[Hér að neðan Er aðlöguð útskrift Af Erind

Wesley Auttrey ætlaði að fara í hefðbundna lest með tveimur dætrum sínum. Allt í einu fær annar farþegi - ókunnugur - krampakast og dettur niður á teina. Wesley tekur eftir því að lest er að koma og skjálfti mannsins mun ekki leyfa honum að klifra aftur upp. Hann stekkur því upp á teinana, festir hann og leggst ofan á hann þegar neðanjarðarlestin fer yfir hann. Áður en lestarstjórinn áttar sig á þessu höfðu allir nema tveir skollar farið yfir fallna manninn og Wesley. Það var feiti á hattinum á höfði Wesley.

Vitsmunir Wesleys eru ekki fyrirsjáanlegir. Hann átti tvær dætur með sér, einmitt á þeirri lestarstöð, og hann var enn tilbúinn að fórna lífi sínu fyrir algjörlega ókunnugan mann á teinum. Það er ekki afleiðing af einhverju sem er formúlukennt, heldur frekar augnablik fegurðar sem kemur upp úr flóknu mengi samtenginga í innri vistfræði hans. Hvernig lærum við að heiðra þá djúpu greind sem er nú þegar innfædd í okkur öllum? Hvernig lærum við að sameina það með hinum ógnvekjandi tölvukrafti, risastóru stóru gögnunum og háþróuðu reikniritunum sem eru nú í boði fyrir okkur? Mikilvægast er, hvernig tryggjum við að við leiðum með þessari tegund af ást? Hvernig tryggjum við að í stað þess að reyna að drottna yfir náttúrunni séum við í raun í takt við tilkomu hennar?

Ég held að það sé boðið -- að halda öllum þessum spurningum og búa til nýja frásögn.

Að lokum, ef við festumst einhvern tíma á milli vals ABC eða D, vona ég að reiknirit okkar bendi okkur alltaf á ást.