Opvoedadvies Van Meneer Rogers

Verantwoordelijk zijn voor onszelf, onze eigen wensen kennen en eraan voldoen, is al moeilijk genoeg – zo moeilijk dat het idee om verantwoordelijk te zijn voor iemand anders, de diepste verlangens van iemand anders te kennen en die te stillen, een bovenmenselijke prestatie lijkt. En toch rust de hele geschiedenis van onze soort erop – de tientallen generaties ouders die, ondanks de bijna onmogelijkheid om het goed te doen, kleine weerloze wezens hebben opgevoed tot een capabele voortzetting van de soort. Deze erkenning is precies wat Donald Winnicotts idee van 'goed genoeg' ouderschap zo revolutionair en bevrijdend maakte, en wat Florida Scott Maxwell in gedachten hield toen ze bedacht wat het belangrijkste is om te onthouden over je moeder .

En toch betekent ouderschap dat je voortdurend bang bent dat je het verkeerd doet.

Een ontroerend tegengif voor die angst komt van Fred Rogers (20 maart 1928–27 februari 2003) in Dear Mister Rogers, Does It Ever Rain in Your Neighborhood? ( openbare bibliotheek ) — de verzameling van zijn brieven aan en van ouders en kinderen.

In een schrijven aan een aanstaande jonge vader die zich zorgen maakt over de taak die hem te wachten staat, schrijft Mister Rogers:

Ouderschap leer je niet: ouderschap is een innerlijke verandering. Ouderschap is complex. Het houdt niet alleen in dat je probeert te voelen wat je kinderen voelen, maar ook dat je probeert je eigen behoeften en gevoelens te begrijpen die ze oproepen. Daarom heb ik altijd gezegd dat ouderschap ons een nieuwe kans geeft om te groeien.

In een sentiment dat evenzeer van toepassing is op het ouderschap als op elke andere liefdesrelatie – een sentiment dat doet denken aan Iris Murdochs prachtige definitie van liefde als “het extreem moeilijke besef dat iets anders dan jezelf echt is” – voegt hij toe:

Er is één universele behoefte die we allemaal delen: we verlangen er allemaal naar om verzorgd te worden, en dat verlangen ligt aan de basis van ons vermogen om voor onze kinderen te zorgen. Als de dag ooit zou komen dat we onszelf en onze kinderen precies zo zouden accepteren als wij en zij, dan denk ik dat we heel dicht bij een ultiem begrip zouden zijn gekomen van wat 'goed' ouderschap inhoudt. Het hoort bij het mens-zijn om die volledige acceptatie en dat ultieme begrip te missen – en vaak ver te zoeken. Maar de belangrijkste geschenken die een ouder een kind kan geven, zijn onze onvoorwaardelijke liefde en ons respect voor de uniciteit van dat kind.

Met de krachtige zekerheid van persoonlijke ervaring reflecteert hij:

Terugkijkend op de jaren dat mijn vrouw en ik onze twee jongens hebben opgevoed, heb ik een goed gevoel over wie we zijn en wat we hebben gedaan. Ik bedoel niet dat we perfecte ouders waren. Helemaal niet. Onze jaren met onze kinderen werden gekenmerkt door veel ongepaste reacties. Zowel Joanne als ik kunnen ons vaak herinneren dat we wensten dat we iets anders hadden gezegd of gedaan. Maar dat deden we niet, en we hebben geleerd ons daar niet al te schuldig over te voelen. Wat ons een goed gevoel geeft over ons ouderschap, is dat we altijd om hen gaven en altijd ons best deden.

Ontdek de tijdloze opvoedingsadviezen van Kahlil Gibrans en lees daarna de 10 regels voor het opvoeden van een kind van de jonge alleenstaande moeder Susan Sontag.