Venkat Krishnan: De Vreugde Van Geven

Als kind groeide Venkat op in een middenklassegezin in Bombay en kreeg hij de kans om naar een gewone school te gaan. Hij zag hoe sommige van zijn jeugdvrienden, zoals Manohar en Harry, afhaakten vanwege de vicieuze cirkel van armoede, Venkat besefte dat " het waar je geboren bent het verschil maakt in je leven ". Zijn hele leven sindsdien is een oprechte, onvermoeibare poging geweest om een ​​instrument te zijn voor een gelijkwaardiger wereld.

Venkat studeerde op 21-jarige leeftijd aan IIM Ahmedabad , India's beste business school, en zijn vrienden droomden van een carrière als een luxe. Hij was druk bezig met het schrijven van zijn studieopdracht: " Ik zie mezelf als een instrument of hulpmiddel dat de maatschappij ter beschikking staat. En mijn keuzes moeten worden geleid door het maximaliseren van de opbrengsten die ik aan de maatschappij kan geven. Dus ik doe niet iets alleen omdat ik het leuk vind, maar omdat dat de beste besteding van mijn tijd is ten behoeve van de maatschappij. Ik doe wat nodig is. " Hij vraagt ​​zichzelf en nu ook andere jonge, slimme geesten af: "Voor iedereen met een goede opleiding zijn de behoeften aan fysiologie, veiligheid en respect geen probleem, dus waarom zou je je dan niet richten op zelfontplooiing?" Rashmi Bansal, auteur van de bestseller " Stay Hungry, Stay Foolish " met verhalen van 25 MBA's van IIM Ahmedabad die hun lucratieve banen opzegden om een ​​minder bewandeld pad te bewandelen , merkt op: "Venkat's bijnaam op de campus was 'Fraud', wat ironisch is, want zowel in de eerlijkheid waarmee hij tegen me spreekt als in het werk dat hij daadwerkelijk doet, is Venkat een van de meest oprechte mensen die ik ooit heb ontmoet."

Drie jaar werken bij The Times of India was genoeg om zijn studielening en wat schulden van zijn familie af te betalen. Er deed zich een kans voor en hij richtte de Eklavya School op. in Ahmedabad in 1996, samen met twee studievrienden. Een doorsnee school zou Venkat niet echt boeien, maar ze deden iets opmerkelijks door een aantal van de rijkste en armste kinderen van Ahmedabad samen te brengen onder één dak, met dezelfde kansen. Binnen een jaar was het de "coolste school van Ahmedabad", maar al snel besloot Venkat om eruit te stappen. Wat vervolgens in 2000 ontstond, was GiveIndia - een online platform waarmee gewone burgers verandering teweeg konden brengen door te doneren aan betrouwbare ngo's. GiveIndia was misschien wel het eerste crowdfundingplatform ter wereld - exclusief voor sociale voorzieningen, maar Venkat haalt zijn inspiratie uit Vinoba en noemt de Bhoodan- beweging de beste crowdfundingcampagne; en hij zegt dat "empathie en een band met mensen" de meest effectieve bron is voor sociale bewegingen. Tot ieders verbazing stond in het eerste jaarverslag van GiveIndia: " Beste stakeholders, we zijn verheugd u te kunnen meedelen dat GiveIndia is gesloten ". Ze spraken hun wens uit dat de samenleving inclusiever wordt en dat organisaties zoals GiveIndia niet langer nodig zijn. Hoewel dat nog niet is gebeurd, is Venkats leven een voortdurende uiting van verandering en het harder proberen, net als Boxer op de Animal Farm en Gandhi, die samen met Boeddha zijn grootste inspiratiebron is. "Ik huil elke keer als ik denk aan 15 augustus, toen iedereen de vrijheid vierde en hij midden in een dorp in de buurt van Calcutta stond en zei: nu is het niet het moment om vrijheid te vieren - mijn volgende mijlpaal is vrijheid van intolerantie - dat is wat we nodig hebben!"

In 2009 startte hij samen met een groep vrijwilligers de Joy of Giving Week (nu Daan Utsav ) - Een volledig gedecentraliseerde beweging, een 'festival' dat elk jaar van 2 tot en met 8 oktober wordt gevierd. Naar schatting geven 50 lakhs - 1 crore Indiërs - in die ene week. Venkat zegt dat werken in DaanUtsav hem persoonlijk heeft veranderd. Hij dacht eerder dat India moest leren over geven, maar nu beschouwt hij dienstmeisjes, riksjachauffeurs en de allerarmsten als zijn leermeesters in geven.

Venkat is tevens hoofdbestuurder van de India Welfare Trust , die zich inzet voor de bevordering van liefdadigheid en vrijwilligerswerk in India. Venkat is tevens ondertekenaar van #LivingMyPromise , een initiatief waarbij Indiërs uit de middenklasse beloven meer dan 50% van hun vermogen te doneren aan doelen naar keuze. Hij is onlangs betrokken geweest bij het initiatief #EveryIndianVolunteering , dat ernaar streeft elke Indiër te betrekken bij vrijwilligerswerk voor maatschappelijke doelen.

Hoewel Venkats verhaal gaat over het opzetten van vele organisaties voor maatschappelijk welzijn, is het een even krachtig verhaal over loslaten . GiveIndia heeft de ontwikkelingssector in de loop der jaren verrast door zeer waardevolle en impactvolle initiatieven op te zetten, zoals fondsenwerving via marathons, High-Networth-Individuals (HNI) Giving, en deze projecten vervolgens zonder enige verwachting over te dragen aan andere organisaties. In 2008 stapte Venkat ook persoonlijk uit GiveIndia, omdat hij vond dat de organisatie beter zou groeien onder professioneel management. Onlangs, toen de sociale onderwijsonderneming Educational Initiatives , die hij mede had opgericht, werd verkocht, ontdekte hij dat hij veel meer rijkdom bezat dan hij ooit nodig zou hebben. Hij heeft beloofd meer dan 90% van deze rijkdom (en tijd) weg te geven en blijft zich daarbij afvragen of hij wel in staat is om onthecht te geven .

Zijn verhaal is er ook een van eenvoud - je ziet hem vaak in hetzelfde grijze T-shirt lopen, al vijftien jaar in dezelfde laptoptas , en het gerucht gaat dat hij zijn kleine huis 's nachts niet op slot doet. "Als je vereenvoudigt, krijg je veel vrijheid om te doen wat je echt wilt", zegt Venkat. Venkats verhaal heeft een tastbare impact op grote schaal , maar het is ook een even krachtig, onzichtbaar verhaal over het domino-effect van 'de verandering zijn' - zijn leven heeft velen diep geïnspireerd om een ​​leven van grotere vrijgevigheid te omarmen. Venkat hecht veel waarde aan maatschappelijke impact en tegelijkertijd ziet hij geven als een beloning op zich. Hij heeft zelfs al vele prestigieuze prijzen afgewezen. Hij laat zich niet leiden door mijlpalen, maar geniet intens van de reis, elke dag, elk moment. Hij zegt "Geef tot het pijn doet", en dat heeft hij ook, maar toch heeft hij in zijn afgelopen 25 jaar dienst geen enkele daad van geven betreurd. Zijn leven is een prachtig en inspirerend voorbeeld van "de vreugde van het geven".

Vijf vragen voor Venkat

Wat brengt jou tot leven?

Als je ziet hoe mensen onbaatzuchtig geven en genieten, en hoe ze helemaal opgaan in dienstbaarheid.

Een keerpunt in je leven?

Ik denk dat er meer dan 50 tot 100 momenten in mijn leven zijn geweest waarop een andere beslissing mijn leven een heel andere wending had kunnen geven. Maar als ik er één moest kiezen, zou ik zeggen dat er 2 momenten zijn die mijn leven ingrijpend hebben veranderd. 1. Naar Airport High School gaan in klas 5 - van een school voor de 'volledig middenklasse' naar een school met leerlingen uit verschillende sociaaleconomische milieus. 2. In 1996 de zakelijke sector verlaten om naar Eklavya in Ahmedabad te gaan.

Een vriendelijke daad die u nooit zult vergeten?

30 automobilisten in Chennai besloten elk 1.000 roepies te doneren om mensen op straat te voeden als onderdeel van #DaanUtsav toen we het in 2009 lanceerden

Staat er iets op je bucketlist?

Ik heb geen bucketlist. Als het mogelijk is, zou ik graag een manier vinden om mijn bestaan ​​uit alle herinneringen te wissen, zodat de herinneringen niet "verspild" worden, maar gebruikt kunnen worden voor anderen die graag herinnerd willen worden.

Een boodschap van één regel voor de wereld?

Geef jezelf zo volledig mogelijk, tot het pijn doet en tot je immense vreugde haalt uit de pijn die het geven veroorzaakt.

***

Voor meer inspiratie kun je dit weekend luisteren naar een Awakin Talks-interview met Venkat. Meer details en RSVP-info vind je hier.