Ókunnugur góðvild

Síðasta sumar bauð ég söfnuðinum okkar að taka þátt í góðgerðaráskorun . Ég sagði: „Nálgaðu ókunnugum og spurðu: , Er eitthvað sem ég get gert eða sagt til að hjálpa þér að eiga betri dag?'“

Þar sem ég hvatti söfnuðinn til að taka þátt í þessari iðkun, fannst mér ég ætti að prófa þetta líka. Ekki það að ég vildi það. Alls ekki . Ég hafði margar áhyggjur. Ég er einangraður að eðlisfari. Ég var hræddur um að fólk myndi halda að ég væri skrýtin. Eða enn verra, að fólk myndi biðja mig um að gefa eitthvað umfram getu mína til að gefa – og þá myndi ég finna fyrir vonbrigðum þegar ég gæti ekki staðið við það.

Ég segi fólki oft að þjóna út fyrir þægindarammann sinn, svo ég ákvað að prófa spurninguna um ókunnuga góðvild.

Fyrsta manneskjan sem ég spurði, verslunarstjóri sem ég heimsæki oft eftir gönguferðir, svaraði: „Ég er með timburmenn. Geturðu hjálpað mér?“ Ég hugsaði til baka til villtra daga minna, þegar lækningaaðferðir við timburmenn voru umræðuefni. Ég var rétt í þann mund að segja: „Kannski fara á Denny's og fá mér einhvern mjög feitan mat?“ En verslunarstjórinn truflaði tillögu mína þegar hann sagði mér frá veislunni sem hann hafði farið í kvöldið áður. Það var hátíð í tilefni af útskrift dóttur hans úr háskóla. Bros hans lifnaði við þegar hann talaði um hana.

Það var ekkert að breyta, ekkert að laga – aðeins tenging og sameiginleg gleði.

Næsti maður sem ég talaði við vann á Starbucks. Ég spurði spurningarinnar þegar hann tók við pöntuninni minni á íste. Hann sagði: „Ég er að læra til að verða sjúkraflutningamaður. Ég vil bara að einhver segi mér að ég geti gert þetta.“

„ Ég trúi á þig ,“ sagði ég. „Þú ert greinilega frábær manneskja og ég veit að þú verður frábær sjúkraflutningamaður. Haltu áfram. Þú getur þetta !“

Dagarnir okkar beggja voru bjartari af hjartaslaginu, innblásið af einfaldri spurningu.

Uppáhaldssagan mín um þessa góðvildaráskorun kom ekki frá mér. María, ein af söfnuðarmeðlimum okkar, fór líka á Starbucks til að spyrja spurningarinnar. Þegar María kom inn tók hún eftir því að barþjónninn sem tók við pöntunum var fagmannlegur og vingjarnlegur á vel þjálfaðan hátt. María pantaði sér te og spurði síðan: „ Er eitthvað sem ég get gert eða sagt til að hjálpa þér að eiga betri dag? “

Barþjónninn byrjaði að segja nei, en þá sagði hún: „Veistu hvað? Mig langar virkilega að hitta mann. Ég er ekki kröfuhörð. Ég vil bara að hann hafi tennur.“

Hefði ég verið þarna hefði ég kannski fengið panikköst og hugsað: „Vá, hvernig get ég framleitt tannholdsmann núna?“

María gaf fullkomna svar.

„Ég mun hafa það í bæn fyrir þig,“ sagði hún.

Þegar Mary fór frá Starbucks tók hún eftir því að framkoma barþjónsins hafði breyst. Yfirborðslega fágun hennar hafði verið skipt út fyrir djúpa gleði. Hún glóði. Kannski skapaði vonin glóðina. Ekki bara von fyrir mann með tennur; heldur von sem finnst í góðvild ókunnugra – góðvild sem tengir okkur saman og hvetur okkur til að þjóna hvert öðru á óendanlega skapandi hátt.

Ef þú vilt að líf þitt sé veisla góðvildar gætirðu viljað prófa þessa iðju. Spyrðu ókunnuga: „Hvað get ég gert eða sagt til að hjálpa þér að eiga betri dag?“ Stattu síðan hjá, tilbúinn að snerta á fald þess sem skiptir mestu máli.