Δεν Τραγουδάω Πλέον Με Μόνο τη Φωνή Μου

Αυτό είναι το αγαπημένο μου ποίημα. Αφού άκουσα μια ηχογράφηση του ποιήματος του Τσέλαν Χάρκιν , που ονομάζεται «Δεν προσεύχομαι πια», οι λέξεις «Δεν τραγουδάω πια μόνο με τη φωνή μου…» έλαμψαν στο κεφάλι μου σαν κεραυνός. Οι ιδιότητες στο ποίημα είναι σαν τα επτά συνώνυμα του Θεού, (Αγάπη, Νους, Ψυχή, Πνεύμα, Αλήθεια, Ζωή, Αρχή) που έμαθα στο Κυριακάτικο Σχολείο, εκτός από αυτά χρησιμοποίησα μόνο έξι από αυτά.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με την καρδιά μου αγάπη μου.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με το μυαλό μου, τη σκέψη μου.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με την ψυχή μου, τη συνείδησή μου.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με το πνεύμα μου, την ενέργειά μου.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με την αλήθεια μου, την πίστη μου.

Δεν τραγουδάω πλέον μόνο με τη φωνή μου.

Τραγουδάω με τη ζωή μου.

***

Μια από τις ασκήσεις για το Together Fun Club, ένα παγκόσμιο περιβαλλοντικό κλαμπ για παιδιά που ξεκίνησα, ήταν να βγει ο καθένας μας έξω και να γνωρίσει ένα δέντρο και είτε να το ζωγραφίσει είτε να κάνει κάτι δημιουργικό. Ήξερα τη στιγμή που έβαλα τα μάτια μου σε αυτό το δέντρο ότι εκείνη και εγώ ήμασταν προορισμένοι ο ένας για τον άλλον. Το όνομά της είναι «Μαζί». Της έφτιαξα και ένα σχέδιο.

Μαζί

Μια ψυχή συνεχώς στη ζωή μου, η εμπιστοσύνη ποτέ δεν αμφιταλαντεύεται.

Η άνεσή της με περιβάλλει, με την ησυχία της νιώθω σαν στο σπίτι μου.

Η συνύπαρξή μας είναι για την αιωνιότητα, η αγάπη μας, εντελώς αβίαστη.

Η προστασία της, το φως μου στο σκοτάδι, η ζεστασιά της, μια αιώνια αγκαλιά.

Η σημασία που έχει είναι αδιανόητη, ο σεβασμός της δεν φαντάζεστε.

Με γιατρεύει μετά από κάθε χωρισμό που υποφέρουμε.

Μου δείχνει πώς να είμαι ευγενής όπως εκείνα τα κλαδιά που φτάνουν μέχρι τον ήλιο.

Η πνευματική της καθοδήγηση δεν μπορεί να αντικατασταθεί, η μοναξιά της είναι βέλος στο στήθος μου.

Έχει λογική, πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεσαι.

Είναι μεγαλειώδης με τον τρόπο της.

Η σχέση μας απογειώθηκε την πρώτη κιόλας μέρα, σε μια αποστολή στο φεγγάρι…μαζί.

***

Αυτό είναι. Αυτό λέει πάντα ο φίλος μου ο Mark Peters και αποφάσισα ότι έπρεπε απλώς να κάνω ένα ποίημα βασισμένο σε αυτό. Πέρυσι το έφτιαξα και αυτό το σχέδιο. Τα τρία βέλη δείχνουν προς το θαυμαστικό γιατί αυτό το τονίζει.

Αυτό είναι.

Ούτε αύριο, ούτε χθες.

Τώρα.

Αυτή είναι η στιγμή.

Αυτή τη στιγμή.

Ακολουθήστε το αύριο όταν το αύριο είναι έτοιμο να έρθει, αλλά τώρα είναι τώρα.

Αυτό τώρα.

Αυτό είναι.

Αν σκεφτείς το αύριο, αύριο θα λυπηθείς γιατί δεν πρόσεξες ότι ΑΥΤΟ είναι.

Απολαύστε κάθε κίνηση,

απολαύστε την κάθε στιγμή,

γιατί δεν θα έρθει ποτέ ξανά, έτσι είναι αυτό.

***

Συμμετείχα στο ζουμ της ομάδας βιβλίων της μαμάς μου και μιλούσαν για ζωή και θάνατο. Αυτό ξεμπέρδεψα από τον θάνατο και τη ζωή, χρησιμοποιώντας τη φαντασία μου.

(Χωρίς τίτλο)

Ακόμη και αντιμέτωποι με τους πολλούς διαδρόμους του θανάτου,

Έχεις ακόμα ζωή στην καρδιά σου.

Ίσως λίγο, αλλά είναι πάντα εκεί.

Μπορείς να σταματήσεις για να νιώσεις ότι η ζωή,

αυτή η σιωπή,

ξεμπερδεύοντας τις αίθουσες μπροστά.

Μπορεί να είναι σκοτάδι, ίσως φως,

αλλά αυτή η ζωή είναι ακόμα μέσα στην καρδιά σου.

***

Αυτό ήταν το αγαπημένο μου ποίημα. Το έχω ακόμη και απομνημονευμένο. Μου αρέσει το μέρος για το «Αφήνω τον θυμό μου να φύγει», γιατί μερικές φορές θυμώνω.

Φαντάζομαι έναν κόσμο πάνω σε όλους τους κόσμους.

Ένα ήσυχο μέρος στα όνειρά μου.

Όμορφα αξιοθέατα για να δουν ιδιαίτερα ζώα, θαμπώνουν όλες τις αναμνήσεις μου.

Μπορώ επιτέλους να αφεθώ καθώς περιφέρομαι στα δέντρα.

Άφησα τον θυμό μου να φύγει στο αεράκι.

Τι υπέροχο μέρος να είσαι.

***

Για περισσότερη έμπνευση, γίνετε μέλος ενός ειδικού κύκλου με τον 8χρονο ποιητή Άστον Γουάιλντερ, την Κυριακή 24 Απριλίου: "What a Wonderful Place to Be", περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες RSVP εδώ.