Þakklætislistinn Minn

Ég er að búa til minn eigin lista yfir drauma. Ekki Venjulegur listi yfir hluti sem ég vil gera áður en ég yfirgef þessa jörð, en frásögn af þeim yndislegu dropum góðvildar sem hafa fyllt fötuna mína upp á barma.

Hvort sem framlagið var einn dropi úr augndropa eða lítrar á lítra af örlæti, þá hefur allt þetta huggað sál mína, skolað burt klukkustundir af sársauka og borið mig í gegnum erfiðar raunir.

Og því hef ég ákveðið að gera meðvitaða tilraun til að viðurkenna þessar ekki svo handahófskenndu athafnir. Sumar voru eins tímabundnar og morgundögg, en jafnframt kælandi. Aðrar hafa verið eins og æðar, sem sprautuðu næringu stöðugt. Nokkrar voru sumarstormar: rafmagnaðar, öflugar og skammvinnar. Hvort sem gerendur þeirra vissu það eða ekki, þá hafði hver og ein þeirra mikil áhrif. Þær slökktu þurrkinn minn í anda og skildu mig eftir fyllta af þakklæti.

Liður númer 1: Hreint hús – Hlýtt hjarta

Fyrsta sagan mín gerist þegar ég var ung móðir tveggja smábarna: Alberts, tveggja og hálfs árs, og Nicholas, rétt rúmlega eins árs. Fjölskylda okkar, fjögurra manna, bjó í Washington-ríki, um 1.600 kílómetra frá flestum fjölskyldumeðlimum okkar í Suður-Kaliforníu. Á þeim 18 mánuðum sem liðnir eru frá því að við fluttum þangað höfðum við myndað yndislegan vinahóp. Við vorum á fyrstu stigum náins og samheldins sambands. Tíminn einn myndi leiða í ljós hvort saumarnir myndu leysist upp eða fléttast saman alla ævi.

Albert var orðinn mjög veikur af því sem virtist vera flensa. Við komumst fljótlega að því að hröð hnignun hans stafaði af sykursýki af tegund 1. Hann var fyrst lagður inn á sjúkrahús í 10 daga. Innan sólarhrings eftir að hann kom heim fékk hann magaflensuna aftur – mjög hættuleg staða fyrir alla með sykursýki af tegund 1, hvað þá nýgreint smábarn. Hann fór aftur á sjúkrahúsið í næstum viku í viðbót til að koma honum í jafnvægi.

Á meðan við dvöldum á sjúkrahúsinu skiptumst ég og eiginmaður minn, Matt, á að sofa við hlið Alberts. Við eyddum dögunum okkar þar, til skiptis hver yrði hjá honum á nóttunni og hver færi heim til að annast Nicholas. Sem betur fer bauðst ein af vinum okkar til að passa Nicholas á meðan við værum á sjúkrahúsinu. Yngsta dóttir hennar var jafn gömul og hann og þau voru eins og tvær baunir í belg. Á meðan við vorum að læra um hætturnar af því að of- eða vanskömmtun insúlíns naut yngri sonur okkar leka í löngum leikdegi.

Að sjálfsögðu vorum við Matt úrvinda. Svefnleysi og áhyggjur voru að grafa úr okkur rósemina.

Óttinn ólst upp í hugum okkar þegar við lærðum upp á nýtt hvernig ætti að annast frumburð okkar. Að ógleymdum því að við áttum eins árs gamalt barn sem var ruglað yfir langvarandi fjarveru foreldra sinna. Og húsið – ó, húsið! Það var enn eitt sem kom upp á því að fá ekki hreint heilsufarsvottorð. Að horfa á þennan hávaða og rugling jók bara kvíða minn. Ég fannst ég gjörsamlega ófullnægjandi og alls ekki geta gert neitt í því.

Milli sjúkrahúsheimsókna kom annar úr hópnum okkar við til að koma með kvöldmat og athuga hvernig okkur liði. Þessi vinkona var sú nákvæma í hópnum okkar. Þið þekkið týpuna – manneskjuna sem á heimilið sitt óspillt – snyrtilegt og glæsilegt – hreint út sagt skínandi. Enginn rykkanína fær nokkurn tímann að breiðast út í hennar húsi. Maður skyldi halda að öfundin myndi þróast í hatur, en það gerist aldrei, því hún er bara svo indæl og heillandi.

Þegar hún kom sat ég kyrr á milli þvottahrúga sem fylltu hvern einasta fermetra af sófanum mínum. Fleiri hrúgur af fötum huldu fæturna á mér. Ég var dauðhræddur og færði hrúgurnar til hliðar svo hún gæti setið við hliðina á mér. Við spjölluðum saman. Hún spurði hvort hún gæti gert eitthvað annað.

Það litla sem eftir var af andlegum hæfileikum mínum öskraði hljóðlega: VINSAMLEGAST – HJÁLPIÐ MÉR AÐ ÞRÍFA HÚSIÐ MITT!!!

Samt varð ég agndofa yfir sýninni af henni að sjá stækkandi svörtu hringina sem krýndu klósettskálina mína.

„Nei, en takk fyrir. Við höfum það ágætt,“ laug ég.

Hún lét það ekki á sig fá, en hún trúði ekki einu orði af því sem ég sagði.

Önnur sjúkrahúsdvölin endurræsti daggæsluna. Einn morguninn, þegar Matt kom með Nicholas, bað barnapössunarvinur okkar hann um lykil að húsinu okkar.

„Ef Nicholas þarfnast auka bleyja,“ útskýrði hún.

Hann gerði sér ekki grein fyrir því að ég yrði niðurlægður ef einhver sæi hversu ömurlegur svínabíinn við bjuggum í, svo hann afhenti hann hann fúslega. Um leið og hann fór hóf hópurinn okkar sína síðustu góðmennsku.

Fram að þessum tímapunkti í þessari tilteknu raun hafði ég ekki grátið í raun og veru. Fyrir mér var þetta munaður sem ég hafði ekki efni á. Ég var hreinlega hrædd um að ef ég byrjaði myndi ég missa alla getu til að starfa. Svo ég lokaði tárunum og hélt áfram.

Það var komið að mér að vera heima með Nicholas. Um leið og ég opnaði dyrnar vissi ég að eitthvað var að. Í stað óhreininda- og myglulyktarinnar sem venjulega bar með sér kveðju, var ég fagnað af ljúfum ilmi af furusól. Óreiðukenndi fataskápurinn var snyrtilega flokkaður og brotinn saman. Óhreinu fötin sem höfðu flætt yfir allar svefnherbergiskörfur voru nú dúnkennd og staflað við hliðina á. Allt glitraði – þar á meðal klósettin! Beint á miðju eldhúsborðinu mínu var vasi fullur af nýskornum blómum. Ég kastaði einu augnaráði á þá blómaskreytingu, féll á gólfið og grét.

Þessi stund losunar er mér að eilífu hugfangin. Það er sá tími sem ég held fast í þegar ég er yfirþyrmandi; þegar ég held að ég sé ein.

Án þess að bíða eftir að ég spyrði, skynjuðu vinir mínir hvað ég þurfti og brugðust við. Þeir sáu í gegnum örvæntingarfullan yfirlæti mitt. Þeir skáru í gegnum óhreinindin og hörku aðstæðnanna. Með því að þrífa húsið mitt þurrkuðu þeir burt hluta af ringulreiðinni og pússuðu geðheilsu mína.

Ég er þakklátur að eilífu og að eilífu.