De Rode Draad Van Mijn leven: De Wijsheid Van Het Hart Volgen

Loslaten en leren mijn innerlijke wijsheid te volgen in plaats van een agenda.

Dit is de rode draad in mijn leven.

Tot mijn 33e was het een hobbelige weg, vol pijnlijke en diepe kuilen.

Ik begreep de betekenis van alles wat mij overkwam niet en voelde mij verloren.

Ik heb op vele vlakken met hand en tand gevochten voor mijn recht om te bestaan.

En eindigde in een burn-out.

Daar lag ik, op de bodem.

Achteraf gezien het mooiste cadeau van allemaal, in een schokkende verpakking.

De kans op een nieuw begin.

Ik had geen andere keuze dan door de duisternis te lopen.

En voor het eerst in mijn leven stelde ik mezelf de vragen:

Wie ben ik?

Waarom ben ik hier?

Achter alle schreeuwende gedachten van mijn geconditioneerde hoofd hoorde ik voor het eerst een andere stem.

Mijn hart werd hoorbaar:

'Kijk niet achterom

Springen.

Je bent helemaal vrij om opnieuw te beginnen. Altijd.

En zo kwam, met tegenzin, alles in de tuin van mijn leven tot bloei.

Afscheid van mijn goedbetaalde marketingbaan in het bedrijfsleven.

Dat gebeurde niet van de ene op de andere dag. Ik vond het ongelooflijk moeilijk om mijn financiële zekerheid op te geven.

Ook al maakte die schijnzekerheid mij absoluut niet blij.

Ik heb resoluut een einde gemaakt aan een relatie die niet meer klopte.

En ik liet ook mijn vriendengroep los, die niet bij mij paste.

Het nieuwe pad werd bewandeld in gezonde voeding, yoga, ChiRunning en spiritualiteit.

Na een aantal jaren kwam mijn huidige partner, Jeroen, in beeld, met wie ik dat nu allemaal kan delen. En we begonnen samen veel trainingen te volgen.

Dat betekende niet dat de weg vanaf dat moment volledig geasfalteerd werd.

Samen werden we nog een aantal keer uitgedaagd om los te laten en de stem van ons hart te volgen.

Ten eerste was er het idee om een ​​retraitecentrum op te zetten, maar na vier jaar hard werken bleek dit toch niet de juiste weg.

Ondertussen was ik vitaliteitscoach, yogaleraar en gaf ik yoga- en hardlooplessen.

En toch wilde mijn hart dat ik dit allemaal gedeeltelijk losliet, geen wekelijkse lessen meer.

Met een diepe zucht, weerstand en een schreeuwend hoofd deed ik dat.

Niet langer luisteren naar de stem van mijn hart was geen optie meer.

Veel mensen noemen het nog steeds dapper.

Voor mij is het iets anders.

Het volgen van de stem van mijn hart wekte een vlam in mij...

Samen met Jeroen reisde ik door Europa in een grote camper. We deden dit ongeveer zes maanden per jaar, zeven jaar lang.

Opnieuw namen we afstand van de gebaande paden.

Op dit pad begon de camera mij te vergezellen en kreeg ‘de Alice’ in mij een ‘gezicht’.

Alice is mijn favoriete archetypische held.

In de spanning tussen het volgen van haar innerlijke verlangens en de uiterlijke normen die de heersende maatschappij haar oplegt, kiest ze haar eigen pad, wat vaak wordt afgekeurd door haar omgeving.

Ik leef graag als Alice!

De lens van de camera is mijn konijnenhol. Ze geeft me de ruimte om terug te vallen in mijn kinderlijke fantasie. Het kleine meisje dat urenlang langs de rand van het beekje bij opa's moestuin kon zitten, zich verwonderend over de grootsheid van elk klein detail. Een wereld vol vrijheid, waar buiten de lijntjes van 'het normale' kleuren is toegestaan, ontvouwt zich dan.

Zo overstijg ik in het moment de geleerde inzichten over mooi of lelijk, goed of slecht. En creëer ik dromerige, kleurrijke beelden die een nieuwe wereld van eenvoud, sereniteit, stilte en transcendentie ademen.

Ik wil urenlang door de natuur dwalen.

Het liefst door de bergen.

Hier voel ik mij helemaal thuis....

Ik kan niet uitleggen waarom.

Het is een oergevoel.

In die jaren kwam ook de Cursus in Wonderen op mijn pad.

Met tegenzin begon ik.

Op een gegeven moment werd ik erdoor gegrepen.

Het andere moment gooide ik het weg in de kast onder het mom van "onzin".

Drie jaar geleden kwam er een keerpunt.

Mijn hart liet me opnieuw niet meer los en bleef elke dag oefenen.

De cursus in wonderen liet mij heel duidelijk ervaren dat ik in elk NU maar één keuze heb.

Een keuze die we onmerkbaar in onze gedachten voortdurend maken:

Kies ik voor angst en polariteit of kies ik voor liefde en eenheid?

Ongeacht de omstandigheden die zich voordoen.

We denken dat we zoveel keuzes hebben dat we ons vaak overweldigd voelen.

Zoals ik het nu zie.

We hebben er maar één om mee te beginnen: angst voor liefde.

En alle andere keuzes zijn een gevolg van deze keuze.

In elk klein detail van je leven.

"Oké!", dacht ik bij mezelf over het volgen van De Cursus in Wonderen.

Prachtig dit pad. Prachtig dat je dit voor jezelf doet.

Maar je gaat er niet over praten en al helemaal niet meer mee doen.

Zelfs de hekken die mij beschermden, werden langzaam door mijn hart afgebroken.

Ik kon het niet laten om erover te praten.

Ik kon anderen niet helpen hun gedachten te doorgronden.

Het gebeurde vanzelf.

Alles wat je in dit leven ervaart, heeft een functie.

Het helpt je terug te keren naar wie je werkelijk bent.

Voorbij je individuele persoonlijkheid, naar onvoorwaardelijke liefde.

Ik heb persoonlijk ervaren dat er in elke wond een grote wijsheid schuilt.

Een jaar geleden ging onze camper precies op de laatste dag van een half jaar reizen kapot.

Ik wist meteen dat dit een teken was.

Er zou een nieuw hoofdstuk komen...

En dat hoofdstuk diende zich twee maanden later aan.

Tijdens die zeven jaar reizen waren we op zoek naar een woonplek in de bergen.

Op veel plekken in Europa zochten we, totdat we het zoeken beu waren.

En plotseling was er een geweldige plek om een ​​huis te huren in Italië.

Waar we nog nooit gekeken hadden...

Zonder het huis en de omgeving gezien te hebben, voelde ik al heel duidelijk dat we hierheen moesten.

En zo vertrokken wij... onwetend en toch heel zeker.

En de plek en het huis overtroffen onze stoutste verwachtingen.

Nu zijn we hier op zoek naar een eigen thuis.

Nu ben ik op veel verschillende manieren dankbaar dat ik anderen mag helpen op het pad van de overgang van hun hoofd naar hun hart.

Zodat we niet anderen volgen, maar onze eigen passie en betekenis.

Als we dat doen, worden we bij elke stap door het universum ondersteund.

Als we dat doen, geven we het beste van onszelf aan een nieuwe wereld die wil ontstaan.

Onze grote camper is een paar weken geleden verkocht.

Er is een klein busje teruggekomen.

Want ook al lijkt het erop dat we nu een stabiel leven leiden.

Het reizende bloed wil blijven stromen.

Voor mij voedt de reis naar buiten de innerlijke reis en vice versa.

***

Voor meer inspiratie kunt u deelnemen aan een speciale kring en schrijfworkshop met Sandra Lensink. Meer details en RSVP-informatie vindt u hier.