Ziel Surfen

Tijdens het schrijven van de film Soul Surfer (een waargebeurd verhaal over een tiener (surfster Bethany Hamilton, wiens arm was afgebeten tijdens een haaienaanval), ontdekte ik dat Bethany minder dan een maand na de gruwelijke aanval weer het water in was gegaan om te proberen te surfen. Toen ik haar vroeg hoe ze in vredesnaam de moed had kunnen opbrengen om weer het water in te gaan, vooral zo kort na de angstaanjagende gebeurtenis, vertelde ze me eenvoudigweg dat ze wist dat als ze nog een dag langer had gewacht, ze misschien nooit meer het water in was gegaan. Ze vertelde me hoe sommige surfers na een vreselijk ongeluk "gek" kunnen worden door te denken aan alle "wat als"-scenario's en de angst van het moment te herhalen totdat ze verlamd raken van angst. En ze nooit meer surfen.

Hoe vaak worden we in ons eigen leven met zoiets geconfronteerd – de golven lonken, maar we staan ​​verstijfd aan de kust, verlangend naar de zekerheid van perfecte veiligheid voordat we er weer in duiken. En omdat veiligheid nooit gegarandeerd is, komen we er vaak niet verder dan een teen in het water te steken voordat we ons omdraaien, te bang om het opnieuw te proberen. Wanneer ons idee op het werk wordt afgeschoten, besluiten we dat het makkelijker is om onze gedachten voor onszelf te houden; als een film waar we dol op zijn weer eens een ommekeer krijgt, raken we blasé en beginnen we te mikken op de laagste gemene deler, zodat we misschien niet de pijn van een mislukking hoeven te voelen voor iets waar we te veel om geven; en dan is er altijd nog het gevoel van teleurstelling na een verbroken relatie dat ons ervan weerhoudt om onszelf weer "naar buiten te willen brengen", uit angst afgewezen te worden. Angst dreigt ons aan de zijlijn van ons leven te houden.

De grote paradox is dat kwetsbaarheid moed vergt. Je moet sterk zijn om jezelf toe te staan ​​zacht te zijn.

In zekere zin was het niet alleen Bethany's lichaam dat verminkt raakte bij dat ongeluk – haar hart brak toen die haai haar arm greep en daarmee dreigde haar te ontnemen waar ze het meest van hield: surfen. Ze had haar hart kunnen inmetselen en in bubbeltjesplastic kunnen wikkelen om ervoor te zorgen dat ze nooit meer zo'n verlies zou hoeven te lijden – maar in plaats daarvan besloot ze de wond open te laten en het zoute water te laten helen. Ze herwon de golven waar ze zo van hield en weigerde zich door angst te laten overweldigen. Vandaag de dag is ze een van de beste surfers ter wereld. Een meervoudig kampioen en een inspiratiebron voor miljoenen.

Risico nemen is niet makkelijk, maar ik denk dat het op de lange termijn veel moeilijker is om je door verlies te laten vangen en een saai bestaan ​​te leiden, verstoken van de vreugde van de triomf en de glorie van de liefde.

Bethany vertelde me dat de angst om nooit meer te kunnen surfen veel groter was dan de angst voor nog een haai, en dat het enige wat dus logisch was, was om weer het water in te gaan. En de waarheid is dat voor mij de angst om niet te leven, om nooit liefde te kennen, veel erger is dan de angst om af en toe gekwetst te worden. Daarom schrijf ik meteen een nieuw script nadat ik een pitch heb uitgebracht die niet verkoopt. Daarom ben ik gezegend met een geweldig huwelijk na een pijnlijke scheiding. Daarom zal ik mijn armen en mijn hart openstellen voor een nieuwe pup, zelfs na het hartverscheurende verlies van mijn lieve oude hond Alfie.

Ik wil mijn leven niet vanaf de kust bekijken, verschroeiend in de hitte van eenzaamheid, gebukt onder een hart dat muurvast zit. Natuurlijk, soms verplettert een golf van teleurstelling je, en soms verlies je stukjes van jezelf aan de scherpe tanden van verlies – maar vaker word je in deze grote oceaan die we leven noemen, meegesleurd op de top van iets moois, een golf van pure liefde. Maar je kunt de golf niet berijden als je nooit van de kust afgaat. Dus ga je gang, duik erin – zet je voeten stevig op de plank, voel de wind in je haar, de smaak van zout en triomf op je lippen... en weet dat onze zielen bedoeld zijn om te surfen.