Ik Zing Niet Langer Alleen Met Mijn Stem

Dit is mijn favoriete gedicht. Nadat ik naar een opname van Chelan Harkins gedicht "I no longer pray" had geluisterd, flitsten de woorden "I no longer sing with only my voice..." als een bliksemflits door mijn hoofd. De eigenschappen in het gedicht zijn als de zeven synoniemen voor God (Liefde, Verstand, Ziel, Spirit, Waarheid, Leven, Principe) die ik op de zondagsschool leerde kennen, alleen gebruikte ik er maar zes.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn hart, mijn liefde.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn geest, mijn gedachten.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn ziel, mijn geweten.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn geest, mijn energie.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn waarheid, mijn geloof.

Ik zing niet langer alleen met mijn stem.

Ik zing met mijn leven.

***

Een van de oefeningen voor de Together Fun Club, een wereldwijde milieuclub voor kinderen die ik ben begonnen, was dat we allemaal een boom leerden kennen en hem tekenden of iets creatiefs deden. Ik wist meteen dat zij en ik voor elkaar bestemd waren. Haar naam is "Together". Ik heb ook een tekening van haar gemaakt.

Samen

Een ziel die constant in mijn leven is, vertrouwen dat nooit wankelt.

Haar troost omringt mij, in haar vrede voel ik mij thuis.

Ons samenzijn duurt eeuwig, onze liefde kost ons niets.

Haar bescherming, mijn licht in de duisternis, haar warmte, een eeuwige omhelzing.

Het belang dat zij bezit is onvoorstelbaar, haar respect kun je je niet voorstellen.

Zij geneest mij na elk afscheid dat we lijden.

Ze laat me zien hoe ik zachtaardig kan zijn, net als de takken die zich naar de zon uitstrekken.

Haar spirituele leiding is onvervangbaar, haar eenzaamheid is een pijl in mijn borst.

Ze heeft verstand, veel meer dan je zou denken.

Ze is op haar eigen manier majestueus.

Onze relatie begon op de allereerste dag, tijdens een expeditie naar de maan... samen.

***

Dit is het. Dit is wat mijn vriend Mark Peters altijd zegt en ik besloot dat ik er gewoon een gedicht over moest maken. Vorig jaar maakte ik er ook deze tekening van. De drie pijlen wijzen naar het uitroepteken, omdat dat het benadrukt.

Dit is het.

Niet morgen, niet gisteren.

Nu.

Dit is het moment.

Dit moment.

Volg naar morgen, wanneer morgen klaar is om te komen, maar het nu is nu.

Dit nu.

Dit is het.

Als je aan morgen denkt, zul je morgen spijt hebben, omdat je niet hebt gemerkt dat DIT het is.

Geniet van elke beweging,

geniet van elk moment,

omdat het nooit meer terugkomt, dus dit is het.

***

Ik was aanwezig bij de Zoom-call van de leesclub van mijn moeder en ze hadden het over leven en dood. Dit was wat ik met mijn verbeelding losmaakte van dood en leven.

(Zonder titel)

Zelfs geconfronteerd met de vele gangen van de dood,

Er zit nog leven in je hart.

Misschien maar een klein beetje, maar het is er altijd.

Je kunt stilstaan ​​bij het gevoel van het leven,

die stilte,

de gangen voor ons ontwarren.

Het kan donker zijn, misschien licht,

maar dat leven zit nog steeds in je hart.

***

Dit was vroeger mijn favoriete gedicht. Ik ken het zelfs uit mijn hoofd. Ik vind het stuk over "Ik laat mijn woede wegzweven" geweldig, want ik word soms boos.

Ik stel mij een wereld boven alle werelden voor.

Een vredige plek in mijn dromen.

Prachtige beelden van bijzondere dieren om te zien, het doet mij al mijn herinneringen verbleken.

Ik kan eindelijk loslaten terwijl ik door de bomen dwaal.

Ik liet mijn woede op de wind wegdrijven.

Wat een heerlijke plek om te zijn.

***

Voor meer inspiratie kunt u op zondag 24 april meedoen aan een speciale kring met de 8-jarige dichter Aston Wilder: "What a Wonderful Place to Be". Meer details en RSVP-informatie vindt u hier.