Ik Daag Je Dubbel Uit

de grenzen van de dingen zijn altijd misleidend.
omdat ons geleerd wordt te geloven
in eindes en beginpunten.

maar de waarheid is:
Er zijn geen grenzen.

en alle grenzen zijn lijnen
getekend in de verbeelding
(zoals de evenaar)

mensen houden ervan om dingen op hun plaats te zetten
op hun plaats.

(wij geloven in erbij horen
ergens)

dit is het probleem met
poëzie-

(het begrijpt het niet
behorend)

en het zal niet worden ingevoerd.

met kleurpotloden op papier misschien
maar wie kan strikt leven
binnen de lijntjes?

de kleur van landen die
kan niet worden ingedamd
in clichés waar-

het rood van je hart stroomt
in het rood van de rozenspatten
in het rood van de zonsondergang morst
tot mehendi op de handen van een bruid.

en wie kan deze dingen verklaren?

maar wat ik wil weten is simpel:

die de hemel boven op de berg vestigde
en wie tekende de onrustige randen van de zee?

alles stroomt in alles
anders.

als een tekening die niet eens is gemaakt
een potlood van het papier halen;
deze wereld.

vertel me nu het verhaal van je leven
(wie je ook bent) ga door
Ik daag je dubbel uit!

vertel me het verhaal van je leven

zonder ook maar één keer aan te raken
de mijne.