and Mr Weeks began our initial connection with "hello, where you goin' dressed like that on a Tuesday morning?"
I began our connection by stopping & responding, "World Bank where I'm teaching Storytelling"
Mr Weeks: "phhhhhpppphhht, World Bank?! They don't need you, the kids, the teens, they need you..."
And thus began the glorious nearly daily encounters and conversations, "being schooled" by Mr Weeks. And my payment to Mr Weeks were Hugs. Initial offer from me to him and his response, "hugs are, at times, better than any money"
I always carry my Free Hugs sign in my bag... Mr Weeks would see me halfway down the block and be ready for me with arms open.
Thank you again Winter, for your courage to connect & reminding me of Mr Weeks.
[Hide Full Comment]Hugs from my heart to yours,
Kristin