นี่คือบทกวีโปรดของฉัน หลังจากที่ฉันฟังการบันทึกบทกวีของ Chelan Harkin ชื่อว่า “ฉันไม่สวดภาวนาอีกต่อไป” คำว่า “ฉันไม่ร้องเพลงด้วยเสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป…” ก็แวบเข้ามาในหัวของฉันราวกับสายฟ้าแลบ คุณสมบัติในบทกวีนี้เปรียบเสมือนคำพ้องความหมายเจ็ดประการสำหรับพระเจ้า (ความรัก จิตใจ จิตวิญญาณ วิญญาณ ความจริง ชีวิต หลักการ) ที่ฉันเรียนรู้ในโรงเรียนวันอาทิตย์ ยกเว้นว่าฉันใช้เพียงหกคำเท่านั้น
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงด้วยหัวใจของฉันและความรักของฉัน
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงด้วยใจและความคิดของฉัน
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงด้วยจิตวิญญาณและสำนึกของฉัน
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงด้วยจิตวิญญาณและพลังของฉัน
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงตามความจริงและความเชื่อของฉัน
ฉันไม่ร้องเพลงโดยใช้เสียงของฉันเพียงอย่างเดียวอีกต่อไป
ฉันร้องเพลงด้วยชีวิตของฉัน
-
หนึ่งในกิจกรรมของ Together Fun Club ซึ่งเป็นชมรมสิ่งแวดล้อมระดับโลกสำหรับเด็กที่ฉันเริ่มต้นขึ้น คือ เราทุกคนต้องออกไปทำความรู้จักกับต้นไม้และวาดรูปหรือทำอะไรสร้างสรรค์บางอย่าง ฉันรู้ทันทีที่เห็นต้นไม้ต้นนี้ว่าฉันกับเธอเกิดมาคู่กัน ชื่อของต้นไม้ต้นนี้คือ "Together" ฉันวาดรูปต้นไม้ต้นนี้ด้วย
ด้วยกัน
จิตวิญญาณที่อยู่ในชีวิตของฉันตลอดเวลา ความไว้วางใจไม่เคยสั่นคลอน
ความสบายของเธอโอบล้อมฉันไว้ และในความสงบของเธอ ฉันรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน
ความสามัคคีของเรานั้นมีอยู่ชั่วนิรันดร์ เป็นความรักที่ปราศจากความพยายามใดๆ เลย
การปกป้องของเธอ แสงสว่างของฉันในความมืด ความอบอุ่นของเธอ และอ้อมกอดอันนิรันดร์
ความสำคัญที่เธอมีนั้นไม่อาจจินตนาการได้ แต่ความเคารพของเธอนั้นคุณไม่สามารถจินตนาการได้
เธอรักษาฉันหลังจากที่เราต้องแยกจากกันทุกครั้ง
เธอแสดงให้ฉันเห็นว่าจะต้องอ่อนโยนเหมือนกิ่งไม้ที่เอื้อมถึงดวงอาทิตย์
การชี้นำทางจิตวิญญาณของเธอไม่อาจทดแทนได้ ความเหงาของเธอเปรียบเสมือนลูกศรที่พุ่งเข้าใส่อกของฉัน
เธอมีความรู้สึกมากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้
เธอมีความสง่างามในแบบของเธอเอง
ความสัมพันธ์ของเราเริ่มต้นตั้งแต่วันแรกที่เราเดินทางไปดวงจันทร์ด้วยกัน
-
นี่ คือสิ่งที่เพื่อนของฉัน มาร์ก ปีเตอร์ส พูดอยู่เสมอ และฉันก็ตัดสินใจว่าจะต้องแต่งบทกวีตามนั้น ปีที่แล้ว ฉันก็วาดรูปนี้ด้วย ลูกศรสามอันชี้ไปที่เครื่องหมายอัศเจรีย์เพราะนั่นจะทำให้เน้นย้ำให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น
นี่แหละมันคือมัน
ไม่ใช่พรุ่งนี้ ไม่ใช่เมื่อวานนี้
ตอนนี้.
นี่คือช่วงเวลานี้
ขณะ นี้ .
จงติดตามวันพรุ่งนี้เมื่อวันพรุ่งนี้พร้อมจะมาถึง แต่ขณะนี้ก็คือขณะนี้
นี่ คือตอนนี้
นี่แหละมันคือมัน
หากคุณคิดถึงวันพรุ่งนี้ คุณก็จะรู้สึกเสียใจพรุ่งนี้ เพราะคุณไม่ได้สังเกตเห็นว่านี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
เพลิดเพลินไปกับทุกการเคลื่อนไหว
เพลิดเพลินไปกับทุกช่วงเวลา
เพราะมันจะไม่มีวันกลับมาอีก ดังนั้นนี่คือมัน
-
ฉันกำลังเข้าร่วมการประชุมทาง Zoom ของกลุ่มหนังสือของแม่ และพวกเขากำลังพูดคุยเกี่ยวกับชีวิตและความตาย นี่คือสิ่งที่ฉันใช้จินตนาการคลี่คลายจากความตายและชีวิต
(ไม่มีชื่อ)
แม้จะต้องเผชิญกับทางเดินแห่งความตายมากมาย
คุณยังมีชีวิตอยู่ในหัวใจของคุณ
อาจจะแค่นิดหน่อยแต่จะอยู่ตรงนั้นเสมอ
คุณสามารถหยุดเพื่อรู้สึกถึงชีวิตนั้นได้
ความเงียบนั้น
การคลี่คลายความสับสนในโถงข้างหน้า
อาจจะมืด อาจจะสว่าง
แต่ชีวิตนั้นยังคงอยู่ในใจของคุณ
-
บทนี้เป็นบทกลอนโปรดของฉัน ฉันถึงกับท่องจำมันได้เลยทีเดียว ฉันชอบตอนที่ว่า “ฉันปล่อยให้ความโกรธล่องลอยไป” เพราะบางครั้งฉันก็โกรธ
ฉันจินตนาการถึงโลกทั้งใบ
สถานที่อันสงบสุขในฝันของฉัน
สถานที่สวยงามที่ให้สัตว์พิเศษได้เห็นสร้างความตื่นตาให้กับความทรงจำของฉัน
ในที่สุดฉันก็สามารถปล่อยวางได้ในขณะที่ฉันเดินเตร่ไปท่ามกลางต้นไม้
ฉันปล่อยให้ความโกรธของฉันลอยหายไปในสายลม
เป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมมากที่จะอยู่
-
หากต้องการแรงบันดาลใจเพิ่มเติม เข้าร่วมกลุ่มพิเศษกับ Aston Wilder กวีวัย 8 ขวบ ในวันอาทิตย์ที่ 24 เมษายน ในหัวข้อ "What a Wonderful Place to Be" ดูรายละเอียดเพิ่มเติมและข้อมูลตอบรับคำเชิญ ได้ที่นี่
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
7 PAST RESPONSES
Thank you for sharing your poetry with the world, Afton! There is an "Institute for Poetic Medicine" in Mountain View, CA. Perhaps you know about it? It is led by a wonderful guy named John Fox. He began this work because he knew that poetry can be healing, can be a type of medicine. Your poetry is certainly healing to my soul, to my spirit! I thank you!
Afton! Thank you so much for sharing your poetry with all of us - it makes me feel more alive and less alone in the world, like all great poetry does. "This is it" is one of my all-time favorites, the way you keep reminding the reader that this moment is it, then this moment, then this one too. But tonight I was really struck by the lines, "Even faced with the many corridors of death, You still have life in your heart." And then you tell us "you can...feel that life, that silence untangling the halls ahead." What a gift you have to put words to things I didn't know were true before you wrote them!
Ah, Afton. Your poetry is beautiful, and also is a force for good in the world, I have no doubt. Every time I read a poem of yours, or listen to one being read, I get back in touch, or more in touch, with everything good I can think of, especially love. And your illustration of Together is totally fantastic!
"She heals me after every parting we suffer. "
I love this line. Friends do heal. Keep the poems coming!!
Thank you Afton for sharing your gifts with us.
Your gifts of words woven with wisdom, compassion and deep understanding.
May You feel nourished too by the energy you put out being kindly reflected back to you ♡