[ด้านล่างนี้เป็นบทบรรยายที่ดัดแปลงจากคำพูด

เวสลีย์ ออทเทรย์กำลังจะขึ้นรถไฟธรรมดากับลูกสาวสองคนของเขา จู่ๆ ก็มีผู้โดยสารคนหนึ่งซึ่งเป็นคนแปลกหน้าเกิดอาการชักและล้มลงบนรางรถไฟ เวสลีย์สังเกตเห็นว่ารถไฟกำลังเข้ามา และอาการสั่นของชายคนนี้ทำให้เขาไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ ดังนั้นเขาจึงกระโดดขึ้นไปบนราง กดเขาลงและนอนทับเขาในขณะที่รถไฟใต้ดินกำลังวิ่งผ่านตัวเขา ก่อนที่พนักงานควบคุมรถไฟจะรู้ตัว ก็มีโบกี้เกือบสองอันวิ่งข้ามชายที่ล้มลงและเวสลีย์ไปแล้ว หมวกบนหัวของเวสลีย์มีจารบีติดอยู่

ความฉลาดของเวสลีย์นั้นคาดเดาไม่ได้ เขามีลูกสาวสองคนที่สถานีรถไฟแห่งนั้น และเขายังคงเต็มใจที่จะสละชีวิตของตัวเองเพื่อคนแปลกหน้าบนรางรถไฟ นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์จากสิ่งที่เป็นสูตรสำเร็จ แต่เป็นช่วงเวลาแห่งความงดงามที่เกิดขึ้นจากการเชื่อมโยงที่ซับซ้อนในระบบนิเวศภายในตัวของเขา เราจะเรียนรู้ที่จะยกย่องความฉลาดล้ำลึกที่มีอยู่ในตัวเราทุกคนได้อย่างไร เราจะเรียนรู้ที่จะผสมผสานมันเข้ากับพลังการประมวลผลที่น่าทึ่ง ข้อมูลขนาดใหญ่มหาศาล และอัลกอริทึมที่ซับซ้อนซึ่งตอนนี้มีให้เราใช้ได้อย่างไร ที่สำคัญที่สุด เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเราเป็นผู้นำด้วยความรักแบบนี้ เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าแทนที่จะพยายามครอบงำธรรมชาติ เราจะร่วมมือกับการเกิดขึ้นของมันจริงๆ

ฉันคิดว่านั่นคือคำเชิญชวนให้เก็บคำถามทั้งหมดเหล่านี้ไว้และสร้างเรื่องเล่าใหม่

ในท้ายที่สุด หากเราติดขัดระหว่างตัวเลือก ABC หรือ D ฉันหวังว่าอัลกอริทึมของเราจะชี้ให้เราพบกับความรักอยู่เสมอ