Agent Van Verlichting

Een paar jaar geleden zat ik tijdens de spits vast in een stadsbus in New York City. Het verkeer reed nauwelijks. De bus zat vol koude, vermoeide mensen die diep geïrriteerd waren, zowel op elkaar als op de wereld zelf. Twee mannen blaften naar elkaar over een duw die misschien wel of niet opzettelijk was. Een zwangere vrouw stapte in, maar niemand bood haar een zitplaats aan. Woede hing in de lucht; hier was geen genade mogelijk.

Maar toen de bus Seventh Avenue naderde, nam de chauffeur de intercom op. 'Mensen,' zei hij, 'ik weet dat jullie een zware dag hebben gehad en gefrustreerd zijn. Ik kan niets doen aan het weer of het verkeer, maar dit is wat ik wel kan doen. Als jullie allemaal uit de bus stappen, zal ik mijn hand naar jullie uitsteken. Leg jullie problemen in mijn handpalm als jullie langslopen, oké? Neem je problemen vanavond niet mee naar huis, naar jullie familie, laat ze gewoon bij mij achter. Mijn route loopt vlak langs de Hudson River, en als ik er later naartoe rijd, doe ik het raam open en gooi ik jullie problemen in het water.'

Het was alsof er een vloek was vervlogen. Iedereen barstte in lachen uit. Gezichten straalden van verbazing en plezier. Mensen die het afgelopen uur hadden gedaan alsof ze elkaars bestaan ​​niet hadden opgemerkt, grijnsden elkaar plotseling toe, alsof ze dachten: meent deze man het?

Bij de volgende halte, precies zoals beloofd, stak de chauffeur zijn hand uit, met de palm naar boven, en wachtte. Een voor een legden alle uitstappende reizigers hun hand net boven de zijne en deden alsof ze iets in zijn handpalm lieten vallen. Sommigen lachten terwijl ze dit deden, anderen kregen tranen in hun ogen, maar iedereen deed het. De chauffeur herhaalde hetzelfde mooie ritueel ook bij de volgende halte. En de volgende. Helemaal tot aan de rivier.

We leven in een harde wereld, mijn vrienden. Soms is het extra moeilijk om mens te zijn. Soms heb je een slechte dag. Soms heb je een slechte dag die jaren aanhoudt. Je worstelt en faalt. Je verliest je baan, geld, vrienden, geloof en liefde. Je ziet vreselijke gebeurtenissen in het nieuws en je wordt angstig en teruggetrokken. Er zijn momenten waarop alles in duisternis gehuld lijkt. Je verlangt naar het licht, maar weet niet waar je het kunt vinden.

Maar wat als jij het licht bent? Wat als jij juist de lichtbrenger bent waar een duistere situatie om vraagt? Dat is wat deze buschauffeur me leerde: dat iedereen op elk moment het licht kan zijn. Deze man was geen grote machthebber. Hij was geen spiritueel leider. Hij was geen mediagenieke influencer. Hij was een buschauffeur, een van de meest onzichtbare werkers in de maatschappij. Maar hij bezat echte macht en hij gebruikte die prachtig in ons voordeel.

Als het leven bijzonder grimmig aanvoelt, of als ik me bijzonder machteloos voel tegenover de problemen in de wereld, denk ik aan deze man en vraag ik me af: wat kan ik nu doen om het licht te zijn? Natuurlijk kan ik persoonlijk niet alle oorlogen beëindigen, de opwarming van de aarde aanpakken of lastige mensen in compleet andere wezens veranderen. Ik kan het verkeer zeker niet controleren. Maar ik heb wel enige invloed op iedereen die ik tegenkom, ook al spreken we elkaar nooit of leren we elkaars naam nooit.

Ongeacht wie je bent, waar je ook bent, hoe alledaags of moeilijk je situatie ook lijkt, ik geloof dat je je wereld kunt verlichten. Sterker nog, ik geloof dat dit de enige manier is waarop de wereld ooit verlicht zal worden, één stralende daad van genade tegelijk, helemaal tot aan de rivier.