ชีวิตผ่านเลนส์กล้อง

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ขณะที่นั่งคุยกับชายวัยกลางคนชื่อพอล ฉันรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษกับบทสนทนาของเรา เขาเพิ่งกลับมาจากวันหยุดครั้งแรกในรอบหลายปี และกำลังเล่าถึงไฮไลท์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น “ฉันแทบไม่เชื่อเลยว่ามหาสมุทรจะสวยงามขนาดนี้” เขากล่าว “ฉันไม่เคยเห็นมหาสมุทรมาก่อน และการได้เห็นต้นปาล์มด้วยตาตัวเองและแม้กระทั่งได้สัมผัสมันด้วยตาตัวเองก็ถือเป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์มาก”

เขาเริ่มพลิกดูภาพถ่ายชุดหนึ่งในโทรศัพท์ของเขา ซึ่งแต่ละภาพจะแสดงภาพต้นปาล์ม บางต้นตั้งอยู่ริมชายหาด ขณะที่บางต้นตั้งเรียงรายอยู่ริมถนน โดยแต่ละต้นดูเหมือนจะเป็นของบ้านหลังนั้น บางต้นมีลำต้นหลายต้น และบางต้นก็มีลำต้นโค้งงออย่างสวยงาม ภาพถ่ายหลายภาพของเขาเป็นภาพต้นไม้ต้นเดียวกัน แต่ถ่ายจากมุมและมุมมองที่แตกต่างกัน

แม้ว่าฉันจะเคยเห็นต้นปาล์มมาหลายต้นในชีวิต แต่ฉันไม่เคยสัมผัสได้ว่ามีใครชื่นชมต้นปาล์มจริงๆ เลย นี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจ ทุกครั้งที่ไปเที่ยวในสถานที่อบอุ่นและมีแดด ฉันไม่เคยคิดที่จะสนใจต้นไม้เหล่านี้เลย ต้นไม้เหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของฉากหลังและเป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยใส่ใจ

อย่างไรก็ตาม ฉันเคยพบกับต้นปาล์มของพอลในแบบฉบับของตัวเอง เมื่อหลายปีก่อน เมื่อฉันเดินทางไปอินโดนีเซีย ฉันอ้าปากค้างด้วยความทึ่งกับนาข้าวขั้นบันไดที่ปรากฏขึ้นทุกโค้งและทุกมุมถนน ฉันสังเกตเห็นว่าคนขับแท็กซี่งุนงงเมื่อฉันขอเขาจอดรถซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อที่ฉันจะได้ถ่ายรูปผลงานศิลปะอันงดงามเหล่านี้เพิ่มเติม สำหรับเขา ต้นปาล์มก็เป็นเพียงสิ่งธรรมดาสำหรับชาวฟลอริดา หรือสำหรับพวกเราชาวมิดเวสต์ก็เหมือนต้นโอ๊ก

เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันก็เริ่มเก็บกล้องไว้ในลิ้นชักที่เก็บไว้อย่างปลอดภัยจนกว่าจะถึงเวลาแสดงดนตรีครั้งต่อไปหรือเค้กวันเกิด แต่แล้วฉันก็คิดทบทวนอีกครั้ง เมื่อฉันเดินทางไปยังสถานที่ใหม่ๆ ฉันมักจะหยิบกล้องออกมาเพื่อถ่ายภาพใหม่ๆ ที่น่าสนใจ ฉันใช้เวลา แม้ว่าจะดูไม่ค่อยเก่งก็ตาม เพื่อมองวัตถุตรงๆ จากด้านข้าง และฉันมักจะประหลาดใจกับความงามและความพิเศษที่เผยให้เห็นผ่านเลนส์กล้อง

ฉันสงสัยว่ามันจะทำงานในทางกลับกันได้ไหม?

จะเป็นอย่างไรหากฉันหยิบกล้องออกมา หรือบางทีอาจลองนึกภาพตัวเองหยิบกล้องออกมาดูในช่วงเวลาธรรมดาๆ ที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวัน ท่าทางเช่นนี้จะกระตุ้นให้ฉันเริ่มมองเห็นสถานที่และสิ่งของธรรมดาๆ ว่าคุ้มค่าแก่การถ่ายภาพหรือไม่ คุ้มค่าเช่นเดียวกับต้นปาล์มสำหรับพอล และทิวทัศน์อินโดนีเซียสำหรับสายตาที่มาเยือนของฉันหรือไม่

บ่อยครั้ง เมื่อเราเปลี่ยนสถานที่อย่างรวดเร็วจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง เรามักจะมองไม่เห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวเราเหมือนกับตอนที่เราเดินทาง ดูเหมือนว่าความเอาใจใส่จะเป็นสิ่งแรกที่เราสูญเสียไปเมื่อเรามีภาระหน้าที่และกิจกรรมต่างๆ ในแต่ละวัน ลองนึกดูว่าถ้าเราไปถึงครัวทุกเช้าด้วยวิธีเดียวกับที่เราไปถึงจุดหมายปลายทางเพื่อชื่นชมคุณลักษณะพิเศษของสิ่งของต่างๆ รอบตัวเรา ถ้าเรามีทัศนคติเช่นนี้ในชีวิตประจำวัน เราก็อาจจะได้ถ่ายรูปแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องครัว หรือไข่แดงที่ผุดขึ้นมาในกระทะก็เป็นได้

การลองใช้ กล้อง แบบนี้ก็คุ้มค่า ไม่ว่าเราจะเลือกให้เลนส์เป็นแบบรูปธรรมหรือเป็นภาพเปรียบเทียบก็ตาม เมื่อเราคิดเหมือนช่างภาพ เราก็จะเริ่มมองสิ่งต่างๆ ในรูปแบบใหม่ เช่น สังเกตเห็นรายละเอียดที่มองไม่เห็นในวัตถุในชีวิตประจำวัน และอาจถึงขั้นหลงใหลในโลกที่คุ้นเคยรอบตัวเราอีกครั้ง

การสังเกตแบบนี้เป็นสิ่งที่เราทำได้แม้ในวันที่ยุ่งวุ่นวาย นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่งที่เราทำได้โดยไม่ต้องใช้เวลาเพิ่ม เพียงแค่เปลี่ยนวิธีการใส่ใจของเรา

เมื่อคุณผ่านแต่ละวันไป ให้สังเกตว่ามีภาพใดบ้างที่อาจปรากฏขึ้น คุณจะจัดกรอบภาพเหล่านั้นอย่างไร และคุณจะเน้นรายละเอียดใดบ้าง

ใส่ใจกับภาพธรรมดาที่สุดและพิเศษที่สุดที่ดวงตาและจิตใจของคุณบันทึกไว้ในวันนี้