„Sposób, W Jaki spędzamy Nasze dni, Jest oczywiście sposobem, W Jaki spędzamy Nasze życie” – napisała Annie Dillard W swojej Ponadczasowej Medytacji Na Temat życia Z

Dni z małymi dziećmi mogą mijać w rozmyciu odwożenia i odbierania, kąpieli i kładzenia się spać, Hot Wheels i marchewkowych paluszków oraz Shrinky Dinks. Jeśli kochasz swojego partnera, wyobrażam sobie, że znajdujesz chwile, by zauważyć siebie nawzajem, radząc sobie, nawet przez rozmycie, widzieć się wyraźnie. Ale jeśli nie jesteś pewien, to sam możesz stać się trochę rozmazany.

Później, kiedy poznałam Eda, mężczyznę, w którym się zakochałam, wciąż byłam trochę rozmazana, ale widziałam go w wyraźnych szczegółach. Zauważyłam wszystko: jego piękny profil, jego hojne uszy, jego miłe oczy. Sposób, w jaki podwijał rękaw koszulki na swoje przystojne ramię, kiedy mówił. Jego rozdzierająco staranne pismo. Sposób, w jaki zawsze czytał, nawet kiedy szedł ulicą, podkreślając bez przerywania kroku. Sposób, w jaki niósł wszystko w stosie: książkę, dodatkową książkę, notatnik, długopis, telefon, jakby nigdy nie słyszał o torbach. Sposób, w jaki postępował zgodnie z przepisem i wkładał wszystkie składniki do małych miseczek. Sposób, w jaki wystawiał język, kiedy kroił cebulę, dryblował piłką do koszykówki lub wiązał dziecięcy bucik. Sposób, w jaki rozśmieszał wszystkie dzieci. Sposób, w jaki rozśmieszał mnie. Sposób, w jaki sprawiał, że moje ręce drżały.

I zauważyłem, że on też mnie zauważył. Widział mnie wyraźniej niż ktokolwiek inny, kiedykolwiek.

I kawałek po kawałku zdałem sobie sprawę, że wcześniej nie miałem pojęcia, pojęcia na ziemi, co to znaczy być zakochanym i być kochanym w zamian. To były ekscytujące dni. Czternaście lat później, nadal takie są. Chodzi oczywiście o to, że możesz oczekiwać zakochania się w miłości swojego życia, dzień po dniu. Jeśli jeszcze nie znalazłeś miłości lub ją znalazłeś i straciłeś, to ona może znaleźć ciebie, być może wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz.

â„–37: zakochać się

Uzupełnij „Rzeczy, na które warto czekać” , czemu nie służą ani ekran, ani synteza, wspaniałą animacją Sophie wiersza Edny St. Vincent Millay „Żałobny bez muzyki” — swego rodzaju lustrzanym odbiciem tej pierwotnej świadomości, że nasz czas, skończony i dziki od siły twórczej, to wszystko, co mamy — a następnie powróć do jej ilustrowanej celebracji naszego wspólnego świata .