Frá snjó Til Vatns

[Emcee Inngangur: Ótrúleg náð gæti verið besta leiðin til að lýsa næsta vini okkar. Hún er ástrík móðir og útskrifaðist frá MIT. Hún lærði tölvunarfræði, gervigreind, stjórnunarfræði. Hún átti farsælan feril hjá Goldman Sachs. Hún er tvívegis frumkvöðull, en fyrirtæki hennar var skráð sem eitt af 50 nýsköpunarfyrirtækjum í heimi. Nær dauðans reynsla, fyrir 8 árum, breytti hring lífs hennar. Sýndi okkur hvernig sálarkraftur verður til, stundum á óvæntasta hátt, og breytist í blessun. Hún er nú meðstofnandi The Space Between, áhættufjármagnssjóðs sem leiðbeinir, leiðbeinir og stýrir stórum auðhöfum og hvetur þá til að breyta meðvitund sinni frá því að vera eigendur peninga í að vera ráðsmenn peninga. Á aðeins síðustu árum hafa þeir stýrt yfir 700 milljónum (bandarískum) dúkkum inn í fyrirtæki og málefni sem eru leidd af hjarta.]

Ég ætla bara að draga andann djúpt. Kannski muntu draga andann með mér. [Djúpt andann.] Þakka þér fyrir.

Ég er líka frekar innhverf, svo ég er bara svolítið kvíðin. Það hefur verið mjög auðmýkt að vera hér. Þið hafið öll haldið ástarsviði sem hefur sannarlega snert hjarta mitt. Ég mun líka bara deila sögu minni. Ég fæddist í innri Mongólíu í Kína og ég grét mikið við að horfa á myndbandið því síðasta árið sem ég bjó í Kína var á Torgi hins himneska friðar. Þannig að ein af síðustu minningunum mínum þegar ég ólst upp þar var að sjá fólk á götum úti þakið blóði. Með guðs náð gat ég farið úr landi. Foreldrar mínir voru þegar í Bandaríkjunum og kona sem var algjörlega ókunnug ákvað að ferðast með mér -- hún hét Zhang Yun. Hún lést, reyndar í bílslysi nokkrum mánuðum eftir að hún kom og hún var bara háskólanemi. Ég hugsa oft um hana og vildi bara heiðra hana fyrir að koma með mig til Bandaríkjanna.

Í æsku og mestallan barnæsku var ég virkilega afreksmiðaður. Það var ekki fyrir frægð eða peninga, en ef ég gæti nefnt eitt, þá var það líklega til að heiðra mömmu mína og babba -- þær gáfust upp svo mikið af lífi sínu til að skapa mér framtíð.

Ég man að ég vann á Wall Street, nýkominn úr háskóla og eins konar stoltur af sjálfum mér fyrir að hafa fengið erfiðustu vinnuna að fá, að koma úr skóla. Það var á fyrsta ári mínu sem ég man eftir þessari mjög hrífandi og hryllilegu stund, sem hafði mikil áhrif. Ég var sérfræðingur að vinna í 110 klukkustundir á viku, smíðaði allar gerðir o.s.frv. Við vorum að íhuga að fjárfesta og ég sat í herbergi með öllum hvítum mönnum, og það var þessi stóra umræða um hvernig við getum fengið eitt prósent í viðbót af IRR -- eitt prósent í viðbót af ávöxtun þessarar fjárfestingar!

Það var ég sem byggði öll hylkin af líkaninu, af mismunandi hlutum sem við gátum gert. Það var ákveðið að við þurfum virkilega þetta auka prósent til að þessi fjárfesting sé skynsamleg. Og tilfelli B í líkaninu var ákveðið á augabragði - við ætlum að fara með þetta! Og hjartað mitt sökk, því ég smíðaði það líkan og það var málið þar sem þúsund manns yrðu reknir og ákvörðunin var tekin án umhugsunar. Það var það. Það var gert.

Ég man að ég labbaði út úr því herbergi og fannst ég bara vera frosin. Enginn talaði um það. Það truflaði mig virkilega. Ég gekk inn í einn af eldri samstarfsaðilunum, sem var háttsettur leiðbeinandi fyrirtækisins, og ég sagði við hann: "Veistu, ég held að ég vilji hætta. Ég held að þessi staður henti mér ekki."

Og hann hló reyndar að mér. Hann sagði: "Þú veist að þú ert ekki að fara að hætta. Mig hefur langað til að hætta á hverjum degi í 20 ár, og hér er ég. Þú ætlar að hætta ef það er einn dagur sem þú getur bókstaflega ekki staðist að vera hér - eins og þú munt í raun æla ef þú verður einn dag einn. Það verður dagurinn sem þú hættir."

Ég tók ráðum hans og var að standa við það og hlustaði bara. Á þessum tímapunkti í lífi mínu var ég aðallega að hlusta á höfuðið á mér. Ég man eftir um mánuði seinna, ég man morguninn mjög vel. Það var bjartur sólríkur morgunn. Ég mætti ​​í vinnuna. Ég skannaði töskuna mína í gegnum öryggisvélina því það var rétt eftir 11. september. Ég fór í lyftuna og mér fór að líða mjög illa í maganum. Ég fór út úr lyftunni, hljóp á klósettið og ég kastaði upp. Og ég gekk inn á skrifstofu yfirmanns míns og ég sagði: "Ég gerði það! Ég hætti!"

Hratt áfram mörgum árum síðar varð ég fyrir þessari næstum dauða reynslu. Ég ætla ekki að tala um það í kvöld. Það er önnur saga. En það sem ég mun tala um er að koma aftur frá því - alheimurinn setur stóran stöðvunarhnapp. Ég kom aftur með alvarlega áfallastreituröskun (Post-Traumatic Stress Disorder). Ég lenti í þunglyndi. Ég efaðist um allt í lífinu. Komst líka að því að ég væri ólétt af tvíburum. Það var mjög erfitt - þrjú ár að grafa djúpt og reyna að lækna. Það fékk mig virkilega til að efast um allt.

Ég hef lifað í yfirheyrslum síðan þann dag, fyrir átta árum. Spurningarnar sem ég spurði voru allt -- grundvallaratriði raunveruleikans. Ég spurði um peninga - hvers vegna eru peningar til? Það var ein helsta spurningin mín - hvað gera þeir [peningar] í raun og veru fyrir okkur? Og ég hugsaði um dætur mínar: hvers konar framtíð ætlaði ég að yfirgefa þær?

Það var í gegnum slíkar yfirheyrslur sem ég hitti kæran vin. Þegar ég hitti hann áttaði ég mig ekki á því að hann var eignamaður fyrir marga milljarða dollara. Og við hittumst og tengdumst virkilega, því við vorum að spyrja sömu djúpu spurninganna; við vorum bæði hjartfólgin af ástandi heimsins. Við fórum í þessa námsferð, bara að reyna að finna út hvernig á að breyta þessu kerfi -- hvernig á að byggja upp betri heim. Og við hittum nokkra af ótrúlega hæfileikaríkustu, gáfuðu fólki -- margvísindafræðingum, flóknu vísindafólki, fræðimönnum, o.s.frv. Og ég fann sjálfan mig, aftur, sitja í þessum hringjum, aðallega karlmönnum, og hlusta á allar þessar kenningar um breytingar um hvernig við ætlum að breyta heiminum.

Ég man eftir degi mjög skýrt -- eftir mjög gefandi átta tíma lotu, þar sem ég hugsaði um mismunandi stjórnarhætti og lög og mismunandi tækni og allar þessar mismunandi hugmyndir sem voru á floti. Ég yfirgaf þennan fund og ég bara brast í grát og ég gat ekki hætt að gráta! Og ég grét og ég grét og ég grét þar til loksins tárunum lauk. Og ég áttaði mig á því hvers vegna ég var að gráta. Ég sagði við vin minn: "Þessi fundur fannst mér ekkert öðruvísi en sá fundur sem ég sat á hjá Goldman Sachs. Ef við ætlum að breyta heiminum getur það ekki liðið svona."

Fljótt áfram til þessa dags. Ég hef verið í þessu plássi þar sem ég hlusta aðeins djúpt. The Space Between, við gætum litið út eins og fjárfestingarsjóður frá einu sjónarhorni, en sannarlega, þar sem kennarinn minn Orland Bishop hjálpar mér að læra þetta hugtak -- erum við heilagt gestrisnifyrirtæki. Í alvöru, það sem við erum að gera er að hýsa rými með hjörtum okkar. Við komum með fjárfesta og frumkvöðla inn á heimili okkar og eldum fyrir þá hlýja máltíð með grænmeti sem við höfum ræktað á heilögu landi. Og við elskum þá. Og við deilum berskjölduð um það sem okkur þykir vænt um saman. Það er frá þessum stað sem við höfum verið blessuð að hafa flutt hvers kyns úrræði til að hjálpa til við að stýra fyrirtækjum og frumkvöðlum sem eru að byggja upp fyrirtæki sem eru sannarlega knúin áfram af ást.

Og nafn veru okkar er kallað „Rýmið á milli“ vegna þess að við erum í athöfninni að æfa sig handan sjálfsmynda okkar, að meiri greind - sálarkrafturinn sem leiðir okkur - hvílir í rýminu á milli okkar og rýmið á milli okkar er haldið af samböndunum sem ástrík, traust, viðkvæm tengsl sem við höfum við hvert annað gerir okkur kleift að leiða okkur í átt að betri heiminum, vonandi.

Þar sem ég stend hér og hugsa til baka um Gandhi 3.0 hef ég orðið svo djúpt snortinn af þögninni. Með ósýnilegu snertingunum. Við plönturnar. Við litlu listaverkin sem finnast alls staðar á þessu landi. Af hlátri barnanna í gærkvöldi.

Þessi tilfinning -- [bending að samkomunni] er það sem það líður. Nú hef ég von. Þetta er það sem það þarf að líða.

Ég hef orðið svo snortin. Eins og þú veist nafn mitt, Xuě , þýðir snjór á kínversku. Og allir hafa kallað mig „Shuǐ“ alla vikuna, sem þýðir í raun vatn á kínversku. Og gē ge [eldri bróðir] Victor er þarna aftur. Eins og hann segir: "Vertu eins og vatn." Og ég vil bara þakka ykkur öllum fyrir að bræða mig í vatn.