Uwolniony: Kot Z głową uwięzioną W słoiku Przez 6 Dni

Napisane przez Sarah Loeb z Pensylwanii

Czuję, że doświadczyłem prawdziwie błogosławionego wydarzenia. Członek mojej dzikiej kolonii, zwykle jeden z przyjaźniejszych kotów, miał plastikowy słoik przyczepiony do głowy. Cała jego głowa była owinięta twardym plastikiem, nie był w stanie jeść ani pić. Pierwszy raz zobaczyłem go w takim stanie w sobotni wieczór. Spędziłem godziny, próbując nakłonić go, by zaufał mi i podszedł na tyle blisko, abym mógł usunąć słoik. Jednak całkowicie bezbronny i pozytywnie spanikowany kot był zbyt płochliwy, aby pozwolić mi się zbliżyć.

Następnego wieczoru próbowałam rzucić na niego ręcznik, a potem ciężki koc, żeby go zdezorientować, mając nadzieję, że to pozwoli mi na solidny chwyt, ale kot okazał się zbyt szybki i chytry na takie sztuczki. Mój chłopak nawet wyszedł późno w nocy z dużym koszykiem i razem próbowaliśmy złapać przestraszonego kota, aż w końcu uciekł i nigdzie go nie było.

Postanowiliśmy zostawić pułapkę Havahart na noc, ale to również nie odniosło sukcesu (choć dało mi dostęp do płodnej samicy, którą mogłem zabrać do kliniki na sterylizację i szczepienie; więc nie była to całkowita strata). Przeszukiwałem ją co godzinę od czasu, gdy wróciłem z pracy, około 19:00 do 5:00 rano. Nigdy się nie pojawił. Pomyślałem, że musiał umrzeć w jeden z najgorszych sposobów, jaki mogę sobie wyobrazić. Byłem poza sobą, wiedząc, że zawiodłem tego kota, który kiedyś przytulał się do moich nóg, czekając na kolację. Nie mogłem tego tak zostawić, nie mogłem spać, zastanawiałem się, czy on może nadal tam być, uwięziony w tym okropnym słoiku.

Gość w środku nocy przybywa, aby pomóc

Cóż, dziś wieczorem, jak zwykle, o prawie 1:00 w nocy, przygotowałam talerz z obiadem i wyniosłam go na zewnątrz, gdzie moja kolonia cierpliwie czekała. Poszłam z kotami na nasze stałe miejsce (w sporej odległości od budynku), podałam posiłek i zaczęłam wracać, gdy podeszła do mnie kobieta, która pojawiła się znikąd. Wielokrotnie byłam upominana za karmienie moich kociaków, więc przygotowałam się na kolejną sąsiedzką opieprzankę. Zapytała mnie wprost, czy właśnie nakarmiłam dzikie koty. Niechętnie przyznałam, że tak, a ona natychmiast zaczęła rozpływać się nad tym, jak bardzo się cieszy, że mnie poznała, i jak wdzięczna jest za to, że ktoś w kompleksie, oprócz niej, docenia koty i jest chętny pomóc im zadbać o ich dobrostan. Oczywiście byłam bardzo ulżona i równie podekscytowana, że ​​ją poznałam; w końcu… towarzyszka dzikich kotów!

Powiedziała mi, że ma na imię Rose, a podczas naszego pełnego życia, późnego wieczoru spotkania i powitania, Rose i ja wymienialiśmy się historiami o naszych doświadczeniach z pomocą lokalnym kotom. Dowiedziałem się, że mieszkała w kompleksie przez kilka lat (jestem stosunkowo nowy w tej nieruchomości) i pomimo przejrzystości jej wysiłków na rzecz utrzymania zaszczepionej, wysterylizowanej i wykastrowanej kolonii, ona również była nękana przez różnych sąsiadów, a nawet otrzymywała groźby eksmisji od zarządu budynku za karmienie kotów. Nie trzeba dodawać, że Rose i ja szybko się zaprzyjaźniliśmy.

Więc byliśmy tam, paplając, gdy pojawił się kot o głowie słoika! Rose poinformowała mnie, że kot utknął w słoiku co najmniej od czwartku (prawie sześć dni)! Ona również spędziła godziny próbując go uratować i została przez niego pogryziona w swoich wysiłkach. Powiedziała, że ​​nawet nie chce już próbować, że płakała cały weekend nad swoimi nieudanymi próbami. Całkowicie rozumiałam jej smutek. Złapanie kota, w tym momencie, wydawało się niemożliwe i wiedziałam, że kolejna nieudana próba byłaby dla nas obojga jeszcze bardziej druzgocąca, ale wiedziałam również, że żadne z nas nie będzie w stanie odejść bez podjęcia kolejnej próby.

Bez żadnego planowania, po prostu usiadłam na ziemi i zaczęłam brzęczeć kluczami (czyli dzikim kocim dzwonkiem na obiad), a ponieważ jeden z moich zwykłych kocurów jest trochę snobem, który upiera się, żeby jeść z dala od tłumu, w kieszeni swetra nadal trzymałam małą torbę z jedzeniem (którą miałam zamiar podać „Catty Aloof” pod pobliskim drzewem, jak zwykle). Wyciągnęłam torbę z jedzeniem z kieszeni, otworzyłam ją i zaczęłam nią potrząsać razem z kluczami. Kot o słomkowej głowie wydawał się niemal zahipnotyzowany — dźwiękiem i zapachem razem. Rozpaczliwie miałam nadzieję, że podejdzie i pozwoli mi sobie pomóc. Po minucie lub dwóch zauważyłam Rose skradającą się za bezradnie zahipnotyzowanym, głodnym kotem. Potrząsnęłam kluczami i jedzeniem, aby dźwięk był coraz głośniejszy, żeby nie odwrócił wzroku ani nie zauważył skradania się Rose. W końcu, jak sama dzika kotka, Rose rzuciła się na niego i złapała go od tyłu.

Kot oszalał, tnąc nagie ramiona Rose. Ku mojemu zdumieniu, Rose trzymała się jej. Podskoczyłam, krzycząc: „NIE PUŚĆ GO!” Ale gdy już miałam chwycić słoik, kot wyskoczył z jej ramion i rzucił się do ucieczki. Zirytowane Rose i ja, niemal jednogłośnie, wypowiedziałyśmy kilka wybranych przekleństw i obie zaczęłyśmy się pogrążać w rozpaczy, gdy nagle zdałyśmy sobie sprawę, że trzyma słoik!

Nareszcie jest wolny!

O mój Boże! Mam to!

W jakiś sposób, podczas gwałtownej szamotaniny, Rose faktycznie udało się wyjąć słoik! Rose wpatrywała się w brudny pojemnik w swoich rękach, powtarzając z niedowierzaniem: „O mój Boże, mam go. Mam słoik!”

Rzuciłem się jej w ramiona. Ta kobieta, zaledwie kilka minut przed nieznajomym… moja nowa przyjaciółka i partnerka w „przestępstwie” ratowania kotów, a teraz moja bohaterka! Staliśmy tam na parkingu naszego kompleksu mieszkalnego o 1:00 w nocy w ciasnym uścisku, krew sączyła się ze świeżych ran bojowych na jej przedramionach. Nadal nie mogę w to uwierzyć. Całe wydarzenie wydaje się prawie niemożliwe; czas, szczęście, prawie zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe. Czułem się, jakbym wygrał na loterii. Emocje były lepsze niż na Broadwayu. A Jarhead jest bez słoików!