Tami Simon (over Insights at the Edge): Vandaag Spreek I

Ernest Holmes stichtte een religie genaamd de "Science of Mind". Hij schreef een boek genaamd Science of Mind, dat ik bijna onbegrijpelijk vind, maar hij schreef ook veel eenvoudigere boeken, waaronder een boek genaamd Creative Ideas (dat een beetje de basis vormt van mijn geloofssysteem) en een ander boek genaamd This Thing Called You. 's Avonds, als ik in bed lig, lees ik twee of drie gebeden uit het gebedenboek dat ik geschreven heb, daarna lees ik twee of drie gebeden van Ernest Holmes, en dan voel ik me opgewekt en optimistisch.

TS: Wanneer u zegt dat Ernest Holmes en de manier waarop hij zijn ideeën uiteenzet de kern van uw geloof of overtuigingssysteem vormt, kunt u mij dan vertellen wat dat is, wat die principes zijn?

JC: Het principe is dat er één geest is, één creatieve kracht, waar we allemaal deel van uitmaken. Wanneer we onszelf creatief willen uiten, is dat feitelijk de kracht van de Goddelijke Geest die zichzelf wil uiten, dus het is een antwoord. Weet je, mensen zeggen vaak: "Ik wil een roman schrijven, maar ik vrees dat het gewoon mijn ego is." Ernest Holmes zou zeggen: "Als je een roman wilt schrijven, is dat de Goddelijke Geest die ernaar verlangt zich uit te drukken." Dat neemt de hele kwestie van "Het is gewoon mijn ego" weg.

TS: Prachtig. Nu heb ik nog een ander citaat van je gelezen waar ik graag je reactie op zou willen horen. Hier komt het: "Om te groeien als kunstenaar, moeten we bereid zijn risico's te nemen. We kunnen niet eindeloos doorgaan met het herhalen van de successen uit ons verleden. Succesvolle carrières worden gekenmerkt door grote risico's." Ik ben benieuwd welke risico's jij momenteel neemt in je leven, en die je identificeert als: "Oh, dat is een risico dat ik neem."

JC: Aha. Op dit moment zit ik in een leesperiode. Zoals ik al zei, ik lees Mozarts Ghost, ik lees John Bowers boek End of Story, ik lees Tim Farringtons boek The Monk Upstairs. Wat ik nu wil doen, is mezelf vermaken, zodat ik niet alleen maar naar de muren staar en denk: "Waarom kan ik niet iets bedenken om te schrijven?" In plaats daarvan zoek ik naar dingen die heerlijk zijn. Ik ben aan het nadenken over wat ik hierna wil doen. Ik heb drie musicals die nog wat werk nodig hebben, en ik hoop dat ik Emma kan overhalen om er samen met mij aan te werken. Mijn piano is net gestemd, wat betekent dat ik me weer ga toeleggen op muziek.

TS: Het lijkt me logisch dat ik in een periode van heerlijk lezen zit. Ik ben echter benieuwd, als je terugkijkt op de afgelopen jaren, wat is dan iets waarvan je zou zeggen: "Nou, dat was riskant!", als je nadenkt over dit idee van risico's nemen?

JC: Ik heb mijn memoires geschreven.

TS: Dat klinkt riskant!

JC : Het was riskant. In de memoires vertelde ik over de moeilijkheden die ik heb gehad. Ik heb drie keer een zenuwinzinking gehad en ben in het ziekenhuis opgenomen geweest. De memoires gaan daarover. Wat ik ontdekte toen ik de memoires publiceerde, was dat de wereld verdeeld is tussen mensen die het geweldig vonden dat ik over alles praatte, en mensen die het gewoon niet wilden weten. Het boek werd zeer ongelijkmatig beoordeeld. De helft van de mensen was beledigd dat ik van mijn voetstuk was gestapt, en de andere helft was er juist heel blij mee.

TS: Nou, ik wil je bedanken, Julia, en ik ben duidelijk een van de mensen die je bereidheid om transparant en open over je leven te zijn, toejuichen. Ik denk dat het zo waardevol is voor mensen om geen projecties te hebben, maar de echte waarheid te kennen over mensen die ze bewonderen. Ik vind het nuttig. Het maakt ons allemaal menselijker. Ik wil je een compliment geven!

JC: Ik hoop dat het nuttig is.

TS: In de memoires – ik heb ze niet gelezen, en waarschijnlijk veel van onze luisteraars ook niet – wat was het waar je op uitkwam toen je deze zenuwinzinkingen beschreef, in termen van hoe het begrip of inzicht in je leven bracht? Wat was de context van die ervaringen, terugkijkend?

JC: Ik denk dat wat in de memoires naar voren komt, is dat ik ben blijven werken. Ik kreeg geen zenuwinzinking en zei: "Nou, dat is het!" Ik had een zenuwinzinking en ik schreef over een zenuwinzinking. Een vriend van me [die net de memoires had gelezen] zei tegen me dat hij me een soort Energizer Bunny vond, dat ik gewoon doorging. Ik denk dat daar een kern van waarheid in zit, en ik denk dat het misschien inspirerend is voor mensen om te lezen dat ik niet ben gestopt met creëren.

TS : Het is inspirerend! Ik denk dat het heel, heel betekenisvol is voor mensen om dat te horen.

Nou Julia, nu we aan het einde van ons gesprek zijn gekomen, is dit een ietwat ongebruikelijk verzoek, maar ik ben benieuwd of je onze luisteraars een soort zegen wilt geven met betrekking tot hun creatieve leven.

JC: Er is een liedje dat ik zing, [zingt] "Tijd is als een rivier. We wassen onze botten als stenen. Tijd is als een rivier. We wassen onze botten als stenen. Tijd is niet het antwoord. Tijd is niet de zoektocht. Tijd is waar we reizen terwijl we de rest leren. Wassend in de rivier van het zelf."

Als ik lesgeef, laat ik mijn klas dat lied zingen. Het lijkt erop dat mensen daardoor met beide benen op de grond staan ​​en bereid zijn om risico's te nemen.

TS : Geweldig! Heel erg bedankt, Julia. Bedankt voor je eerlijkheid, je hart, je moed en je transparantie. Ik waardeer het enorm.

JC : Graag gedaan! Het is geweldig om weer even met je te kunnen praten.