Bergdampen

In augustus 2022 hadden mijn vrouw en ik het sublieme voorrecht om te wandelen in de Canadese Rockies. We spoorden onze ouder wordende lichamen aan om vooruit te komen en zetten de ene voet voor de andere op onophoudelijk bergopwaartse paden. We ontwikkelden een dagelijkse routine die leek op de voorbereidingen voor het werk: vroeg opstaan ​​om de drukte voor te zijn; onze camera's, snacks, water, bearspray en wandelstokken inpakken; en naar het beginpunt van de route rijden in de hoop een parkeerplek te bemachtigen.

Zonder precies te weten waarom, hield ik mijn camera vaak omhoog om de wolken die zich boven en rond de majestueuze bergtoppen vormden in beeld te brengen. Mijn vrouw vroeg me of ik dacht dat de wolken en de bergen "in dialoog" waren (dat waren ze tenminste, meteorologisch gezien). Geïnspireerd door het nummer "Both Sides Now" van Joni Mitchell, waardeerde ik zeker de uiteenlopende emotionele stemmingen van de verschillende formaties, sommige licht en donzig, terwijl andere donker en stormachtig waren. Sommige wolken riepen een gevoel van loslaten op, terwijl andere sterke emoties leken op te kroppen.

Pas toen we terug waren in Maryland, besefte ik de ironie van het feit dat ik mijn zware camera op luchtige bergwolken richtte terwijl ik over die steile paden naar onze puur zelfgekozen bestemming sjokte. Terwijl ik de foto's bekeek die ik had gemaakt, dacht ik terug aan die wandelingen en vroeg ik me af of de wolken zachtjes werden verbijsterd door mijn voortdurende strijd tegen de zwaartekracht terwijl ik over en rond de rotsen klauterde die mijn voortgang belemmerden. Kan ik uitdagingen misschien meer als wolken dan als rotsen beschouwen?

Ik realiseerde me dat ik die keuzemogelijkheid heb: ik kan de uitdagingen van het leven zien als stenen die als Sisyphus de berg op geduwd moeten worden. Of ik kan in een meer wolkachtige mindset stappen, een zonder scherpe grenzen, die vluchtig is, die het vermogen heeft om te schakelen tussen de fasen van materie, bevrijd van de ketenen van de zwaartekracht.

Volgens de psycholoog en boeddhist Rick Hanson,

Wolken bestaan ​​uit een heleboel dampige kleine deeltjes, die door vele wervelende oorzaken een tijdje samenkomen en dan weer wegwervelen. Ondertussen vervaagt de rand of grens van een wolk in andere wolken of in de lucht zelf. Wolken hebben een soort onstoffelijkheid, en een zachtheid, een meegevendheid. . . . In zekere zin is alles een wolk. Alles bestaat uit delen ('samengesteld'), alles ontstaat door oorzaken (dus niets heeft een absoluut zelfbestaan ​​– zelfs 'ik' niet), en alles vergaat uiteindelijk. Alles in jouw ervaring en alles 'daarbuiten' in het universum is een wolk: elke sensatie, gedachte, object, lichaam, baan, carrière, activiteit, relatie, steen, regendruppel, planeet, sterrenstelsel en moment. . . . Alles is werkelijk een werveling in de rivier van de werkelijkheid, die ontstaat, verandert en eindigt door 10.000 oorzaken stroomopwaarts. [1]

Met mijn wolkenachtige mindset, en beïnvloed door Hansons visie op alles "'daarbuiten' in het universum als een wolk", besloot ik voor dit foto-essay beelden te delen die de vloeibaarheid en vergankelijkheid van wolken tegenover de onverzettelijke soliditeit en bestendigheid van het berglandschap plaatsen. Ik nodig kijkers uit zich open te stellen voor vergankelijkheid, onderlinge afhankelijkheid en de fundamentele troebelheid van alles – intuïtief, emotioneel en lichamelijk. Hoewel wij mensen ons doorgaans meer op ons gemak voelen bij duidelijke grenzen, zoals Rick Hanson ook zegt: "We zijn slechts het passeren van schuim op een voorbijgaande golf in onze oceaan van een universum."[2]