ಇನ್ನರ್ ಪ್ರೀಚರ್ Vs ಇನ್ನರ್ ಟೀಚರ್: ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮೀರಿದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಕುರಿತು ಉರ್ಸುಲಾ ಕೆ. ಲೆ ಗುಯಿನ್

"ಒಂದು ಕವಿತೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾದ ನಂತರ, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಹಕ್ಕು ಓದುಗರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ" ಎಂದು ಯುವ ಸಿಲ್ವಿಯಾ ಪ್ಲಾತ್ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಕವಿತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಅದು ಯಾವುದೇ ಕಲಾಕೃತಿಗೂ ನಿಜ: ಕಲೆಯು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆಯೋ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ - ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು, ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸತ್ಯಗಳ ಸಮೂಹವು ಪ್ರಕಾಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ - ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಆನ್‌ಲೈನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು "ವಿಷಯ" ಎಂಬ ಪದದ ಉದಯವು ಸಮಕಾಲೀನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ನಾಶಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಕವಿತೆ - ಅಥವಾ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಚಿತ್ರಕಲೆ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಹಾಡು - ಅದರ "ವಿಷಯ" ಅಲ್ಲ; ಅದು ನಿಖರವಾಗಿ ಏನನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬಾರದು, ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥೈಸಿದ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೇ ಉರ್ಸುಲಾ ಕೆ. ಲೆ ಗುಯಿನ್ "ಟೀಸಿಂಗ್ ಮೈಸೆಲ್ಫ್ ಔಟ್ ಆಫ್ ಥಾಟ್" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಭವ್ಯವಾದ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇದನ್ನು ಮೂಲತಃ ಒರೆಗಾನ್‌ನ ಬ್ಲೂ ರಿವರ್ ಗ್ಯಾದರಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣವಾಗಿ ನೀಡಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ನಂತರ ವರ್ಡ್ಸ್ ಆರ್ ಮೈ ಮ್ಯಾಟರ್: ರೈಟಿಂಗ್ಸ್ ಎಬೌಟ್ ಲೈಫ್ ಅಂಡ್ ಬುಕ್ಸ್, 2000–2016 ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾದ ಪ್ರಬಂಧವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಜರ್ನಲ್ ಆಫ್ ಎ ರೈಟರ್ಸ್ ವೀಕ್ ( ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಗ್ರಂಥಾಲಯ ) - ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ಸೂಚನೆಗಳ ಕುರಿತು ಲೆ ಗುಯಿನ್‌ಗೆ ನೀಡಿದ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಪ್ರತಿಫಲದಾಯಕ ಸಂಪುಟ.

ಬೆಂಜಮಿನ್ ರೀಡ್ ಅವರಿಂದ ಉರ್ಸುಲಾ ಕೆ. ಲೆ ಗುಯಿನ್

"ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಬರಹಗಾರ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ? ಈ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರನ ಕರೆ ಏನು? ಯಾವ ಕೆಲಸವು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ನಾವು ಉದ್ದೇಶದ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ರಚಿಸಬಹುದು?" - ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಭಾಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಾ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ:

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಉತ್ತರ ಬರುವುದರಿಂದ ನನಗೆ ಮುಜುಗರವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬೇಕು? ನನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ. ಬರಹಗಾರನ ಕರೆ, ಈಗ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏನು? ಬರೆಯುವುದು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಯಾವ ಕೆಲಸವು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕೆಲಸ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದ ಬರವಣಿಗೆ. ಮತ್ತು ನಾವು ಉದ್ದೇಶದ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ರಚಿಸಬಹುದು? ನಾನು ಹೇಳಲಾರೆ. ಬರಹಗಾರರಾಗಿ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶದ ಸಮುದಾಯವು ನಮ್ಮ ಹಂಚಿಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆಯ ಬದ್ಧತೆಯ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅದು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಹೊರಗಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಗುರಿ ಅಥವಾ ಅಂತ್ಯ, ಸಂದೇಶ, ಪರಿಣಾಮ, ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕೃತಿಯ ಹೊರಗೆ ಇರುವ ಗುರಿಗೆ ಸಾಧನವಾಗಿ, ಸಂದೇಶದ ವಾಹನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಬರವಣಿಗೆ ನನಗೆ ಅದಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಬರಹಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪುವ ಒಂದು ಮಾರ್ಗ - ಸಂದೇಶ ರವಾನೆ ಮಾಡುವ ಗುರಿ - ಎಂದು ನಮಗೆ ಕಲಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮೆಮೊಗಳಿಂದ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಟ್ವೀಟ್‌ಗಳವರೆಗೆ ಬರವಣಿಗೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಆದರೂ, ಒಂದು ಕಲಾಕೃತಿ - ಅದು ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ - ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ:

ಮಕ್ಕಳು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, "ನೀವು ಕಥೆ ಬರೆಯುವಾಗ, ಮೊದಲು ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೀರಾ ಅಥವಾ ಕಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತೀರಾ?"

ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಕಥೆ ಅಥವಾ ಕವಿತೆ ನಿಮಗೆ ಏನನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತದೆ - ನಿಮಗೆ ಅದರ "ಸಂದೇಶ" - ಅದು ನನಗೆ ಏನನ್ನು ಅರ್ಥೈಸುತ್ತದೆಯೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿರಬಹುದು.

ಮಕ್ಕಳು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನಿರಾಶೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಆಘಾತಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವರ ಶಿಕ್ಷಕರು ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ.

ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿ ಇರಬಹುದು. ಬಹುಶಃ ಎಲ್ಲಾ ಬರವಣಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಸಹ, ಸ್ವತಃ ಒಂದು ಗುರಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಬೇರೆ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕೃತಿಯ ನಿಜವಾದ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಮೌಲ್ಯವು ಅದು ಸಾಗಿಸುವ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿದೆ ಅಥವಾ ಮಾಹಿತಿ ಅಥವಾ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು, ಭರವಸೆ ನೀಡುವುದು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದರೆ ನಾನು ಕಥೆಗಳು ಅಥವಾ ಕಾವ್ಯಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಗುರಿಗಳು ಎಷ್ಟೇ ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ಉದಾತ್ತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಕೃತಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿ ಮಿತಿಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಅದರ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕಲೆಯ ಚೈತನ್ಯದ ಆಳವಾದ ಮೂಲವಾದ ನಿಗೂಢತೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಅಥವಾ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ತರಲು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬರೆದ ಕವಿತೆ ಅಥವಾ ಕಥೆ, ಅದು ಎಷ್ಟೇ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಮೊದಲ ಕರ್ತವ್ಯ ಮತ್ತು ಸವಲತ್ತನ್ನು, ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ, ನಿಜವಾದ ಆಕಾರವನ್ನು ನೀಡುವ ಪದಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು. ಆ ಆಕಾರವು ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಸತ್ಯ.

ಕಲೆಯು ಕಲಾವಿದ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ, ಬರಹಗಾರ ಮತ್ತು ಓದುಗರಿಂದ ಸಹ-ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸಂದೇಶ ಮತ್ತು ಅರ್ಥದ ನಡುವಿನ ಅಂತರದಲ್ಲಿದೆ. ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಸ್ತುವನ್ನು "ವಿಷಯ" ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವಾಗ ನಾವು ಏನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ವಿರುದ್ಧ ಅರ್ಧ ಶತಮಾನದ ಹಿಂದೆ ಸುಸಾನ್ ಸೊಂಟಾಗ್ ಅವರು ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಾಗ ಇದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿತ್ತು. ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಈ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸರಳ, ಸೊಗಸಾದ ಸಾದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ:

ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ - ಅದು ಟೆರ್ರಾಕೋಟಾದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಎಸೆಯುವ ವಸ್ತುವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಗ್ರೀಕ್ ಪಾತ್ರೆಯಾಗಿರಲಿ - ಅದು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕಡಿಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಯಾರಿಸಿದ ಬರವಣಿಗೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಪದಗಳ ಸಾಲುಗಳು.

ನಾನು ನನ್ನ ಪದಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ, ನಾನು ನಿಜ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬಹುದು. ಈ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ನಾನು ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅದನ್ನೇ. ಆದರೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಬಹಿರಂಗವಲ್ಲ... ಕಲೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಮೀರಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಥೆ ಅಥವಾ ಕವಿತೆ ನಾನು ಬರೆಯುವಾಗ ನನಗೆ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಅವುಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ . ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅವುಗಳನ್ನು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ .

ಮತ್ತು ಇತರ ಓದುಗರು ಅದರಲ್ಲಿ ಇತರ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಲೇಖಕರು ಎಂದಿಗೂ ಉದ್ದೇಶಿಸದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕೃತಿಯನ್ನು ಬಳಸಲು ಅವರು ಸ್ವತಂತ್ರರು.

ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಹೋಮರ್‌ನ ವಿಂಟೇಜ್ ರೂಪಾಂತರದಿಂದ ಆಲಿಸ್ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಟಿನ್ ಪ್ರೊವೆನ್ಸನ್ ಅವರ ವಿವರಣೆ.

ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳ ನಂತರವೂ ಓದುಗರ ಅರ್ಥದ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ತಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನೈತಿಕ ಸತ್ಯದ ವಿಭಿನ್ನ ಪದರಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಸ್‌ನ ಮಹಾನ್ ದುರಂತಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಲೆ ಗುಯಿನ್ "ಆ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಆ ರಹಸ್ಯದಿಂದ, ಆಳವಾದ ನೀರಿನಿಂದ, ಕಲೆಯ ಮೂಲದಿಂದ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೀಟ್ಸ್‌ನ "ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ" ದ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಲಾವೊ ತ್ಸು (ಅವರ ಟಾವೊ ಟೆ ಚಿಂಗ್ ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಒಂದು ಸೊಗಸಾದ ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ವರ್ಧಿಸಿದ್ದಾರೆ ) ಅವರ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ:

ಸರಿಯಾದ ರೂಪದ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಸಾವಿರ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ .

ಯಾವಾಗಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಲೆ ಗುಯಿನ್, "ಕಲೆಗಾಗಿ ಕಲೆ" ಎಂಬ ಟ್ರೋಪ್ ಅನ್ನು ತಾನು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ, ಕಲೆಯು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವರು ದೋಷಪೂರಿತವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ:

ಕಲೆ ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದೆ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಸದಸ್ಯ: ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವ, ಕೇಳುವ, ಓದುವ ಜನರು. ನನ್ನ ಮೊದಲ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಕರಕುಶಲತೆಗೆ, ಆದರೆ ನಾನು ಬರೆಯುವುದು ಇತರ ಜನರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದಾದರೆ, ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿಯೂ ನನಗೆ ಅವರಿಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆ. ನನ್ನ ಕಥೆಯ ಅರ್ಥವೇನೆಂದು ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ನಾನು ಬರೆಯುವಾಗ ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೂ ಸಹ - ಆದರೂ, ಅದು ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ನಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ, ಸತ್ಯದ ಈ ಪಕ್ಕದ ನೋಟವು ಉಪದೇಶದ ಮೊಂಡಾದ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿ, ಎಮಿಲಿ ಡಿಕಿನ್ಸನ್ ತನ್ನ ಓದುಗರಿಗೆ "ಎಲ್ಲಾ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಓರೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿ" ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಚೋದಿಸಿದಾಗ ಇದು ತಿಳಿದಿತ್ತು ಮತ್ತು ಖಗೋಳ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಜನ್ನಾ ಲೆವಿನ್ ಒಂದೂವರೆ ಶತಮಾನದ ನಂತರ, ಅಲನ್ ಟ್ಯೂರಿಂಗ್, ಕರ್ಟ್ ಗೊಡೆಲ್ ಮತ್ತು ವಿಯೆನ್ನಾ ವೃತ್ತದ ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಓರೆಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಾಗ ಇದು ತಿಳಿದಿತ್ತು: "ಬಹುಶಃ ಸತ್ಯವು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬಹುದು."

ನೀವು ಅದನ್ನು ನೋಡಬಹುದು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ." ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಓದುಗರಿಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲೆಯಿಂದ ನೋಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ನೈತಿಕ ಕಾರಣವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ:

ನನ್ನ ಓದುಗ ನನ್ನ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಏನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೋ ಅದನ್ನೇ ಅವಳಿಗೆ ಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅವಳ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅವಳು ತಿಳಿದಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತಯಾರಿಸಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯುವುದು ನನ್ನ ಏಕೈಕ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ. ಬೋಧಿಸಲು ನಾನು ಯಾರು?

ಧರ್ಮೋಪದೇಶವನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ವಿನಮ್ರ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದೆ.

ನಮ್ಮ ಸ್ವ-ನೀತಿಯ ಸುವರ್ಣಯುಗದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿ ನೀಡಲಾಗುವ ಅಸಹನೀಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಯಾದ ಇನ್ನರ್ ಪ್ರೀಚರ್ ಮತ್ತು ಇನ್ನರ್ ಟೀಚರ್ ನಡುವೆ ಸೊಗಸಾದ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತತೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾ ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ:

"ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗವು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾಗಿದೆ; ಕೇವಲ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ" ಎಂದು ಟಾವೊವಾದಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಅದು ನಿಜ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ - ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಬೋಧಕನಿದ್ದಾನೆ, ಅವನು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು, ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಸತ್ಯಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಸುಂದರವಾದ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತುಂಬಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ನನ್ನ ವಿಷಯವು ನೈತಿಕವಾಗಿ ತುಂಬಿದ್ದರೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸಂಬಂಧ - ಸರಿ, ಆ ಆಂತರಿಕ ಬೋಧಕನು ಜನರನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ಹೌದು, ಕರ್ತನೇ, ಆಮೆನ್!

ನನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಶಿಕ್ಷಕಿಯ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಅವಳು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ವಿನಮ್ರಳು ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಆಶಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಅಜೀರ್ಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗದೆ ವಿರೋಧಾತ್ಮಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾಳೆ. "ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಕೆಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ" ಎಂದು ಗೊಣಗುವ ದುರಹಂಕಾರಿ ಕಲಾವಿದ ಸ್ವಯಂ ಮತ್ತು "ಈಗ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ!" ಎಂದು ಕೂಗುವ ಧರ್ಮೋಪದೇಶಕ ಸ್ವಯಂ ನಡುವೆ ಅವಳು ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸಬಹುದು. ಅವಳು ಸತ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಗ್ರೀಕ್ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, "ಇದನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿ, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಅಧ್ಯಯನವು ನಿಮಗೆ ಪ್ರತಿಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಈ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇತರರು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನೀವು ಸಹ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕೆಲವು ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಷಯಗಳು."

ಆದರೂ, ಲೆ ಗುಯಿನ್ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, ಇನ್ನರ್ ಟೀಚರ್ ಕೂಡ ಅರ್ಥದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಬಾರದು - ಏಕೆಂದರೆ, "ಎಲ್ಲಾ ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲು ಕಲಿಸಿದವಳು ಅವಳು." ಬದಲಾಗಿ ಅವಳು ಕಲಾವಿದನ ಅಂತಿಮ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾಳೆ:

ನನ್ನ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಕಾರಗೊಳಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿರಿಸುವುದು. ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದೆ ನೈತಿಕ ಸಮುದಾಯದ ಸದಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಹೀಗೆಯೇ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲಳು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ: ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಆದರೆ ತನ್ನ ಮಾತುಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಮೌನದ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು, ಆ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಇತರ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸತ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳು ಇತರ ಮನಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬಹುದು.