Door Lori Stokes uit North Carolina
Op een donderdagavond ging ik met een vriendin eten en hoorde ik een klein kitten miauwen naast het huis toen ik de deur opendeed om naar binnen te gaan. Mijn vriendin had geen huisdieren omdat ze niet van katten hield; ze zei dat ze er "de kriebels van kreeg". Toen ik binnenkwam, zei ik: "Ik hoor een kitten." Ze zei: "Nee, het is je verbeelding."
Als kattenliefhebber wist ik wel beter. Ik rende naar buiten en vond de baby. Hij was helemaal doorweekt. Het huis was eerder met een hogedrukreiniger schoongemaakt, maar niemand wist dat er een babykatje in de struiken zat of dat hij nat was geworden. Ik maakte hem schoon met keukenpapier voor het geval hij vies smakende zeep op zich had, zette hem weer neer en ging weer naar binnen zodat de moeder haar baby kon pakken. Nadat ze hem lang had zien huilen, liep ze weg en kwam niet meer terug.
Ik rende naar Walmart, kocht een kittenflesje en kittenmelk en nam de baby mee naar huis. Ik stond de hele nacht op om hem te voeden en te helpen met zijn behoeftes, en hij sliep in mijn la. Die nacht, dacht ik, smokkel ik hem vrijdagochtend stiekem in een schoenendoos het kantoor binnen. Ik was van plan zijn melk mee te nemen en hem op het bureau van de directeur te leggen, want zij is een echte dierenvriend. Ik was van plan hem tijdens de lunchpauze naar het plaatselijke dierenasiel te brengen.
Dus ik bracht hem naar mijn werk, maar toen het bijna lunchtijd was, begon de beheerder te huilen. Ze zei: "Je kunt hem niet naar het asiel brengen. Ze maken hem gewoon af."
Ik zei: "Nou, ik kan hem hier niet zo lang houden dat hij in de problemen komt. Hij moet elke twee uur gevoerd worden."
Ze belde de HR-directeur, die langskwam en zag wat we hadden. Ik vertelde haar dat ik tijdens de lunch naar het asiel ging en de HR-directeur zei: "Als ze in het asiel geen moederpoes hebben die hem kan opvangen, breng hem dan dinsdagochtend naar mijn kantoor. Je kunt hem daar houden en voeren."
Raad eens? Er waren geen pleegmoeders in het asiel.
De baby mag blijven…
Wat een reis. De volgende vier weken voedde en koesterde ik elke avond deze kleine baby die de naam Baby Lucky kreeg. Elke avond vulde ik de ritsvakjes van zijn reismandje met voer, droge kattenmelk, schone flesjes, babydoekjes en uiteindelijk voegden we kattenbakvulling toe aan de benodigdheden. Ik ging bij hem langs tijdens de pauzes en de lunch, meestal met collega's erbij, en telkens wanneer de afdeling Personeelszaken vond dat hij zijn moeder nodig had. De afdeling Personeelszaken had in vier weken meer bezoekers dan in een heel jaar bij elkaar.
Lucky was vijf dagen oud toen ik hem kreeg en we waren allemaal zo blij op kantoor toen zijn oogjes eindelijk opengingen en we de mensen zagen die al die tijd van hem hadden gehouden. Elke dag kwamen er mensen om Lucky te zien en om vijf uur stond er een rij mensen te wachten tot ze aan de beurt waren om hem vast te houden. We waren net ouders, allemaal blij toen hij voor het eerst helemaal alleen op de kattenbak mocht. Hij moet hier wel minstens één keer op iedereen geplast hebben. Het was een soort overgangsritueel. Lucky vond zijn ritjes naar zijn werk geweldig en lag dan op zijn rug in mijn arm en zoog op zijn teen tijdens de rit. We hebben filmpjes waarop hij op zijn teen zoog alsof een baby op zijn duim zou zuigen.
Lucky groeide op…
De dag brak eindelijk aan dat hij een grote jongen was en thuis kon blijven. Die eerste dag dat Lucky niet op kantoor was, was voor velen een verdrietige dag. Een collega zei: "Wat? Hij is er vandaag niet. Ik heb een rotdag en wilde hem vasthouden om me beter te voelen."
Vandaag, zes maanden later, is Lucky een grote jongen, en hij wordt nog steeds gemist en vaak aan hem gedacht op kantoor. Er zijn vele dagen verstreken sinds die eerste dag op kantoor. En er is nog een vrolijke wending aan dit verhaal. De vriendin die niet van katten hield, houdt nu van Lucky's verwilderde moeder en zorgt voor haar. Ja, mijn vriendin Joyce is de enige die in de buurt van Lucky's moeder kan komen. Ze heet Skiddy Kitty en ze is ook geliefd, zozeer zelfs dat Joyce er, toen ze op vakantie ging, voor zorgde dat ik Skitty Kitty goed voerde. Meer foto's
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
My wife and I have two cats. They are always good for a laugh or two and are great for keeping blood pressures in check. Nice story, Laura. Thanks.
This story is just like mine. My 1 year old ccat , marble. Marble was near are house, live by the forest. She looks just like lucky but green eyes. She get lots of love and soon it will be groom time!!
What a beautiful story!! What a beautiful person you are for loving Baby Lucky. I too love animals,have more dogs than cats,however I love all of Gods creatures.The unconditional love they give us is priceless...God Bless. LolaBR
yes. we have to have a sense of humanity.
I give something to cats whenever I go a nearby restaurant and liver or meat ordered.
cats here have a behavior of people. they can now who is kind and who is cruel.
They can look at you as just beggars do, depending on how much hunger they have.
You can only know if you ever begged. I didn't beg but I have empathy.
I LOVE this story! I likewise rescued three baby birds in a nest on a porch where I lived late one night when their mama did not come back. I knew something was wrong because a bird would NEVER leave her babies like that in the night. I took them inside, wrapped them in tissue, and fed them through the night with a mixture of water, egg and bread crumbs. Took them to work at an office next day and I worked at an old hospital in the publicity dept. Likewise hid them in a box in the drawer, and when fellow workers heard them, they put a B.I.C.U. (Bird Intensive Care Unit) sign on my door and helped me too. A few nights later I called some old friends - the husband was from Yugoslavia and he knew a lot about wild birds, so they agreed to take the one fellow left. Two of the birds died from respiratory ailments while I still had them, but the third bird had a strong will to live and he did! We named him peepers as he sang in bed with me when I would hold him in my hands and sing to him before we went to sleep. That bird lived to be the nice old age of 14 years old - amazing for a little wild bird. He loved the husband from the old country very much, who hand fed him and made special perches for him. When the bird got arthritis from his old age, the man made him soft things to sit on so his feet wouldn't hurt. Although they would leave his cage door open during the day on the porch so that he could actually go free if he chose to, he never did. Other birds would come and visit him, but he was happy with his "home," and never wanted to leave. He DID know how to fly as the man taught him when he was a little fellow. He was called Peepers bcause whenever I would go visit them at their home, he would peep and flap his wings happily! So good when we can help another creature to live! Thank you all for rescuing the kitten too. What a grand story! I guess there are at least a few of us out there!
[Hide Full Comment]