Het domino-effect Van Vriendelijkheid

De afgelopen jaren ben ik een groot voorstander geworden van Smile Cards . Het idee achter deze kleine kaartjes is simpel: doe een anonieme daad van vriendelijkheid en laat een kaartje achter, waarmee je de ontvanger uitnodigt om iets terug te doen. Als hij/zij dat doet, blijft de ketting rondgaan, wat resulteert in een golf van vriendelijkheid die zich verspreidt.

Smile Cards zijn geweldig op manieren die ik niet kan tellen. Klein, eenvoudig, bescheiden – maar toch krachtig, want één vriendelijke daad kan het begin zijn van een lange kettingreactie . Maar om al deze redenen is de belangrijkste reden waarom ik ze gebruik de subtiele verandering die zich begint voor te doen in mijn manier van denken .

Onlangs zat ik in het vliegtuig een intrigerend financieel boek te lezen dat mijn vriend me had gegeven. Toen ons vliegtuig landde, voelde ik een tikje op mijn schouder. Het was een oudere heer die me naar mijn mening over het boek vroeg. Het bleek dat hij erover had gehoord en het graag wilde lezen. Ik gaf hem mijn feedback over het interessante boek, maar toen schoot me iets te binnen: waarom zou ik het hem niet gewoon geven? Het boek was toen nog niet eens verkrijgbaar in de VS. Dus gaf ik het hem. Natuurlijk weigerde hij aanvankelijk, maar ik probeerde mijn beste argumenten te geven, en na wat heen en weer gepraat nam de man het boek met tranen in zijn ogen aan. Hij vertelde me dat hij het moeilijk vond te begrijpen waarom ik zoiets zou doen, maar dat hij het op de een of andere manier zou terugbetalen.

Nu, in het grote geheel betekent dit verhaal niets. Ik bedoel, het is gewoon iemand een boek geven. Iedereen kan het. Maar... die gedachte, de "waarom geef je hem het boek niet gewoon?"-gedachte, was heel nieuw voor me. De paar maanden daarvoor had ik rondgelopen met Smile Cards in mijn portemonnee. Wat aanvankelijk begon als een leuk gespreksonderwerp op feestjes, groeide uit tot een stapel vriendelijke daden die ik gewoon moest loslaten.

Langzaam begon mijn perspectief te verschuiven. In plaats van te kijken hoe ik situaties in mijn voordeel kon manipuleren, was ik druk bezig met het bedenken van manieren waarop ik iemands dag beter kon maken. De kaarten waren een kleine reminder om een ​​beter mens te worden! Ik begon te beseffen dat ik niet zomaar wat aardige kaarten bij me had – ik droeg de potentie voor vrijgevigheid bij elke interactie. Dit alles brengt me terug naar de dag dat ik het boek aan de vreemdeling gaf. Het was verbazingwekkend, juist omdat het gewoon was. Ik had een moment meegemaakt waarop ik uit gewoonte wilde geven; bijna alsof dat de enige manier was waarop ik wist hoe ik op de situatie moest reageren. Op dat moment was er geen verschil tussen een vreemdeling en een vertrouwde vriend. En het allermooiste? Nadat ik hem het boek had gegeven, was de persoon die de rest van de dag rondhuppelde en duizelig was – ikzelf .

Ik besef nu dat ik mijn brein letterlijk opnieuw heb geprogrammeerd, dat de constante inspanning om kleine dingen voor anderen te doen, ertoe leidt dat de grotere daden van geven 'no-brainers' worden. Bovendien heeft dit geleid tot een verschuiving in perspectief, van een focus op resultaten naar een focus op het proces. Verwacht niet dat de wereld verandert, geef gewoon nu, zonder voorwaarden, en vertrouw erop dat de kracht van de daad het herprogrammeringsproces bij iedereen die erbij betrokken is, zal voortzetten.

Ik heb in mijn leven gezien hoe het rimpeleffect tot veranderingen leidt, zowel extern als intern. Hoewel ik de Smile Cards niet per se nodig heb om op het pad te blijven, zijn ze zeker een goed excuus :)