Venkat Krishnan: Radość Dawania

Jako dziecko Venkat dorastał w rodzinie klasy średniej w Bombaju i miał okazję uczyć się w zwykłej szkole. Widząc, jak niektórzy z jego przyjaciół z dzieciństwa, jak Manohar i Harry, porzucają szkołę z powodu błędnego koła ubóstwa, Venkat zdał sobie sprawę, że „ miejsce, w którym się urodziłeś, robi całą różnicę w twoim życiu ”. Całe jego życie od tamtej pory było szczerą, niestrudzoną próbą bycia narzędziem dla bardziej równego świata.

Studiując w IIM Ahmedabad , najlepszej szkole biznesu w Indiach, w młodym wieku 21 lat, gdy jego przyjaciele marzyli o wymyślnej karierze, Venkat był zajęty pisaniem w swojej pracy zaliczeniowej na studia: „ Widzę siebie jako instrument lub narzędzie dostępne dla społeczeństwa. A moje wybory powinny być kierowane maksymalizacją zysków, które dam społeczeństwu. Więc nie będę robił czegoś tylko dlatego, że to lubię, ale dlatego, że jest to najlepsze wykorzystanie mojego czasu dla dobra społeczeństwa. Zrobię wszystko, co będzie trzeba”. Pyta siebie, a teraz inne młode, jasne umysły: „Dla każdego z dobrym wykształceniem potrzeby fizjologiczne, bezpieczeństwa i szacunku nie są problemami, więc dlaczego nie skupić się na samorealizacji?” Rashmi Bansal, autorka bestselleru „ Stay Hungry, Stay Foolish ” opowiadającego historie 25 absolwentów MBA z IIM Ahmedabad, którzy porzucili intratne posady, aby wybrać mniej uczęszczaną drogę, zauważa: „Na kampusie Venkat miał przydomek „Oszust”, co jest ironiczne, ponieważ zarówno pod względem szczerości, z jaką do mnie mówi, jak i pod względem wykonywanej przez niego pracy, Venkat jest jedną z najbardziej autentycznych osób, jakie kiedykolwiek spotkałam”.

Trzy lata pracy w korporacji „ The Times of India ” wystarczyły, aby spłacić pożyczkę studencką i część długów rodzinnych. Pojawiła się okazja i założył szkołę Eklavya w Ahmadabadzie w 1996 roku wraz z 2 przyjaciółmi ze studiów. Typowa szkoła nie wzbudziłaby entuzjazmu Venkata, a oni zrobili coś naprawdę niezwykłego, gromadząc pod jednym dachem niektóre z najbogatszych dzieci Ahmadabadu i niektóre z najbiedniejszych, z tymi samymi możliwościami. W ciągu roku była to „najfajniejsza szkoła w Ahmadabadzie”, ale wkrótce potem Venkat postanowił się wycofać. Następnie w 2000 roku powstała GiveIndia — internetowa platforma umożliwiająca zwykłym obywatelom bycie agentami zmian poprzez przekazywanie darowizn na rzecz godnych zaufania organizacji pozarządowych. GiveIndia była prawdopodobnie pierwszą platformą finansowania społecznościowego na świecie — wyłącznie na rzecz dobrobytu społecznego, ale Venkat czerpie inspirację z Vinoba i uważa ruch Bhoodan za najlepszą kampanię finansowania społecznościowego; i mówi, że „empatia i nawiązywanie relacji z ludźmi” to najskuteczniejsze źródło dla ruchów społecznych. Ku zaskoczeniu wszystkich, pierwszy roczny raport GiveIndia głosił: „ Szanowni Interesariusze, Z przyjemnością informujemy, że GiveIndia zostało zamknięte ”.. wyrażając swoje życzenie, aby społeczeństwo stało się bardziej inkluzywne i troskliwe, aby organizacje takie jak GiveIndia nie były już potrzebne. Chociaż to się jeszcze nie spełniło, życie Venkata było ciągłym wyrazem bycia-zmianą i starania się bardziej jak Bokser w Folwarku Zwierzęcym i jak Gandhi, który jest jego największą inspiracją, obok Buddy. „Płaczę za każdym razem, gdy myślę o 15 sierpnia, kiedy wszyscy świętowali wolność, a on był w środku wioski niedaleko Kalkuty i mówił: teraz nie jest czas na świętowanie wolności - moim kolejnym kamieniem milowym jest wolność od nietolerancji - tego potrzebujemy!”

Następnie w 2009 roku wraz z grupą wolontariuszy rozpoczął Tydzień Radości Dawania (obecnie Daan Utsav ) - całkowicie zdecentralizowany ruch, „festiwal” obchodzony co roku od 2 do 8 października. Szacuje się, że 50 Lakhs- 1 crore Hindusów angażuje się w dawanie w ciągu tego 1 tygodnia. Venkat mówi, że praca w DaanUtsav była dla niego osobistą transformacją - wcześniej myślał, że Indie trzeba uczyć o dawaniu, ale teraz uważa pokojówki i kierowców autorikszy oraz najbiedniejszych z biednych za swoich nauczycieli dawania.

Venkat jest również głównym powiernikiem India Welfare Trust , którego celem jest promowanie filantropii i wolontariatu w Indiach. Venkat jest również sygnatariuszem #LivingMyPromise , inicjatywy, w ramach której klasa średnia Hindusów obiecuje przekazywać ponad 50% swojego majątku na wybrane przez siebie cele. Ostatnio brał udział w inicjatywie o nazwie #EveryIndianVolunteering , której celem jest zaangażowanie każdego Hindusa w wolontariat na rzecz celów społecznych.

Podczas gdy historia Venkata opowiada o tworzeniu wielu organizacji dla dobra społecznego, jest to równie potężna historia o odpuszczaniu . GiveIndia w ciągu swojego istnienia zaskoczyła sektor rozwoju, budując niezwykle wartościowe i wpływowe inicjatywy, takie jak zbieranie funduszy poprzez maratony, High-Networth-Individuals (HNI) Giving, a następnie po prostu przenosząc te projekty do innych organizacji bez żadnych oczekiwań. W 2008 roku Venkat również osobiście wycofał się z GiveIndia, ponieważ uważał, że organizacja mogłaby się lepiej rozwijać pod profesjonalnym kierownictwem. Ostatnio, gdy przedsiębiorstwo społeczne Educational Initiatives , którego był współzałożycielem, zostało sprzedane, człowiek, którego cały dobytek zmieściłby się w 2 walizkach, odkrył, że posiada znacznie więcej bogactwa, niż kiedykolwiek będzie potrzebował. Obiecał rozdać ponad 90% tego bogactwa (i czasu) i podczas gdy to robi, wciąż zadaje sobie pytanie, czy jest w stanie dawać z dystansem .

Jego historia jest również prosta - często można go zobaczyć w tej samej szarej koszulce od ostatnich 15 lat i używa tej samej torby na laptopa , a plotki głoszą, że nie zamyka swojego małego domu na noc. „Kiedy upraszczasz, zaczynasz mieć dużo swobody, aby robić to, co naprawdę chcesz robić” - mówi Venkat. Historia Venkata ma masowy, namacalny wpływ , ale jest również równie potężną, niewidzialną historią efektu domina bycia-zmianą - jego życie głęboko zainspirowało wielu do przyjęcia życia o większej hojności. Venkat głęboko troszczy się o wpływ społeczny, a jednocześnie postrzega dawanie jako nagrodę samą w sobie i faktycznie odrzucił wiele prestiżowych nagród i nie kieruje się kamieniami milowymi, ale głęboko cieszy się podróżą każdego dnia, każdej chwili. Mówi „Dawaj, aż zaboli” i tak właśnie robi, ale mimo to w ciągu ostatnich 25 lat służby nigdy nie żałował ani jednego aktu dawania. Jego życie jest pięknym i inspirującym przykładem „radości dawania”.

Pięć pytań do Venkata

Co Cię ożywia?

Widzieć ludzi, którzy dają z siebie wszystko, czerpią radość i zatracają się w służbie.

Przełomowy moment w Twoim życiu?

Myślę, że w moim życiu było ponad 50-100 momentów, w których inna decyzja mogłaby poprowadzić moje życie na zupełnie inną ścieżkę, ale gdybym miał wybrać, powiedziałbym, że 2 momenty znacząco zmieniły bieg mojego życia. 1. Dołączenie do Airport High School w klasie 5 — przejście ze szkoły „całkowicie średniej klasy” do takiej, w której uczyli się ludzie o mieszanym pochodzeniu społeczno-ekonomicznym. 2. Porzucenie sektora korporacyjnego i dołączenie do Eklavya w Ahmadabadzie w 1996 r.

Akt dobroci, którego nigdy nie zapomnisz?

30 kierowców samochodów w Ćennaju postanowiło przekazać po 1000 rupii na wyżywienie ludzi na ulicach w ramach akcji #DaanUtsav, którą uruchomiliśmy w 2009 r.

Co jest na Twojej liście rzeczy do zrobienia przed śmiercią?

Nie mam listy życzeń. Jeśli to możliwe, chciałbym znaleźć sposób na wymazanie mojego istnienia ze wszystkich wspomnień, aby wspomnienia nie były „marnowane”, ale mogły być wykorzystane dla innych, którzy chcieliby być zapamiętani.

Jednowierszowe przesłanie dla świata?

Oddaj się tak bardzo, jak tylko możesz, aż poczujesz ból i aż będziesz czerpać ogromną radość z bólu spowodowanego dawaniem.

***

Więcej inspiracji znajdziesz w wywiadzie z Venkatem z Awakin Talks w ten weekend. Więcej szczegółów i informacje o RSVP znajdziesz tutaj.