Azken urteotan, Smile Cards -en bultzatzaile handia bihurtu naiz. Txartel txiki horien atzean dagoen premisa sinplea da: adeitasun ekintza anonimo bat egin eta txartel bat atzean utzi, hartzailea ordaintzera gonbidatuz. Hala egiten badu, kateak aurrera jarraitzen du eta, ondorioz, adeitasun "uhinak" sortzen dira.
Smile Cards zoragarriak dira zenbatu ezin ditudan moduan. Txikia, sinplea, apala, baina indartsua, adeitasun ekintza bat kate luze baten hasiera izan baitaiteke. Baina arrazoi guzti horiengatik, horiek erabiltzeko arrazoi nagusia nire pentsamoldean gertatzen hasi den aldaketa sotila da.
Duela gutxi, hegazkin batean nengoen nire lagunak oparitu zidan finantza-liburu interesgarri bat irakurtzen. Gure hegaldia lurreratu zenean kolpe bat sentitu nuen sorbaldan. Adineko jaun bat zen liburuari buruz nire gogoetak eskatzen zizkidan. Horren berri izan zuela eta irakurtzeko jakin-mina zuen. Irakurketa interesgarriari buruz nire iritzia eman nion, baina orduan pentsamendu bat pasatu zitzaidan burutik: zergatik ez zion eman? Garai hartan liburua ez zegoen AEBetan ere eskuragarri. Beraz, entregatu nuen. Noski, hasieran ezezkoa eman zion, baina nik nire kasurik onena jarri nuen, eta pixka bat atzera-aurrera egin ondoren, gizonak liburua onartu zuen begietan malkoak zituela. Esan zidan kostatzen zitzaiola ulertzea zergatik egin behar nuen halako gauza bat, baina nolabait ordainduko zuela.
Orain, gauzen eskema handian, istorio honek ez du ezer esan nahi. Alegia, norbaiti liburu bat ematea besterik ez da. Edonork egin dezake. Baina... pentsamendu hori, "zergatik ez zion liburua eman?" pentsatu, oso berria zen niretzat. Aurreko hilabeteetan, Smile Txartelak zorroan ibili nintzen. Hasieran festetan solasaldi polit bat bezala hasi zena deskargatu behar nuen ekintza atsegin pilo bat bihurtu zen.
Poliki-poliki, nire ikuspegia aldatzen hasi zen. Egoerak nire onurarako nola manipula nezakeen aztertu beharrean, nire burua lanpetuta zegoen norbaiten eguna hobeto egiteko moduak pentsatzen saiatzen. Txartelak poltsikoko gonbita ziren pertsona hobea izateko! Konturatzen hasi nintzen eramaten nuena ez zirela txartel polit batzuk bakarrik; eskuzabaltasun-potentziala neraman elkarrekintza guztietan. Horrek guztiak liburua ezezagunari eman nion egunerara eramaten nau. Harrigarria izan zen, hain zuzen ere, arrunta zelako. Ohituragatik eman nahi nuen momentu bat bizi izan nuen; ia egoerari erantzuten jakin nuen modu bakarra hori izango balitz bezala. Momentu horretan, ez zegoen ezezagunaren eta konfiantzazko lagun baten arteko alderik. Eta parterik ederrena? Liburua eman eta gero, egun osoan zehar saltoka eta zorabiatuta zebilen pertsona -- ni nintzen.
Orain konturatzen naiz nire burmuina literalki berregokitzen ari naizela, besteentzat gauza txikiak egiteko ahalegin koherentea dela "burugabekeriarik gabeko" ekintza handiagoak egitera eramaten duena. Are gehiago, horrek ikuspegia aldatzea ekarri du emaitzetan zentratu izatetik prozesuan zentratu izatera. Ez espero mundua aldatuko denik, besterik gabe, eman oraintxe bertan katerik gabe, eta fidatu ekintzaren indarrak inplikatutako guztiengan berriro kableatu prozesuan jarraituko duela.
Nire bizitzan ikusi dut nola uhin-efektuak aldaketak eragiten dituen kanpotik zein barrutik. Bidean jarraitzeko zertan Smile Cardak behar ez ditudan arren, ziur aitzakia bikainak direla :)
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
7 PAST RESPONSES
You had me at Kindness, Birju :). I can see the ripples in the once still pond and they are beautiful <3
Really appreciate the wonderful comments here! Thank you for walking the path of service!
This is amazing. The simple concept of smile cards is awesome and I'd never heard about them, yet they have been out since 2003. How cool. I'm in. My mind already started spinning about what I could do for somebody today.
The feeling of being kind and making someone's day is priceless. I always keep in mind how I would feel or how I would want to be treated. Kindness warms hearts...and think of all the great things that can happen when a heart is warmed! Ripple Effect!
These days Smile cards are always in my pockets, in my bag, leaving home without them is like going out without shoes :-) and the Universe always finds the most amazing ways for me to make use of them, either with a generous tip to the waiter, or the singer on the street, left inside a book at the library, maybe one day someone will write one of those books "1001 ideas" to use a smile card. Of course the smile card is just a good excuse to spread some kindness in the world. I have seen people's life change over night with the power of kindness, instead of concentrating in what's bothering them, they decided to look around and find out where to help, once they shift their attention to the needs of others amazing things happen. The biggest lesson I have learned in my kindness journey is that the time to be kind is NOW.
I agree Tabbi, my husband has been posing this question for the past few months: How is it that we teach our children to share, to work out differences, that caring for others, being honest, and being kind are the most important qualities to aspire to.....what changes when we become adults? What happens? What in our adult culture turns?
It is strange that in today's times small acts of kindness have become difficult to understand.
I'm a muslim and it is part of our religion and our way of life, so its nothing new to me. I have grown up with acts of kindness all around, being given and being taken.
I know its a part of christianity too. Some of the kindest people I have come across have been christians.
So...then what has happened? The capitalist way of thinking has spread over the world. like a disease