Zakelijke Lessen Van Een Stille Tuinier

De mensen die mij het beste kennen, weten dat ik in mijn hart gewoon een stille tuinier ben. Mijn tuin heeft me waarschijnlijk het meest geleerd over hoe dingen groeien – en bloeien op een levendige en duurzame manier. Deze lessen hebben mijn aanpak gevormd om verantwoorde groei in het bedrijfsleven te stimuleren en de manier waarop ik mijn intentie, aandacht en energie inzet.

Een tuinier ziet de wereld als een systeem van onderling afhankelijke onderdelen – waar gezonde, duurzame relaties essentieel zijn voor de vitaliteit van het geheel. "Een echte tuinier is geen persoon die bloemen kweekt, maar iemand die de grond bewerkt." In het bedrijfsleven heeft dit voor mij geleid tot het belang van het ontwikkelen van overeenkomsten en partnerschappen waarin visie en waarden, doel en intentie expliciet worden geformuleerd, overwogen en afgestemd tussen alle belanghebbenden van een onderneming – klanten, medewerkers, leveranciers, aandeelhouders, en de bredere gemeenschap en natuurlijke omgeving.

De tuin heeft me geleerd over geduld en volharding, en over de ethische principes van vrijgevigheid en wederkerigheid. Het heeft me laten zien hoe belangrijk het is om de cycli van leven en verval te waarderen. Voor de tuinier is composteren een transformerende daad – waarbij het snoeiafval (of de mislukte oogst) van het afgelopen seizoen de bron van kracht voor volgend jaar kan worden.

Ik heb geleerd dat het niet alleen gaat om wat je plant, maar ook om hoe je het plant, wat op de lange termijn voordelen oplevert in het leven, werk en de tuin. Tuinders weten dat zodra sterke wortels zich hebben gevestigd, de groei vaak exponentieel in plaats van lineair verloopt.

Tuinieren is, net als ondernemen, inherent een lokale activiteit, die zich afspeelt in een voortdurend veranderend en onvoorspelbaar wereldwijd klimaat. Persoonlijk aanwezig zijn, met een schop en nederigheid in de hand, is essentieel.

Tuinders zijn, net als ondernemers, geobsedeerd door latent potentieel – en staan erom bekend dat ze pathologisch optimistisch zijn. We kunnen ons de bloei en de geur van de roos zelfs midden in de winter levendig voorstellen. Zoals de Amerikaanse natuuronderzoeker Henry David Thoreau ooit schreef: "Ik heb groot vertrouwen in een zaadje. Overtuig me ervan dat je daar een zaadje hebt, en ik ben bereid wonderen te verwachten."

In essentie is het werk van de tuinier een leven vol zorg. We kweken overvloed met schaarse middelen. We verzorgen, moedigen aan, bemesten – en snoeien waar nodig – met respect voor de ware en wilde aard van alles wat leeft. We weten dat het creëren van blijvende waarde visie, passie, hard werken en de inzet van anderen vereist.

Ik begin dit werk van tuinieren – en investeren in de gezondheid van mensen – pas te begrijpen als een daad van universele verantwoordelijkheid. Zijne Heiligheid Dalai Lama herinnert me eraan: "Ieder van ons moet leren om niet alleen voor zichzelf, zijn eigen familie of zijn land te werken, maar voor het welzijn van de hele mensheid. Universele verantwoordelijkheid is de sleutel tot het voortbestaan van de mensheid. Het is de beste basis voor wereldvrede."

--William Rosenzweig, uit zijn dankwoord voor de "Oslo Business for Peace Award"

***

Voor meer inspiratie, doe mee aan een Awakin Call met Rosenzweig aanstaande zaterdag. RSVP-informatie en meer details vind je hier.