Bevrijd: Kat Met Kop Zes Dagen Vast in Pot

Geschreven door Sarah Loeb uit Pennsylvania

Ik heb het gevoel dat ik een werkelijk gezegende ervaring heb meegemaakt. Een lid van mijn verwilderde kolonie, normaal gesproken een van de vriendelijkste katten, kreeg een plastic pot op zijn kop. Zijn hele kop zat onder het harde plastic en hij kon absoluut niet eten of drinken. Ik zag hem voor het eerst zo op een zaterdagavond. Ik heb urenlang geprobeerd hem te overtuigen dat ik dichtbij genoeg zou komen om de pot weg te halen. Maar de kat, volledig kwetsbaar en vol paniek, was veel te schichtig om me in de buurt te laten komen.

De volgende avond probeerde ik een handdoek en vervolgens een dikke deken over hem heen te gooien om hem te desoriënteren, in de hoop dat ik hem zo goed vast zou kunnen pakken, maar de kat bleek te snel en sluw voor zulke trucjes. Mijn vriend kwam zelfs laat die avond nog naar buiten met een grote mand en samen probeerden we de bange kat te vangen, totdat hij uiteindelijk helemaal wegrende, nergens te bekennen.

We besloten een Havahart-val een nachtje te laten staan, maar ook dat was geen succes (hoewel ik er wel een vruchtbaar vrouwtje mee kon vinden, die ik vervolgens naar de kliniek kon brengen voor sterilisatie en vaccinatie; dus niet helemaal verloren). Ik zocht elk uur vanaf het moment dat ik thuiskwam van mijn werk, rond 19:00 uur tot 05:00 uur. Hij kwam nooit opdagen. Ik dacht dat hij op een van de ergste manieren die ik me kon voorstellen, gestorven moest zijn. Ik was helemaal van streek, wetende dat ik deze kat, die ooit tegen mijn benen had gekropen en op zijn eten had gewacht, in de steek had gelaten. Ik kon het niet loslaten, kon niet slapen en vroeg me af of hij misschien nog ergens daarbuiten zat, vast in die vreselijke pot.

Een bezoeker komt midden in de nacht om te helpen

Nou, vanavond, zoals gewoonlijk, om bijna 01:00 uur, maakte ik een dinerschotel klaar en droeg die naar buiten, waar mijn kolonie geduldig wachtte. Ik liep met de katten naar onze vaste plek (een behoorlijke afstand van het gebouw), serveerde de maaltijd en was net begonnen terug te lopen toen een vrouw, die uit het niets leek te verschijnen, op me afkwam. Ik ben al meerdere keren berispt omdat ik mijn katten had gevoerd, dus ik bereidde me voor op een nieuwe uitbrander van de buren. Ze vroeg me ronduit of ik de verwilderde katten net had gevoerd. Met tegenzin gaf ik toe dat ik dat had gedaan, en ze begon meteen te juichen over hoe blij ze was me te ontmoeten en hoe dankbaar ze was dat er iemand in het complex, behalve zijzelf, de katten waardeerde en bereid was om voor hun welzijn te zorgen. Ik was natuurlijk erg opgelucht en minstens zo blij haar te ontmoeten; eindelijk... een mede-verwilderde kattenvriend!

Ze vertelde me dat ze Rose heette, en tijdens onze levendige, late ontmoeting wisselden Rose en ik verhalen uit over onze ervaringen met het helpen van de lokale katten. Ik hoorde dat ze al een aantal jaren in het complex woonde (ik ben relatief nieuw op het terrein), en ondanks de transparantie van haar inspanningen om een ​​kolonie van gevaccineerde, gesteriliseerde en gecastreerde katten te onderhouden, was ook zij lastiggevallen door verschillende buren en had ze zelfs dreigementen met uitzetting ontvangen van de beheerder omdat ze de katten voerde. Het spreekt voor zich dat Rose en ik snel vriendinnen werden.

Dus daar zaten we dan, te kletsen, toen de kat met de potkop verscheen! Rose vertelde me dat de kat al minstens sinds donderdag (bijna zes dagen) in de pot zat! Ze had ook urenlang geprobeerd hem te redden en was daarbij door hem aangevallen. Ze zei dat ze het niet eens meer wilde proberen, dat ze het hele weekend had gehuild om haar mislukte pogingen. Ik begreep haar verdriet volledig. De kat vangen leek op dit punt onmogelijk, en ik wist dat een nieuwe mislukte poging nog verwoestender voor ons beiden zou zijn, maar ik wist ook dat geen van ons beiden weg zou kunnen lopen zonder nog een poging te wagen.

Zonder enige planning ging ik gewoon op de grond zitten en begon met mijn sleutels te rinkelen (oftewel de bel van een wilde kat) en omdat een van mijn vaste katers een beetje een snob is die erop staat om apart van de massa te eten, had ik in mijn truizak nog steeds een klein zakje voer (dat ik zoals gewoonlijk aan "Catty Aloof" onder een nabijgelegen boom had willen geven). Ik haalde het zakje voer uit mijn zak, opende het en begon het samen met mijn sleutels te schudden. De kat met het bolle hoofd leek er bijna door gehypnotiseerd – het geluid en de geur samen. Ik hoopte vurig dat hij dichterbij zou komen en me zou laten helpen. Na een minuut of zo zag ik Rose achter de nu hulpeloos gebiologeerde, uitgehongerde kat opkruipen. Ik schudde met de sleutels en het voer om het geluid steeds luider te maken, zodat hij niet weg zou kijken of Rose' geslopen zou opmerken. Uiteindelijk, als een wilde kat, sprong Rose op hem af en greep hem van achteren vast.

De kat ging helemaal los en haalde uit naar Rose's blote armen. Tot mijn verbazing hield Rose haar vast. Ik sprong op en schreeuwde: "LAAT HEM NIET LOS!" Maar net toen ik de pot wilde vastpakken, schoot de kat uit haar armen en schoot weg. Geërgerd uitten Rose en ik, bijna in koor, een paar rake scheldwoorden, en we zakten allebei in elkaar van ellende toen we ons plotseling realiseerden dat ze de pot vasthield!

Hij is eindelijk vrij!

Oh mijn God, ik heb het!

Op de een of andere manier was Rose er tijdens het heftige gevecht in geslaagd de pot eruit te halen! Rose staarde naar de smerige pot in haar handen en herhaalde ongelovig: "O mijn god, ik heb hem. Ik heb de pot!"

Ik sloeg mijn armen om haar heen. Deze vrouw, slechts enkele minuten voor een vreemde... mijn nieuwe vriendin en partner in de kattenreddings-"misdaad", en nu mijn heldin! We stonden daar om één uur 's nachts op de parkeerplaats van ons appartementencomplex in een innige omhelzing, bloed druppelend uit de verse oorlogswonden op haar onderarmen. Ik kan het nog steeds nauwelijks geloven. De hele gebeurtenis lijkt bijna onmogelijk; de timing, het geluk van dit alles, bijna te mooi om waar te zijn. Ik had het gevoel dat ik de loterij had gewonnen. De spanning was beter dan op Broadway. En Jarhead is potvrij!