Wyjątkowe ryzyko: odwaga, by żyć Autentycznym życiem

Mówią, że duchy tworzą muzykę
poruszając się przez przerwy
w tym co żywe.

Jeśli tak, to dzieło miłości
polega na tym, aby się nawzajem wspierać i słuchać.

„Kiedy byłam chora, łatwo było mi oddzielić się od innych, jako pacjentce otoczonej opiekunami. Choć na zewnątrz było to oczywiście trafne, w prawdziwych momentach kryzysu potrzebowaliśmy siebie nawzajem i trudno było stwierdzić, kto jest chory, a kto zdrowy, kto daje, a kto otrzymuje. W samym środku tego wszystkiego byliśmy po prostu w autentycznym uścisku, który nas wszystkich uratował.

„W tamtych dniach miałem sen, w którym miłość była ogniem, a doświadczenie drewnem. I od tamtej pory zrozumiałem, że to miłość do doświadczenia uwalnia ciepło i światło, które czekają w każdym z nas. Dlatego doświadczenie jest konieczne, aby przeżyć je, miłość, z którą się rodzimy, staje się tym, kim jesteśmy.

„Mój własny czas na ziemi doprowadził mnie do wiary w dwa potężne instrumenty, które zamieniają doświadczenie w miłość: trzymanie i słuchanie. Za każdym razem, gdy trzymałem lub byłem trzymany, za każdym razem, gdy słuchałem lub byłem słuchany, doświadczenie płonie jak drewno w tym wiecznym ogniu i znajduję się w obecności miłości. Zawsze tak było. Rozważ te dwa stare przekonania, które niosą mądrość i wyzwanie trzymania i słuchania.

„Pierwszym jest odwieczne pojęcie, że trzymając muszlę przy uchu, można usłyszeć ocean. Zawsze wydaje się to działać. Badanie medycyny wykazało, że kiedy trzymasz tę muszlę przy uchu, tak naprawdę słyszysz swoje własne pulsowanie, ocean swojej krwi odtwarzany ci. Jednak ten fakt nie umniejsza tej tajemnicy. On ją tylko wzmacnia. Ponieważ trzymanie muszli przy uchu uczy nas, jak słyszeć Całość poprzez część i jak znaleźć Wszechświat w sobie. Uczy nas, że kiedy odważymy się trzymać inną istotę, taką jak muszlę, przy naszym uchu, słyszymy zarówno tajemnicę wszelkiego życia, jak i ocean naszej własnej krwi.

„Niesamowite, że każda istota ma w sobie zakodowaną historię Wszechświata. Każda dusza jest muszlą ukształtowaną przez prądy głębin. Nawet fizycznie ucho wewnętrzne — to delikatne źródło równowagi — ma kształt muszli. I tak, cokolwiek się trzyma i słucha, pokaże nam, gdzie żyje na świecie i w nas.

„To prowadzi nas do drugiego przekonania: folkloru, że jeśli koń złamie nogę, należy go uśpić. Odkryłem, że to nieprawda. Och, to prawda, że ​​tak się dzieje. Hodowcy strzelają do koni ze złamanymi nogami, jakby nic nie można było zrobić. Ale teraz wiem, że robią to dla siebie, nie chcąc opiekować się koniem, który nie może biegać.

„Właśnie w ten sposób bojaźliwi i samolubni ludzie odcinają się od tych, którzy są złamani, nie chcąc siedzieć z przyjacielem, który nie może znaleźć jutra, nie chcąc być obarczonym kimś, kto ich spowolni, nie chcąc stawić czoła temu, co jest złamane w nich samych. W tym tkwi wyzwanie współczucia. Bo kiedy odważymy się trzymać tych, którzy są zmuszeni do ziemi, odważymy się trzymać ich blisko, prawda trzymania i słuchania śpiewa i zostajemy przeniesieni w mądrość złamanych kości i w to, jak rzeczy się goją.

„To są ciche odwagi, których wszyscy potrzebujemy. Odwaga, by czekać i obserwować, będąc sobą. Odwaga, by przyznać, że nie jesteśmy sami. Odwaga, by trzymać się nawzajem przy uchu naszego serca. I odwaga, by dbać o rzeczy, które są zepsute.

„Pole ćwiczeń dla tych męstw to zawsze małe rzeczy pod ręką. W jakiś sposób, poprzez praktykę robienia małych rzeczy z wielką miłością, jak mówi Matka Teresa, uczymy się, jak być odważnym. W rzeczywistości, dzieło miłości to całkowite dbanie o małe rzeczy. Takie dbanie otwiera tajemnicę. Dzięki wielkoduszności naszej najmniejszej uwagi wchodzimy do oceanu miłości, który niesie nas wszystkich.

„Prosto i głęboko, praca miłości polega na kochaniu. Bo w tym akcie Wszechświat ożywa. Taka żywotność to przestrzeń, która otwiera się między nami, jak mówi Martin Buber, gdy dwoje kłania się i dotyka w prawdziwy sposób”.