โดยลอรี สโตกส์แห่งนอร์ทแคโรไลนา
คืนวันพฤหัสบดีวันหนึ่ง ฉันไปกินข้าวเย็นกับเพื่อน และได้ยินเสียง ลูกแมวตัวเล็กๆ ร้องเหมียวๆ ใกล้ๆ ข้างบ้าน ขณะที่ฉันเปิดประตูเข้าไป เพื่อนของฉันไม่มีสัตว์เลี้ยงเพราะเธอไม่ชอบแมว เธอบอกว่าแมวทำให้เธอ “ขนลุก” เมื่อฉันเดินเข้าประตูไป ฉันบอกเธอว่า “ฉันได้ยินเสียงลูกแมว” เธอบอกว่า “เปล่าหรอก นั่นเป็นจินตนาการของคุณเอง”
ด้วยความที่เป็นคนรักแมว ฉันจึงรู้ดีกว่านั้น ฉันวิ่งออกไปนอกบ้านและพบลูกแมวตัวนั้น ซึ่ง ตัวเปียกโชกไปหมด ก่อนหน้านี้ ฉันเคยล้างบ้านด้วยเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูง แต่ไม่มีใครรู้ว่ามีลูกแมวตัวหนึ่งอยู่ในพุ่มไม้หรือรู้ว่ามันเปียก ฉันเช็ดตัวลูกแมวด้วยกระดาษเช็ดมือเผื่อว่าลูกแมวจะมีสบู่ที่มีกลิ่นเหม็นติดตัวอยู่ แล้วจึงวางลูกแมวลงและกลับเข้าไปในบ้านเพื่อให้แม่แมวได้อุ้มลูกแมวของเธอ หลังจากนั่งดูลูกแมวร้องไห้อยู่นาน แม่แมวก็เดินจากไปและไม่กลับมาอีกเลย
ฉันรีบไปที่วอลมาร์ต ซื้อขวดนมสำหรับลูกแมวและนมทดแทนสำหรับลูกแมว และพาลูกแมวกลับบ้าน ฉันตื่นตลอดคืนเพื่อให้อาหารลูกแมวและช่วยดูแลการเข้าห้องน้ำ ลูกแมวก็หลับในลิ้นชักของฉัน คืนนั้น ฉันคิดว่าจะแอบเอาลูกแมวเข้าไปในสำนักงานโดยใส่ไว้ในกล่องรองเท้าในเช้าวันศุกร์ ฉันวางแผนจะเอานมลูกแมวไปด้วยและเก็บไว้ที่โต๊ะของผู้ดูแล เพราะเธอเป็นคนรักสัตว์สุดๆ ฉันวางแผนจะพาลูกแมวไปที่สถานสงเคราะห์สัตว์ในท้องถิ่นในช่วงเที่ยง
ฉันจึงพาเขาไปทำงาน แต่เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวัน ผู้ดูแลก็เริ่มร้องไห้ เธอบอกว่า “คุณพาเขาไปที่ศูนย์พักพิงไม่ได้หรอก พวกเขาจะฆ่าเขา”
ฉันบอกว่า “ฉันเลี้ยงเขาไว้ที่นี่แล้วมีปัญหาไม่ได้หรอก เขาต้องกินอาหารทุก ๆ สองชั่วโมง”
เธอโทรหาผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลซึ่งเข้ามาดูว่าเรามีอะไรบ้าง ฉันบอกเธอว่าจะไปที่สถานสงเคราะห์ตอนเที่ยง และผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็บอกว่า “ถ้าที่สถานสงเคราะห์ไม่มีแมวแม่ที่จะอุปถัมภ์มันได้ ให้พามันมาที่สำนักงานของฉันในเช้าวันอังคาร คุณสามารถเลี้ยงมันไว้และให้อาหารมันที่นั่นได้”
ลองเดาดูสิว่าอะไรเกิดขึ้น? พวกเขาไม่มีแม่บุญธรรมที่ศูนย์พักพิง
น้องได้อยู่แล้วจ้า…
ช่างเป็นการเดินทางที่แสนวิเศษ ตลอด 4 สัปดาห์ถัดมา ฉันให้อาหารและรักเจ้าตัวน้อยตัวนี้มาก เด็กน้อยคนนี้มีชื่อว่าเบบี้ลัคกี้ ทุกคืน ฉันจะใส่ของกิน นมผงสำหรับแมว ขวดนมสะอาด ทิชชู่เปียกสำหรับเด็ก และสุดท้าย เราก็เพิ่มทรายแมวลงในกระเป๋าใส่แมวที่มีซิป ฉันไปเยี่ยมเจ้าตัวน้อยในช่วงพักและมื้อเที่ยง โดยปกติแล้วจะมีเพื่อนร่วมงานไปด้วย และทุกครั้งที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคลคิดว่าเจ้าตัวน้อยต้องการแม่ของมัน ฝ่ายทรัพยากรบุคคลต้องรับมือกับการเข้าใช้มากกว่าทั้งปีรวมกันใน 4 สัปดาห์
ลัคกี้อายุได้ห้าวันตอนที่ฉันได้รับเขามา และพวกเราทุกคนก็ตื่นเต้นกันมากที่ออฟฟิศเมื่อดวงตาเล็กๆ ของเขาเปิดขึ้นในที่สุดและได้เห็นผู้คนที่รักเขามาตลอด ผู้คนต่างมาเยี่ยมลัคกี้ทุกวัน และเมื่อถึงเวลา 5 โมงเย็น ก็มีผู้คนจำนวนมากมารอคิวอุ้มเขาไว้ เราเป็นเหมือนพ่อแม่ที่ตื่นเต้นทุกครั้งที่ลัคกี้ได้ใช้กระบะทรายเป็นครั้งแรกด้วยตัวเอง ลัคกี้คงเคยฉี่รดทุกคนในที่นี้อย่างน้อยสักครั้ง มันเป็นพิธีกรรมแห่งการเปลี่ยนผ่าน ลัคกี้ชอบนั่งรถไปทำงานมาก และจะนอนหงายบนแขนของฉันและดูดนิ้วเท้าของเขาขณะนั่งรถ เรามีวิดีโอที่เขาดูดนิ้วเท้าเหมือนกับเด็กทารกดูดนิ้วหัวแม่มือ
ลัคกี้เติบโตขึ้นมา…
ในที่สุดวันที่ลัคกี้โตเป็นเด็กแล้วและสามารถอยู่บ้านได้ก็มาถึง วันแรกที่ลัคกี้ไม่อยู่ที่ออฟฟิศเป็นวันที่น่าเศร้าสำหรับหลายๆ คน เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดว่า “อะไรนะ เขาไม่อยู่ที่นี่วันนี้ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีเลย ฉันอยากอุ้มเขาไว้เพื่อให้รู้สึกดีขึ้น”
หกเดือนต่อมา ลัคกี้กลายเป็นเด็กชายตัวโตแล้ว และทุกคนยังคงคิดถึงเขาอยู่เสมอที่ออฟฟิศ หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่วันแรกที่ไปทำงาน และเรื่องราวนี้ยังมีจุดหักมุมที่น่ายินดีอีกจุดหนึ่ง เพื่อนของฉันที่ไม่ชอบแมวกลับรักและดูแลแม่แมวจรจัดของลัคกี้ ใช่แล้ว จอยซ์ เพื่อนของฉันเป็นคนเดียวที่สามารถเข้าใกล้แม่ของลัคกี้ได้ ชื่อของเธอคือสคิดดี้ คิตตี้ และเธอก็เป็นที่รักเช่นกัน จนกระทั่งเมื่อจอยซ์ไปเที่ยว เธอจึงคอยดูแลให้ฉันให้อาหารสคิดตี้ คิตตี้เป็นอย่างดี รูปภาพเพิ่มเติม
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
5 PAST RESPONSES
My wife and I have two cats. They are always good for a laugh or two and are great for keeping blood pressures in check. Nice story, Laura. Thanks.
This story is just like mine. My 1 year old ccat , marble. Marble was near are house, live by the forest. She looks just like lucky but green eyes. She get lots of love and soon it will be groom time!!
What a beautiful story!! What a beautiful person you are for loving Baby Lucky. I too love animals,have more dogs than cats,however I love all of Gods creatures.The unconditional love they give us is priceless...God Bless. LolaBR
yes. we have to have a sense of humanity.
I give something to cats whenever I go a nearby restaurant and liver or meat ordered.
cats here have a behavior of people. they can now who is kind and who is cruel.
They can look at you as just beggars do, depending on how much hunger they have.
You can only know if you ever begged. I didn't beg but I have empathy.
I LOVE this story! I likewise rescued three baby birds in a nest on a porch where I lived late one night when their mama did not come back. I knew something was wrong because a bird would NEVER leave her babies like that in the night. I took them inside, wrapped them in tissue, and fed them through the night with a mixture of water, egg and bread crumbs. Took them to work at an office next day and I worked at an old hospital in the publicity dept. Likewise hid them in a box in the drawer, and when fellow workers heard them, they put a B.I.C.U. (Bird Intensive Care Unit) sign on my door and helped me too. A few nights later I called some old friends - the husband was from Yugoslavia and he knew a lot about wild birds, so they agreed to take the one fellow left. Two of the birds died from respiratory ailments while I still had them, but the third bird had a strong will to live and he did! We named him peepers as he sang in bed with me when I would hold him in my hands and sing to him before we went to sleep. That bird lived to be the nice old age of 14 years old - amazing for a little wild bird. He loved the husband from the old country very much, who hand fed him and made special perches for him. When the bird got arthritis from his old age, the man made him soft things to sit on so his feet wouldn't hurt. Although they would leave his cage door open during the day on the porch so that he could actually go free if he chose to, he never did. Other birds would come and visit him, but he was happy with his "home," and never wanted to leave. He DID know how to fly as the man taught him when he was a little fellow. He was called Peepers bcause whenever I would go visit them at their home, he would peep and flap his wings happily! So good when we can help another creature to live! Thank you all for rescuing the kitten too. What a grand story! I guess there are at least a few of us out there!
[Hide Full Comment]