Artık Sadece Sesimle Şarkı Söylemiyorum

Bu benim en sevdiğim şiir. Chelan Harkin'in "Artık dua etmiyorum" adlı şiirinin kaydını dinledikten sonra "Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum..." sözcükleri bir şimşek çakması gibi kafamda çaktı. Şiirdeki nitelikler, Pazar Okulu'nda öğrendiğim Tanrı'nın yedi eşanlamlısı (Aşk, Zihin, Ruh, Ruh, Gerçek, Yaşam, İlke) gibidir, ancak bunlardan sadece altısını kullandım.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Yüreğimle söylüyorum aşkımı.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Zihnimle, düşüncemle şarkı söylüyorum.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Ruhumla, vicdanımla şarkı söylüyorum.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Ruhumla, enerjimle şarkı söylüyorum.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Ben gerçeğimle, inancımla şarkı söylüyorum.

Artık sadece sesimle şarkı söylemiyorum.

Hayatımla şarkı söylüyorum.

***

Çocuklar için başlattığım küresel bir çevre kulübü olan Together Fun Club için yaptığım egzersizlerden biri, her birimizin dışarı çıkıp bir ağacı tanıması ve ya çizmesi ya da yaratıcı bir şey yapmasıydı. Bu ağaca gözlerimi diktiğim anda onun ve benim birbirimiz için yaratıldığımızı biliyordum. Adı "Together"dı. Onun da bir resmini çizdim.

Birlikte

Hayatımda sürekli var olan bir ruh, güvenim hiç sarsılmadı.

Onun rahatlığı beni sarıyor, onun huzurunda kendimi evimde hissediyorum.

Birlikteliğimiz sonsuza kadar, sevgimiz tamamen zahmetsiz.

Onun koruması, karanlıktaki ışığım, sıcaklığı, sonsuz bir kucaklama.

Sahip olduğu önem düşünülemez, saygısı hayal bile edilemez.

Her ayrılığımızda o beni şifalandırır.

Bana güneşe uzanan dallar gibi nazik olmayı öğretiyor.

Onun manevi rehberliğinin yerini hiçbir şey tutamaz, yalnızlığı göğsüme saplanmış bir oktur.

Onun aklı var, tahmin edebileceğinizden çok daha fazla.

O, kendine has bir ihtişama sahip.

İlişkimiz ilk günden, birlikte Ay'a yaptığımız bir keşif gezisiyle başladı...

***

İşte Bu. Arkadaşım Mark Peters'ın her zaman söylediği şey bu ve ben de buna dayanarak bir şiir yazmam gerektiğine karar verdim. Geçen yıl bunun çizimini de yapmıştım. Üç ok ünlem işaretini işaret ediyor çünkü bu onu vurguluyor.

İşte bu kadar.

Ne yarın, ne de dün.

Şimdi.

İşte o an.

Bu an.

Yarın gelmeye hazır olduğunda yarını takip et, ama şimdi tam şimdidir.

Şimdi bu .

İşte bu kadar.

Yarını düşünürsen yarın pişman olacaksın çünkü BU'nun bu olduğunu fark edemedin.

Her hareketin tadını çıkarın,

her anın tadını çıkar,

çünkü bir daha asla gelmeyecek, işte bu kadar.

***

Annemin kitap kulübünün zoom görüşmesine katılıyordum ve yaşam ve ölüm hakkında konuşuyorlardı. Hayal gücümü kullanarak ölüm ve yaşam arasındaki bağları çözdüm.

(Başlıksız)

Ölümün birçok koridoruyla karşı karşıya olsam bile,

Yüreğinde hala hayat var.

Belki biraz, ama her zaman vardır.

Hayatı hissetmeyi bırakabilirsin,

o sessizlik,

Önümüzdeki koridorları çözüyoruz.

Karanlık olabilir, belki aydınlık,

ama o hayat hala senin kalbinde.

***

Bu benim en sevdiğim şiirdi. Hatta ezberledim bile. "Öfkemin uçup gitmesine izin verdim" kısmını seviyorum çünkü bazen öfkeleniyorum.

Ben bütün dünyaların üstünde bir dünya hayal ediyorum.

Rüyalarımda huzurlu bir yer.

Özel hayvanların görebileceği güzel manzaralar, tüm anılarımı büyülüyor.

Ağaçların arasında dolaşırken nihayet kendimi bırakabiliyorum.

Öfkemin rüzgarda uçup gitmesine izin verdim.

Ne güzel bir yer burası.

***

Daha fazla ilham almak için, 24 Nisan Pazar günü 8 yaşındaki şair Aston Wilder ile özel bir çembere katılın: "Olmak İçin Ne Harika Bir Yer", daha fazla ayrıntı ve katılım bilgileri burada.