Poëzie Roept Ons Op Om Te Pauzeren

Je visie wordt pas helder als je in je eigen hart kijkt. --Carl Jung

Ik schrijf al gedichten sinds mijn kindertijd. Mijn notitieboekje werd een vriend met wie ik rustig kon praten. Deze relatie heeft me decennialang in stand gehouden en gesteund. Het is het observeren van de kleine dingen die het dagelijks leven vormen die me ertoe aanzetten een gedicht te schrijven.

Het is een eenvoudig onderwerp, een gemeenschappelijk kenmerk, dat ik kies om te onderzoeken. Dus wanneer ik over straat loop, een blik soep open, een verbleekte poster op de muur zie of bedenk wat ik op nat cement zou kunnen schrijven, vraag ik mezelf af wat ik zie en wat mijn reactie op dat moment is.

De handeling van het toestaan ​​van een pauze om woorden neer te zetten zonder hun richting te kennen, volgend op een vrije stroom van een spontane impuls, leidt voor mij altijd tot een ontdekking. Dit geeft vorm aan wat een gedicht wordt. Een samenkomst op het moment van wat mij, de schrijver, gegeven wordt en wat jou, de lezer, vervolgens aangeboden wordt. Zo ontmoeten we elkaar.

VOOR IEDEREEN

De afslag naar de stad nemen

je passeert sombere steegjes, chique

restaurants, iemand die zit

op de stoep gegooid met stenen.

Hij kan nog niet eens naar de prullenbak kruipen

om half opgegeten muffins op te halen.

Hij is het trottoir, een deel

van het landschap, een gebroken monument

niemand ziet het meer. Ik pauzeer

denkend dat hij van iemand is

broer, zoon, vader, echtgenoot,

oom, vriend, die vroeger bij mij hoorde

ergens anders maar is verloren

het adres, de wil, de geest,

en kan niet van deze plek weg.

Ik zeg hallo. Ik probeer het te doen.

de heiligste hallo ooit gezegd

op een toon die echt betekent

Ik ken je. Ik hou van je.

***

ALFABETSOEP

Het is makkelijker om een ​​blikje te openen,

kijk hoe de letters zweven.

De lepel draait in de bouillon

een woord te verwerken krijgen.

Er is brood om te breken

en een gebed om op te zeggen.

Niet voor wonderen

maar voor het gewone.

***

HET VERANDERENDE VELD

Onder mijn arm droeg ik de print naar huis

in een kartonnen koker uit de galerie.

Er werd een frame gebouwd en het glas werd op maat gesneden

over het gele koren van Van Gogh.

Jarenlang zonlicht door het raam

geleidelijk de kleuren verbleekt

het veranderen van het warme open veld

in een dorre woestijn.

Maar de vogels! Hun vleugels

heeft de lucht nooit verlaten.

***

HOOP

Ik wil het woord schrijven

letter voor letter

zoals je met een stok zou doen

in het zand

of een vinger in het vuil,

elke letter

vergroot op de grond.

Vier letters

gevormd door een schoenpunt

of de rand van een rots.

Een wens

in nat cement.

***

Dank aan de volgende publicaties waar de gedichten voor het eerst verschenen:

Recensie The Awakenings, 2020, Voor iedereen, Spillway, 2016, Alfabetsoep, Poetry East, 2011, Het veranderende veld, Watch My Rising, 2016, Hoop.